บทที่11 (1) : อ่านฟรี 8/11/2569 เวลา 10:00 น.

+++

เช้าวันอาทิตย์ ชามีมหยุดอยู่ข้างเก้าอี้ตัวหนึ่งทันทีที่ลงมาถึงชั้นล่าง กระเป๋าเอกสารของชานนท์วางอยู่บนเบาะ เขามองมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันไปหาคนที่กำลังคุยกับป้านวลหลังเคาน์เตอร์

“ชานนท์”

“ครับ”

เด็กชายชี้เก้าอี้ “ย่านั่ง”

ชานนท์มองตาม แล้วรีบเดินมาหยิบกระเป๋าออก “จริงด้วย ชานนท์ลืม”

ชามีมวางมือบนเบาะที่ว่างแล้ว ใช้ฝ่ามือลูบหนึ่งครั้งเหมือนตรวจให้แน่ใจ จากนั้นจึงหันไปหาลลิตาซึ่งเดินตามลงมา “ตรงนี้”

“ค่ะ ตรงที่ชามีมเลือกไว้เมื่อวาน”

เด็กชายพยักหน้า ก่อนอุ้มผ้ากันเปื้อนของแม่เดินไปยังชั้นด้านหลังร้าน

หลังจากเริ่มทำขั้นตอนต่อจากการแช่เมล็ดเมื่อวาน อุปกรณ์เพาะถูกจัดไว้ตามคำแนะนำที่ได้รับ มีป้ายชื่อแผ่นเดิมติดอยู่ด้านหน้า ชามีมชอบแวะมาดูมันทุกครั้งที่เดินผ่าน แต่ลลิตาบอกไว้แล้วว่าจะเปิดดูด้วยกันตามช่วงเวลาที่เหมาะสม

เช้านี้เขาจึงยืนมองป้าย ใช้นิ้วแตะรูปถั่วอ้วน แล้วหันกลับมาถาม “ย่ามาหรือยัง”

“ยังครับ อีกสักครู่” ชานนท์ตอบ “แม่โทรมาบอกว่าออกจากบ้านแล้ว”

“เหมียวหมอกไม่มา”

“ครับ เจ้าหมอกอยู่บ้าน”

เด็กชายยิ้มเล็กน้อย ก่อนกลับไปนั่งที่โต๊ะริมหน้าต่าง หยิบดินสอสีออกมาเลือก

ลลิตาวางกระดาษให้หนึ่งแผ่น แล้วนั่งลงใกล้ ๆ ส่วนชานนท์ย้ายกระเป๋าไปไว้หลังเคาน์เตอร์ คราวนี้พ้นทั้งเก้าอี้ของย่าและทางเดินของเด็ก

เสียงรถก็มาจอดหน้าร้าน ชามีมหยุดดินสอ

ชานนท์มองผ่านกระจก ก่อนหันมาบอกลูก “ย่ามาแล้วครับ”

เด็กชายเหลือบไปยังรูปที่ลลิตาเปิดให้ดูอีกครั้งเมื่อเช้า แล้วหันกลับไปทางประตู

มณีรัตน์ลงจากรถพร้อมถุงกระดาษสองใบ คนขับช่วยถือมาส่งถึงหน้าร้านก่อนถอยกลับไปรอ เธอสวมเสื้อสีครีมกับกางเกงขายาว ผมจัดเรียบเหมือนในรูป ต่างหูมุกคู่เล็กยังอยู่ที่เดิม ชานนท์เปิดประตูรับแล้วรับถุงจากมือแม่

“เอามาเยอะเลยครับ”

“ผลไม้ที่ถามป้านวลไว้น่ะลูก อีกถุงเป็นขนมให้คนที่ร้าน ไม่ได้เอามาให้หลานกินทั้งหมด”

แม่ตอบ แต่สายตาเลยผ่านไหล่ชานนท์เข้าไปด้านในแล้ว ชามีมนั่งอยู่บนเก้าอี้เตี้ย ผ้ากันเปื้อนสีเขียวหม่นพาดบนตัก มือหนึ่งจับดินสอ อีกข้างวางทับกระดาษไว้

ตัวจริงเล็กกว่าในรูป

มณีรัตน์ก้าวเข้ามาหนึ่งก้าวแล้วหยุด มือที่เพิ่งปล่อยถุงขยับขึ้นเล็กน้อย ก่อนเธอจะประสานมันไว้ข้างหน้า ชานนท์เดินนำไปหยุดห่างจากโต๊ะ

“ชามีมครับ นี่ย่ามณี คนที่เราดูรูปกันเมื่อวาน”

เด็กชายมองขึ้นมา สายตาหยุดตรงต่างหูก่อนเลื่อนไปยังใบหน้าเธอเพียงชั่วครู่ “เม็ดขาว”

มณีรัตน์แตะต่างหูตัวเองอย่างไม่ทันตั้งตัว “อันนี้หรือจ๊ะ”

ชามีมพยักหน้า “ในรูป”

“ใช่ค่ะ ย่าใส่คู่เดียวกับในรูปเลย”

รอยยิ้มของเธอกว้างขึ้น เธออยากก้มลงไปดูหน้าให้ชัดกว่านี้ แต่ชานนท์กำลังชี้เก้าอี้อีกด้านให้

“แม่ลองนั่งตรงนี้ก่อนนะครับ”

ลลิตาลุกขึ้นกล่าวสวัสดี แล้วแนะนำตัวพร้อมป้านวล มณีรัตน์รับไหว้และขอบคุณทั้งคู่ ก่อนนั่งลงบนเก้าอี้ที่หลานเลือกไว้

ชามีมมองจนเธอนั่งเรียบร้อย แล้วจึงวางดินสอลง

มณีรัตน์ขยับกระเป๋าถือมาไว้บนตัก “ชามีมกินข้าวแล้วหรือยังลูก เมื่อคืนหลับดีมั้ย วันนี้วาดอะไรอยู่คะ”

เด็กชายมองเธอ ก่อนก้มลงมองกระดาษของตัวเอง

เธอรออยู่ครู่หนึ่งแล้วกำลังจะถามใหม่ ชานนท์จึงนั่งลงบนเก้าอี้ใกล้กัน

“แม่ถามทีละอย่างก่อนก็ได้ครับ”

มณีรัตน์หันมองลูกชาย แล้วหลุดหัวเราะเบา ๆ กับตัวเอง “แม่ถามเยอะไปใช่มั้ย”

“ให้น้องคิดหน่อยครับ ถามเยอะเขาจะไม่รู้ว่าควรตอบอันไหนก่อน”

“ได้จ้ะ” เธอหันกลับมาหาหลาน คราวนี้ไม่ได้ถามอะไรเพิ่ม เพียงนั่งมองมือเล็กที่เลื่อนดินสอสีเขียวเข้าหาตัว

ชามีมลากเส้นบนกระดาษอีกเส้นหนึ่ง ก่อนพูดขึ้น “กินแล้ว”

มณีรัตน์เงยหน้าทันที “กินข้าวแล้วเหรอคะ”

“ไข่”

“ป้าทำไข่ตุ๋นให้ค่ะ” ป้านวลช่วยบอก

“อ๋อ ไข่ตุ๋น” เธอพยักหน้ารับ ไม่ได้ตามด้วยคำถามว่าอร่อยไหมหรือกินหมดหรือเปล่า เพียงเลื่อนมือบนตักให้สบายขึ้น แล้วรออยู่ตรงนั้น

ชามีมวาดต่อได้อีกนิด ก็หันกลับมามองเธอเอง สบตาแว่บหนึ่งก่อนมองต่ำไปที่บ่า “เหมียวหมอก”

ใบหน้าของมณีรัตน์สว่างขึ้น “หมอกอยู่บ้านค่ะ เมื่อเช้าก่อนย่าออกมา เจ้าหมอกยังนอนอยู่เลย”

“ตื่นสาย”

“ใช่จ้ะ ตื่นมากินข้าวแล้วก็นอนต่อ”

เด็กชายยิ้ม “นอนเยอะ นอนอีก”

“ใช่จ้ะ นอนอีกแล้ว ย่าถ่ายรูปไว้ด้วย อยากดูมั้ย”

ชามีมเงยหน้ามองชานนท์ก่อน แล้วหันกลับมาพยักหน้าให้เธอ

มณีรัตน์หยิบโทรศัพท์ออกมา ชานนท์ช่วยเลื่อนรูปให้ตรง ก่อนแม่จะวางบนโต๊ะโดยไม่ยื่นเข้าไปใกล้หน้าเด็ก

เจ้าหมอกนอนแผ่บนเบาะข้างหน้าต่าง ขาหน้าข้างหนึ่งพาดปิดตา ส่วนหางห้อยลงมาเกือบถึงพื้น

ชามีมวางดินสอแล้วโน้มมาดู “ปิดตา”

“แสงเข้าค่ะ คงอยากนอนต่อ”

เด็กชายยกมือขึ้นปิดตาข้างหนึ่งตาม แล้วหัวเราะเบา ๆ

มณีรัตน์หัวเราะด้วยโดยไม่รู้ตัว “ชามีมก็เป็นเจ้าหมอกหรือ”

“ไม่ใช่” เขาลดมือ ยิ้มจนแก้มยกแล้วชี้รูป “เหมียวหมอกขี้เซา นอนเยอะ”

“มากเลยค่ะ บางทีย่าเรียกก็ไม่ลุก”

“ต้องกินข้าวก่อน หิว”

“หมอกกินแล้วค่ะ กินเก่งด้วย อ้วน”

ชามีมก้มดูพุงกลมที่อยู่ในรูป ก่อนหันไปหาชานนท์ “พุงใหญ่”

ชานนท์ยิ้มทันที “เหมือนปลาที่สวนเหรอ”

“ไม่ ปลาพุงใหญ่ไม่มีขา”

ลลิตาหลุดหัวเราะ มณีรัตน์หันไปมองลูกชายซึ่งกำลังพยักหน้ารับคำแก้อย่างจริงจัง

“ครับ ปลาไม่มีขา คนละตัวกัน”

ชามีมดูพอใจกับคำตอบ เขาเลื่อนโทรศัพท์คืนให้ย่า แล้วก้มลงหยิบกระดาษของตัวเองขึ้นมา

มณีรัตน์รอจนเขาวางมันลงก่อนถามเพียงข้อเดียว “วาดอะไรอยู่คะ”

เด็กชายชี้วงกลมสีเขียว “ถั่ว”

“ถั่วที่ไปซื้อเมื่อวานใช่มั้ย”

“หนูปลูก” คนตัวน้อยลงจากเก้าอี้ อุ้มผ้ากันเปื้อนมาพาดบนแขน แล้วหันมาทางเธอ “ย่าดู”

มณีรัตน์เกือบลุกทันที แต่เห็นว่าชามีมหยุดรออยู่จึงค่อย ๆ วางโทรศัพท์ลงกระเป๋า แล้วลุกตาม

“ย่าไปดูได้เหรอคะ”

“ได้”

เด็กชายเดินนำไปด้านหลังร้าน ชานนท์ตามอยู่ข้าง ๆ ส่วนลลิตาขยับไปยืนในตำแหน่งที่เด็กมองเห็นได้

เมื่อถึงชั้น ชามีมชี้ป้ายชื่อก่อนเป็นอย่างแรก “หนูวาด”

มณีรัตน์ก้มลงดู โดยวางมือของตัวเองไว้บนเข่า “รูปถั่วนี่ชามีมวาดเองเหรอคะ”

เด็กชายยิ้มแล้วแตะวงกลมใบใหญ่ที่สุด “ถั่วอ้วน”

เธอหัวเราะเบา ๆ “ย่าเห็นรูปแล้วค่ะ ตัวนี้ใหญ่กว่าเพื่อนเลย”

ชามีมชี้ชื่อบนป้ายทีละชื่อ “ชามีม ชานนท์ ลิตา”

“ช่วยกันปลูกสามคนเลยเหรอคะ”

“ชานนท์ถือ ลิตาล้าง หนูเท”

มณีรัตน์หันไปมองลูกชาย เขายืนฟังอยู่ข้างหลานโดยไม่ได้เสริมผลงานของตัวเอง “แบ่งงานกันดีจัง”

เด็กชายพยักหน้า แล้วชี้ภาชนะ “รอ”

“รอให้โตเหรอคะ”

“อืม ไม่ดึง”

“ค่ะ ย่าไม่ดึง”

เธอพูดตามอย่างจริงจัง ชามีมจึงมองมือที่วางอยู่บนเข่าของเธอ ก่อนคลายมือที่กำชายผ้าลงนิดหนึ่ง

มณีรัตน์มองป้ายอีกครั้ง “ชามีมรู้ได้ยังไงคะ ว่าถั่วงอกมาจากเมล็ดถั่ว”

“แม่บอก” คำตอบออกมาทันที “แม่ให้ดู มีราก มีใบ”

รอยยิ้มของมณีรัตน์ค้างอยู่ ดวงตาลดลงมองเมล็ดถั่ว ก่อนกลับไปยังรูปวาดบนป้าย

“หนูจำได้”

“ค่ะ ชามีมจำได้ เก่งมาก ๆ” เธอพูดเบากว่าเดิม แล้วเงียบไป

ชานนท์มองแม่ คิดว่าเธอคงสะเทือนใจกับการที่หลานเล่าถึงแม่อย่างเป็นธรรมชาติ ขณะคนที่สอนสิ่งเหล่านั้นไม่ได้อยู่ด้วยแล้ว

ชามีมไม่ได้รอให้ผู้ใหญ่พูดต่อ เขาหันไปขอลลิตาดูรูปที่ถ่ายไว้เมื่อวาน เธอเปิดให้ มณีรัตน์จึงถอยออกมานิดหนึ่งเพื่อให้เด็กยืนได้สะดวก

ป้านวลนำเก้าอี้มาให้เธอนั่งพักใกล้ ๆ “คุณมณีนั่งก่อนได้ค่ะ เดี๋ยวน้องเทียบรูปสักพัก”

“ขอบคุณค่ะ” มณีรัตน์นั่งลง ก่อนมองป้านวลอย่างเต็มตาเป็นครั้งแรก “ต้องขอบคุณป้าด้วยนะคะ ที่อยู่กับชามีมมาตั้งแต่วันนั้น”

ป้านวลชะงักเล็กน้อย “ป้าช่วยเท่าที่ทำได้ค่ะ เตยหอมกับชามีมอยู่ด้วยกันมานาน เห็นน้องมาตั้งแต่ตัวเล็ก ๆ ก็ทิ้งไม่ได้”

มณีรัตน์พยักหน้า แววตาอ่อนลง “ขอบคุณจริง ๆ ค่ะ”

ลลิตาเก็บโทรศัพท์เมื่อชามีมดูเสร็จ แล้วชวนให้กลับไปนั่งดื่มน้ำที่โต๊ะ เด็กชายเดินผ่านย่าก่อนหยุดมองกระเป๋าถือที่วางอยู่บนตักเธอ

“เหมียวหมอกอยู่”

มณีรัตน์ก้มมองตาม ก่อนหัวเราะ “ไม่มีค่ะ เจ้าหมอกตัวใหญ่ ใส่ไม่ได้หรอก”

“โทรศัพท์มีเหมียวหมอก”

“อ๋อ รูปแมวอยู่ในโทรศัพท์เหรอคะ”

เด็กชายพยักหน้าแล้วเดินต่อ มณีรัตน์ยิ้มตามจนชานนท์ต้องหันมามอง

“แม่ดื่มน้ำก่อนมั้ยครับ”

“จ้ะ”

เมื่อกลับมาที่โต๊ะ ป้านวลยกน้ำกับจานผลไม้มาวาง มณีรัตน์เลือกนั่งเก้าอี้ตัวเดิมโดยไม่ต้องให้ใครบอก ชามีมมองเธอนั่ง แล้วหยิบรูปต้นถั่วที่วาดเมื่อวานออกจากใต้หนังสือ คนตัวน้อยคลี่กระดาษบนโต๊ะ แต่รอยพับยกขึ้นมาบังรูป ลลิตากำลังรับจานจากป้านวลอยู่ เด็กชายจึงหันมาทางมณีรัตน์

“จับตรงนี้”

เธอชะงัก นิ้วเล็กชี้มุมกระดาษตรงหน้าเธอ

“ให้ย่าจับกระดาษเหรอคะ” มณีรัตน์วางปลายนิ้วลงบนมุมที่เด็กชี้ กดไว้เบา ๆ จนกระดาษราบ “แบบนี้ได้มั้ยคะ”

ชามีมก้มตรวจ ก่อนยิ้ม “ได้”

คนตัวน้อยใช้นิ้วลากจากเมล็ดไปตามเส้นสีน้ำตาล แล้วอธิบาย

“ตรงนี้ราก ข้างบนใบ”

มณีรัตน์จับมุมกระดาษไว้นิ่ง ๆ ฟังหลานเล่าจนจบ เธอไม่ได้ขยับมือไปแตะผม หรือขอให้เขามายืนใกล้กว่านี้ แม้ตอนที่ชามีมโน้มตัวชี้รูป ไหล่เล็กจะอยู่ห่างจากมือเธอเพียงนิดเดียว

ชานนท์นั่งลงข้างลูก เขาเห็นแม่ก้มฟังอย่างตั้งใจ และเห็นว่าชามีมเริ่มเล่าเร็วขึ้นเมื่อไม่ถูกถามขัด

“เม็ดนี้ใหญ่” เด็กชายบอก “หนูวาดใหญ่”

“ถ้าวาดเท่าของจริง ย่าคงต้องใส่แว่นถึงจะเห็น”

ชามีมเงยหน้ามองเธอ “มีแว่นมั้ย”

“มีค่ะ อยู่ในกระเป๋า”

“ใส่ดู”

มณีรัตน์หัวเราะ แล้วหันไปขอให้ชานนท์ช่วยจับมุมกระดาษแทน เธอหยิบแว่นขึ้นมาสวมตามที่หลานขอ

ชามีมมองแว่นอย่างสนใจ ก่อนยื่นรูปเข้ามาอีกนิด “เห็นมั้ยครับ”

“เห็นชัดเลยค่ะ”

คนตัวน้อยยิ้มกว้าง แล้วแตะรูปถั่วอ้วนอีกครั้งราวกับพอใจที่ทุกคนเห็นมันตรงกันแล้ว

มณีรัตน์อยู่ต่ออีกพักหนึ่ง พอเห็นชามีมเริ่มหันไปหากล่องไม้และไม่ได้สนใจบทสนทนาแล้ว เธอก็ไม่ได้เรียกให้กลับมานั่งด้วย ป้านวลช่วยเก็บของฝาก ส่วนลลิตาไปนั่งบนพรมใกล้เด็กชาย โทรศัพท์ในกระเป๋าของมณีรัตน์สั่นขึ้น ชื่อพี่สาวปรากฏบนหน้าจอ

เธอเหลือบมองลูก ก่อนรับสาย “ค่ะพี่วรา”

“จะกลับเมื่อไร รถยังรออยู่หรือเปล่า”

“รอค่ะ อีกสักครู่ก็กลับแล้ว”

“ได้คุยกับนนท์เรื่องพาเด็กมาบ้านหรือยัง”

มณีรัตน์มองไปทางชามีม เขากำลังส่งชิ้นไม้ให้ลลิตาถือ แล้วขยับอีกชิ้นให้เข้าล็อกด้วยตัวเอง

“ยังไม่ได้คุยค่ะ วันนี้น้องแค่มาเยี่ยมหลาน”

“ก็ควรคุยได้แล้ว ไปถึงร้านทั้งทีจะนั่งเล่นกันเฉย ๆ ได้เหรอ”

มณีรัตน์เงียบไปชั่วครู่ ชานนท์ไม่ได้ยินทุกคำ แต่เห็นแม่ค่อย ๆ นั่งหลังตรง มือข้างหนึ่งจับขอบกระเป๋าแน่นขึ้น

“น้องอยู่สบายดีค่ะ มีป้านวลกับครูลิตาดูแลอยู่”

“ไปเห็นแค่นั้นก็สบายใจแล้วหรือ เมื่อคืนพี่บอกอะไรไว้บ้าง เธอจำได้มั้ย”

มณีรัตน์ลดสายตาลงมองโต๊ะ รูปต้นถั่วยังวางอยู่ตรงหน้า มุมหนึ่งมีรอยปลายนิ้วของเธอกดไว้จนเรียบ

“จำได้ค่ะ” เธอตอบ “แต่วันนี้น้องยังไม่พูดเรื่องย้ายบ้าน นนท์บอกแล้วว่าจะค่อย ๆ จัดการ”

“เธอก็ตามใจลูกเหมือนเดิม”

คำตอบเดิมเกือบหลุดออกมา มณีรัตน์สูดลมหายใจเบา ๆ ก่อนพูด

“น้องจะกลับไปคุยที่บ้านนะคะ ตอนนี้อยู่กับหลาน”

เธอรอจนพี่สาวตอบ แล้วจึงวางสาย

ชานนท์มองแม่อยู่ครู่หนึ่ง “คุณป้าเร่งรัดเหรอครับ”

มณีรัตน์เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า “จ้ะ”

เขาไม่ได้ซักต่อ แต่เลื่อนถ้วยน้ำขิงให้แม่ดื่มอีกนิดก่อนกลับ

พอมณีรัตน์ลุกขึ้น ชามีมก็หยุดต่อไม้แล้วมองมา “ย่ากลับ”

“ค่ะ ย่ากลับบ้านก่อน”

เด็กชายมองกระเป๋าของเธอ ก่อนหันไปหาลลิตาแล้วพูดอะไรเบา ๆ

ลลิตาฟังจนจบจึงพยักหน้า “ได้ค่ะ ชามีมถามย่าเองได้เลย”

คนตัวน้อยลุกจากพรม เดินมาหยุดข้างโต๊ะ แล้วหยิบรูปต้นถั่วยื่นให้มณีรัตน์ “เอาให้เหมียวหมอกดู”

เธอมองกระดาษในมือเล็ก ก่อนยื่นมือไปรับช้า ๆ “ให้ย่าเอากลับบ้านเหรอคะ”

“ให้เหมียวหมอกดู”

“ได้ค่ะ ย่าจะเอาให้เจ้าหมอกดู แล้วจะบอกด้วยว่าชามีมเป็นคนวาด”

เด็กชายพยักหน้า ก่อนกำชับ “อย่าให้กิน กินไม่ได้”

มณีรัตน์หัวเราะทั้งที่รู้สึกร้อนขึ้นตรงขอบตา “ค่ะ ย่าจะเก็บดี ๆ ไม่ให้เจ้าหมอกเผลอกิน”

ชานนท์หยิบแฟ้มบางใบหนึ่งจากหลังเคาน์เตอร์มาช่วยใส่รูปให้ แม่รับไว้ด้วยสองมือ คราวนี้เธอไม่ได้พับกระดาษลงในกระเป๋า ก่อนออกจากร้าน เธอหันกลับไปหาหลาน

“วันนี้ย่าสนุกมาก ขอบคุณที่พาย่าดูถั่วนะคะ”

ชามีมยกมือขึ้นโบกเล็กน้อย “ย่ากลับบ้าน หมอกรอ”

“ค่ะ เจ้าหมอกรออยู่”

เธอโบกตอบ แล้วเดินออกไปกับชานนท์

ที่หน้ารถ มณีรัตน์หยุดมองรูปผ่านปกแฟ้มอีกครั้ง

“หลานแม่น่ารักมากเลย”

ชานนท์เงยหน้ามอง “ครับ เขาน่ารัก”

มณีรัตน์พยักหน้า กอดแฟ้มไว้กับอก ก่อนขึ้นรถโดยไม่ได้ขอให้เขาเรียกชามีมออกมาส่ง

ชานนท์รอจนรถเคลื่อนออกไปจึงกลับเข้าร้าน

เก้าอี้ของย่าว่างแล้ว ชามีมเดินมายืนข้างมัน มองเบาะอยู่ครู่หนึ่งก่อนหันมาบอกเขา

“ชานนท์นั่งได้”

เขาหัวเราะเบา ๆ “ครับ ขอบคุณ”

ชานนท์นั่งลงตามที่ลูกอนุญาต เด็กชายขยับกล่องไม้เข้ามาใกล้ แล้วส่งชิ้นหนึ่งให้ถือ

“จับก่อน หนูทำ”

เขาประคองไว้ รอจนมือเล็กต่อชิ้นถัดไปสำเร็จ บนโต๊ะไม่มีรูปต้นถั่วแผ่นนั้นแล้ว แต่ชามีมไม่ได้ถามหา เขารู้ว่าตอนนี้มันกำลังเดินทางไปให้แมวตัวหนึ่งดูอยู่ที่บ้านย่า

+++

คุยท้ายตอน: ขอบคุณที่ช่วยอุดหนุนนะคะ คิดว่าช่วงนี้คนอ่านน่าจะอ่านไปยิ้มไปได้แล้วเพราะเจ้าหนูชามีมดูมีความสุข ><