บทที่10 (3) : อ่านฟรี 7/11/2569 เวลา 10:00 น.
บทที่10 (3) : อ่านฟรี 7/11/2569 เวลา 10:00 น.
++
ชานนท์เปิดรูปในโทรศัพท์ แล้ววางลงบนโต๊ะให้ชามีมดูได้ถนัด ลลิตาเลื่อนแก้วน้ำออกจากขอบโทรศัพท์ ก่อนนั่งลงอีกด้าน เด็กชายดื่มน้ำสองอึกแล้ววางแก้ว จากนั้นจึงก้มมองผู้หญิงในรูป
มณีรัตน์สวมเสื้อสีอ่อน ยืนยิ้มอยู่ข้างชานนท์ ภาพนี้ถ่ายไว้ในงานวันเกิดของเธอเมื่อปีก่อน เขาเลือกรูปที่เห็นหน้าแม่ชัดและไม่มีคนอื่นอยู่มากมายให้เด็กสับสน
“คนนี้แม่ของชานนท์ครับ”
ชามีมแตะตรงแขนเสื้อของเขาในรูป “ชานนท์”
“ครับ แล้วคนข้าง ๆ คือแม่ของชานนท์ ชื่อมณีรัตน์ เป็นย่าของชามีม”
เด็กชายมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเลื่อนนิ้วไปยังใบหน้าของมณีรัตน์
“ย่า”
“ใช่ครับ ย่ามณี”
ลลิตามองชานนท์นิดหนึ่ง เขาเรียกชื่อแม่แบบที่ใช้ในบ้านโดยไม่ทันคิด ก่อนหันกลับมาอธิบายให้ลูกฟังต่อ
“พรุ่งนี้ย่าจะมาหาชามีมที่ร้าน หลังชามีมกินข้าวเช้าแล้ว ชานนท์จะมาอยู่ด้วย”
เด็กชายยกมือขึ้นหนึ่งนิ้ว “นอนอีกครั้ง”
“ครับ นอนคืนนี้ แล้วพรุ่งนี้เช้าย่ามา”
ชามีมหันไปหาลลิตา “ลิตาอยู่มั้ย”
“อยู่ค่ะ ป้านวลก็อยู่”
เขาพยักหน้า แล้วก้มดูรูปอีกครั้ง “ย่าตัวโตมั้ย”
ชานนท์มองตัวเองกับแม่ในภาพ ก่อนตอบ “ตัวเล็กกว่าชานนท์ครับ”
ชามีมเงยหน้าขึ้นมองเขาตั้งแต่ไหล่ถึงศีรษะ แล้วหันกลับไปดูรูป “ชานนท์ตัวโต ลิตาตัวเล็ก”
“ใช่ลิตาตัวเล็ก”
ลลิตายกแก้วน้ำของตัวเองขึ้นจิบ ซ่อนรอยยิ้มไว้ไม่ค่อยมิด “ค่ะ ยืนข้างคุณ ใครก็ตัวเล็กหมด”
“คุณก็ไม่ได้ตัวใหญ่ตั้งแต่แรก”
เธอลดแก้วลง “ลิตากำลังช่วยอธิบายรูปนะคะ ไม่ใช่จะมาเถียงว่าใครตัวใหญ่ ตัวเล็ก หรือตัวโต”
ชานนท์มองเธอแวบหนึ่ง ก่อนก้มตามนิ้วลูกที่กลับไปแตะต่างหูมุกของย่า
“เม็ดขาว”
“ต่างหูครับ”
เด็กชายยกมือขึ้นแตะติ่งหูตัวเอง แล้วมองใบหน้าในรูปต่อ เขาไม่ได้รีบถามเรื่องอื่น ชานนท์จึงนั่งรออยู่ข้าง ๆ จนลูกเลื่อนนิ้วลงมายังมือของมณีรัตน์ที่จับแขนเขาไว้
“ย่าจับ”
“ครับ แม่จับแขนชานนท์”
ชามีมมองแขนของเขาที่วางอยู่บนโต๊ะ ก่อนนำมือของตัวเองกลับมากอดผ้ากันเปื้อน
ชานนท์เห็น แต่ยังไม่แน่ใจว่าเด็กกำลังคิดอะไร ลลิตาจึงถามสั้น ๆ
“ชามีมอยากถามอะไรเรื่องย่ามั้ยคะ”
เด็กชายก้มลงลูบชายผ้า ก่อนพูด “ย่าจับหนูมั้ย”
ชานนท์ขยับมือบนโต๊ะ แต่ยังไม่ได้แตะตัวลูก “ถ้าย่าอยากจับมือหรือกอด จะถามชามีมก่อนครับ”
“หนูไม่จับ”
“ก็บอกว่าไม่จับครับ”
เด็กชายเงยหน้าสบตาเขาชั่วครู่ “หนูไม่กอด”
“ครับ ไม่กอดก็ได้”
ชามีมมองเขาอีกนิด ก่อนก้มกลับไปดูรูป มือลูบผ้าช้าลงแล้ว
ลลิตานั่งฟังอยู่เงียบ ๆ ไม่ได้ขอให้เขาลองยอมกอดหรือจับมือ เด็กชายยังมีเวลาอีกคืนหนึ่งก่อนพบย่าจริง และตอนนี้สิ่งที่อยากรู้ก็ได้รับคำตอบแล้ว
ชานนท์เลื่อนโทรศัพท์เข้ามาใกล้อีกนิดเมื่อชามีมโน้มตัวดู “ย่าจะมานั่งคุยที่ร้านครับ ถ้าชามีมอยากดูหนังสือหรือเล่นของตัวเองก็ทำได้ ชานนท์อยู่ด้วย”
เด็กชายหันไปมองเก้าอี้ว่างข้างโต๊ะ “ย่านั่งไหน”
“ชามีมอยากให้ย่านั่งตรงไหนครับ”
เขามองเก้าอี้แต่ละตัว แล้วชี้ไปยังตัวที่อยู่อีกด้านของโต๊ะ ใกล้เคาน์เตอร์มากกว่าพรมที่เขาเล่นประจำ “ตรงนั้น”
ชานนท์มองตำแหน่งก่อนพยักหน้า “ได้ครับ พรุ่งนี้ลองให้ย่านั่งตรงนั้นก่อน”
ชามีมดูพอใจ เขาหยิบแก้วน้ำขึ้นดื่มอีกครั้ง ขณะลลิตาลุกไปเก็บผ้าที่ใช้เช็ดมือออกจากโต๊ะ
ป้านวลเดินกลับเข้ามาจากบ้านข้าง ๆ พร้อมกล่องผลไม้ เมื่อเห็นรูปในโทรศัพท์จึงชะลอฝีเท้า
“ดูรูปคุณย่ากันอยู่หรือคะ”
เด็กชายวางแก้วแล้วตอบ “พรุ่งนี้ย่ามา”
“ค่ะ ป้าทราบแล้ว คุณชานนท์บอกไว้”
“นั่งตรงนั้น” เขาชี้เก้าอี้ตัวเดิม ป้านวลมองตามแล้วพยักหน้า
“ได้ค่ะ เดี๋ยวป้าเช็ดไว้ให้”
“ไม่กอด”
ป้านวลชะงักเพียงนิดเดียว ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงปกติ “ถ้ายังไม่อยากกอดก็บอกได้ค่ะ”
ชามีมมองรูปอีกครั้ง คราวนี้สังเกตเห็นจานเค้กที่อยู่ด้านหน้าของมณีรัตน์ “ย่ากินขนม”
“วันเกิดย่าครับ มีเค้ก”
“หนูชอบเค้ก ย่าชอบมั้ย”
“ชอบครับ แต่ไม่ได้กินทุกวัน”
เด็กชายคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหันไปมองชั้นด้านหลังร้าน “ถั่วโต ย่ากินด้วย”
ชานนท์นิ่งไปเล็กน้อย ก่อนยิ้มออกมา “ได้ครับ ไว้โตแล้วป้านวลทำอาหารให้ เราชวนย่ากินด้วยกันได้”
“ต้องสุก”
ป้านวลรับทันที “ค่ะ ป้าจำได้ ต้องทำสุกก่อน”
เด็กชายยิ้มให้แก แล้วใช้นิ้วแตะรูปย่าอีกครั้ง “ให้ดูถั่ว”
“พรุ่งนี้อยากให้ย่าดูหรือครับ”
“อืม ชื่อหนูด้วย” เขาชี้ไปทางป้ายที่ติดอยู่บนชั้น รอยยิ้มยังค้างบนใบหน้าเหมือนตอนเรียกธนาไปดูเมื่อช่วงสาย
ชานนท์มองตามป้ายชื่อสามคน ก่อนหันกลับมาหาลูก “งั้นพรุ่งนี้ชามีมเป็นคนพาไปดูได้มั้ย”
เด็กชายพยักหน้า “หนูพาได้”
“ครับ ถ้าย่ารู้คงดีใจมาก”
ลลิตากลับมานั่ง เธอได้ยินช่วงท้ายพอดีจึงยิ้ม “คุณย่าจะได้รู้ด้วยว่าใครวาดถั่วอ้วน”
ชามีมหัวเราะเบา ๆ แล้วรีบหันไปหาชานนท์ “หนูวาด”
“ชานนท์จำได้ครับ”
เด็กชายพยักหน้าอย่างพอใจ ก่อนยื่นนิ้วไปแตะหน้าจออีกครั้ง ภาพเลื่อนไปเป็นรูปมณีรัตน์อีกใบโดยไม่ตั้งใจ
คราวนี้แม่ของชานนท์นั่งอยู่ในสวน มีแมวสีขาวเทานอนขดอยู่บนตัก
ชามีมโน้มตัวเข้ามาทันที “เหมียว!”
ชานนท์ก้มดู เขาลืมไปแล้วว่ารูปนี้อยู่ต่อจากภาพงานวันเกิด “ครับ แมวของย่า”
“ตั้งชื่อมั้ย”
เขาหยุดคิด “เจ้าหมอกครับ”
“หมอก”
เด็กชายพูดตามแล้วชี้หูแมว “ดำ”
“หูสีเทาเข้มค่ะ” ลลิตาก้มมองตาม “ตัวขาวด้วย”
ชามีมขยับนิ้วตามหางที่พาดอยู่บนตักมณีรัตน์ แล้วถามอย่างรวดเร็ว
“เหมียวมาด้วยมั้ย”
ชานนท์หันมองลลิตา เธอเม้มปากกลั้นยิ้ม ก่อนเขาจะตอบ “พรุ่งนี้ย่ามาคนเดียวครับ เจ้าหมอกอยู่บ้าน”
เด็กชายมองรูปนิ่งไปนิดหนึ่ง “เหมียวดูแลบ้าน”
“ครับ ให้เหมียวอยู่บ้านก่อน”
ชามีมหัวเราะสั้น ๆ แล้วทำมือเล็ก ๆ เหมือนอุ้งเท้า ยกขึ้นข้างแก้ม “เมี้ยว”
ลลิตาหลุดหัวเราะ ป้านวลวางกล่องผลไม้ลงบนเคาน์เตอร์แล้วหันมาดู ส่วนชานนท์มองลูกที่กำลังยิ้มกว้างจนเห็นฟันซี่เล็ก “ชามีมเป็นแมวหรือครับ”
เด็กชายส่ายหน้า มือยังยกอยู่ข้างแก้ม “เจ้าหมอก”
“อ๋อ เจ้าหมอกมาถึงร้านแล้ว”
คราวนี้เขาหัวเราะดังขึ้น ก่อนลดมือลงแล้วก้มไปกอดผ้ากันเปื้อนบนตัก ชานนท์ยิ้มตามอยู่พักหนึ่ง ไม่ได้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่าย แม้จะอยากเก็บภาพเมื่อครู่ไว้ก็ตาม
ชามีมเลื่อนสายตากลับมาที่รูป “พรุ่งนี้ย่ามา เหมียวไม่มา”
“ถูกต้องครับ”
“ลิตาอยู่ ป้าอยู่ ชานนท์อยู่” เขานับชื่อคนพร้อมกางนิ้วทีละนิ้ว ลลิตาจึงรอจนเด็กชายกางครบแล้วตอบ
“อยู่ค่ะ”
ชามีมพยักหน้า จากนั้นเลื่อนโทรศัพท์คืนให้ชานนท์
“ดูถั่วก่อน”
คนตัวน้อยลงจากเก้าอี้ อุ้มผ้าของแม่เดินไปทางชั้นด้านหลังร้าน ป้านวลตามไปเปิดกล่องผลไม้ ส่วนลลิตาลุกไปหยิบสมุดบันทึกเวลาแช่ถั่วมาตรวจ
ชานนท์ยังนั่งอยู่ที่โต๊ะ เขามองเก้าอี้ซึ่งลูกเลือกให้ย่านั่ง ก่อนเปิดบทสนทนากับแม่
ชานนท์: ผมให้ชามีมดูรูปแม่แล้วนะครับ พรุ่งนี้มาช่วงสายตามที่คุยกัน
เขาหยุด แล้วพิมพ์ต่อให้ชัด
ชานนท์: เขาบอกว่ายังไม่อยากกอด แม่อย่าเพิ่งเข้าไปจับตัวนะครับ เดี๋ยวผมพาแนะนำกันก่อน
มณีรัตน์อ่านแล้วตอบกลับมาไม่นาน
แม่: ได้ลูก แม่จำได้ แล้วหลานถามอะไรถึงแม่บ้าง
ชานนท์มองไปทางชามีม เด็กชายกำลังอธิบายให้ป้านวลฟังว่าพรุ่งนี้ย่าจะมาดูถั่ว แล้วชี้ป้ายชื่อของตัวเองด้วยสีหน้าจริงจัง
เขาก้มพิมพ์ตอบ
ชานนท์: ถามว่าเจ้าหมอกจะมาด้วยมั้ยครับ
แม่: เห็นรูปเจ้าหมอกด้วยหรือ สงสัยย่าจะแพ้เจ้าหมอกแล้ว
รอยยิ้มของชานนท์กว้างขึ้นนิดหนึ่ง
ชานนท์: เขาบอกให้เจ้าหมอกอยู่ดูแลบ้าน ส่วนแม่มากินถั่วตอนโตแล้วครับ
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนส่งข้อความกลับมา
แม่: งั้นแม่จะรอชิมฝีมือปลูกของหลานนะ
“ชานนท์”
เสียงลูกเรียกจากด้านหลังร้าน เขาเก็บโทรศัพท์แล้วลุกขึ้น “ครับ”
ชามีมชี้เก้าอี้ที่ตัวเองเพิ่งเลือกไว้ให้ย่าเมื่อครู่ “พรุ่งนี้ชานนท์ไม่นั่ง ให้ย่านั่ง”
เขามองเก้าอี้ แล้วหันกลับมายิ้มให้ลูก “ได้ครับ ชานนท์จำไว้แล้ว”
เด็กชายพยักหน้า ก่อนเรียกให้เขาเดินไปดูเมล็ดถั่วด้วยกันอีกครั้ง
+++
คุยท้ายตอน: ขอบคุณที่ช่วยอุดหนุนนะคะ เอาความน่ารักของชามีมมาส่งค่ะ
