บทที่11 (2) : อ่านฟรี 9/11/2569 เวลา 10:00 น.

++

สองวันต่อมา ชานนท์ยังไม่ทันถอดรองเท้าเก็บให้พ้นทาง ชามีมก็เรียกเขาจากด้านหลังร้าน

“ชานนท์ มาแล้วดู”

เด็กชายยืนอยู่ข้างชั้นเตี้ยที่ใช้วางถาดเพาะถั่ว ผ้ากันเปื้อนของแม่พาดอยู่บนท่อนแขน วันนี้เขาสวมเสื้อยืดลายปลากับกางเกงขาสั้น ข้างตัวมีลลิตาถือโทรศัพท์รออยู่

“ดูอะไรครับ”

“ราก”

ชานนท์วางกระเป๋างานบนเก้าอี้ ก่อนเดินไปหา ชามีมขยับเท้าให้เขายืนข้างกัน แล้วชี้ลงไปในถาด

ท่ามกลางเมล็ดถั่วเขียวที่พองตัว มีรากสีขาวเล็ก ๆ งอออกมาจากเมล็ดหลายเมล็ด บางเส้นเพิ่งโผล่พ้นเปลือก บางเส้นยาวจนปลายแตะวัสดุรองด้านล่าง

ชานนท์ก้มลงมอง “ออกมาแล้วจริงด้วย”

“เมื่อวานนิดเดียว” ชามีมยกนิ้วโป้งกับนิ้วชี้เข้าหากัน เหลือช่องแคบ ๆ “วันนี้ยาว”

“ครูลิตาถ่ายรูปเมื่อวานไว้ค่ะ” ลลิตาเปิดภาพให้ดู ก่อนยื่นโทรศัพท์ไปทางเด็กชาย “ชามีมจะเทียบให้คุณชานนท์ดูใช่มั้ยคะ”

ชามีมรับโทรศัพท์ด้วยมือข้างที่ว่าง เขามองรูป แล้วก้มมองถาด จากนั้นจึงหันหน้าจอให้ชานนท์

“นี่เมื่อวาน นี่วันนี้”

ชานนท์มองตามนิ้วที่สลับชี้ระหว่างสองอย่าง “โตตอนชานนท์ไม่อยู่เลย”

เด็กชายเงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง “ถั่วโตทุกวัน ไม่ต้องรอชานนท์”

ลลิตาหลุดหัวเราะ ส่วนชานนท์พยักหน้าอย่างยอมรับข้อเท็จจริง

“ครับ ไม่ต้องรอชานนท์”

“รอไม่ได้”

“ทำไมครับ รอหน่อยไม่ได้เหรอ”

ชามีมก้มมองถั่วอีกครั้ง ราวกับคำตอบอยู่ตรงนั้นอยู่แล้ว “ถั่วจะโต ถั่วต้องโต”

คราวนี้ชานนท์ยิ้มออกมา เขาย่อตัวลงให้มองเห็นถาดได้ถนัดขึ้น โดยไม่ได้ยื่นมือไปแตะเมล็ด ชามีมยืนดูอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอียงหน้ามาทางลลิตา

“ถ่ายรูปวันนี้”

“ได้ค่ะ เอามุมเดิมนะคะ จะได้เห็นว่าต่างกันยังไง”

เด็กชายคืนโทรศัพท์ให้ แล้วหันกลับมาหาชานนท์

“ชานนท์ถือ” คนตัวน้อยชี้ไปยังป้ายกระดาษซึ่งเขียนชื่อทั้งสามคนไว้ ป้ายถูกเลื่อนไปชิดด้านข้างตอนลลิตาดูแลถั่วเมื่อครู่

“ถือป้ายเหรอครับ”

“ตรงนี้ ไม่บัง”

ชานนท์หยิบป้ายขึ้นถือข้างถาด ลลิตายกโทรศัพท์เล็ง ก่อนมองผ่านหน้าจอแล้วลดมือลงเล็กน้อย

“คุณชานนท์คะ เห็นแต่ชื่อคุณค่ะ ชื่อเจ้าของถั่วหายไปแล้ว”

เขาก้มมอง นิ้วโป้งของตัวเองทับคำว่า ชามีม อยู่พอดี

“อ้อ” ชานนท์ขยับนิ้วออก

เด็กชายโน้มตัวมาดู ก่อนพยักหน้า “ครบแล้ว”

ลลิตาถ่ายรูปให้สองภาพ ชามีมขอดูทันที พอเห็นทั้งถั่วกับป้ายชื่ออยู่ด้วยกัน มุมปากเล็ก ๆ ก็ยกขึ้น เขาแตะรูปบนหน้าจออย่างเบามือ

“หนูปลูก”

“ครับ” ชานนท์มองภาพนั้นไปด้วย “ชามีมปลูก”

“ชานนท์ถือ”

“ส่วนครูลิตาถ่ายรูปค่ะ” เธอรีบบอกหน้าที่ของตัวเอง

เด็กชายพยักหน้ารับ ก่อนก้มมองรากสีขาวในถาดอีกครั้ง “กินได้หรือยัง”

“ยังค่ะ” ลลิตาตอบ “รอให้พร้อมก่อน แล้วป้านวลจะทำให้สุก ชามีมอยากกินกับอะไรนะคะ”

“เต้าหู้ ผัดกับเต้าหู้”

“จำได้ด้วย”

“แม่ทำให้หนู”

มือของชานนท์ที่ถือป้ายอยู่ขยับเล็กน้อย เขามองลูกชายซึ่งยังสนใจถาดตรงหน้า ก่อนถามต่อ

“ถ้าป้านวลทำให้ ชานนท์ขอกินด้วยได้มั้ยครับ”

ชามีมพยักหน้า “กินด้วยกัน”

“ขอบคุณครับ”

“ลิตากิน ป้ากินด้วย”

“อย่างนั้นต้องบอกป้าไว้แล้วค่ะ ว่าเรามีคนรอกินหลายคน”

เด็กชายเงียบคิด ก่อนเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง “ย่ากินด้วย”

ชานนท์ยิ้ม “อยากแบ่งให้ย่าเหรอครับ”

“ย่าดูแล้ว ยังไม่กิน ต้องกินด้วย”

“จริงด้วย วันนั้นถั่วยังไม่โตเลย” เขาก้มมองเมล็ดที่เริ่มมีราก “ถ้าได้ทำ เราแบ่งให้ย่าได้ครับ เดี๋ยวชานนท์ช่วยเอาไปให้”

ชามีมมองถาดอยู่อีกครู่หนึ่ง แล้วหันมาถาม “ปู่กินถั่วมั้ย”

“ชานนท์ถามให้ได้ครับ”

“ถามปู่”

ลลิตาหลุดยิ้ม ส่วนชานนท์มองป้ายที่ตัวเองยังถืออยู่ “ขอวางอันนี้ก่อนนะครับ ชานนท์หยิบโทรศัพท์ไม่ได้”

เด็กชายรีบชี้ตำแหน่งข้างถาด “วางตรงนี้”

เมื่อวางป้ายเรียบร้อย ชานนท์จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ลลิตาส่งรูปที่เพิ่งถ่ายให้ เขาเปิดภาพให้ลูกดูอีกครั้ง ก่อนถาม “ส่งรูปนี้ให้คุณปู่ด้วยมั้ยครับ”

“ส่ง ปู่ดูราก”

ชานนท์ส่งภาพพร้อมข้อความถามสั้น ๆ ว่ากินถั่วงอกหรือไม่ แล้วเปิดให้ชามีมเห็นว่ารูปไปอยู่ในช่องสนทนาแล้ว เด็กชายโน้มหน้ามาดู แต่ยังไม่มีข้อความตอบกลับ

“ปู่ดูรึยัง”

“คุณปู่อาจยังไม่ว่างครับ ถ้าตอบมา ชานนท์จะบอก”

ชามีมพยักหน้า เขามองรูปบนหน้าจออีกครั้ง ก่อนชี้ไปยังชื่อผู้ติดต่อด้านบน “ปู่มาดูมั้ย”

ชานนท์ลดโทรศัพท์ลงเล็กน้อย “อยากให้คุณปู่มาดูถั่วที่นี่เหรอครับ”

“มาดู แล้วกิน”

“ได้ครับ เดี๋ยวชานนท์คุยกับคุณปู่ก่อน แล้วเราค่อยมาดูด้วยกันว่าจะมาวันไหน”

ลลิตานั่งลงข้างชั้นเตี้ย “ก่อนคุณปู่มา ครูเปิดรูปให้ชามีมดูได้นะคะ จะได้รู้ว่าคนไหนคุณปู่”

เด็กชายคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถามชานนท์ “ปู่ตัวใหญ่มั้ย”

“ตัวใหญ่ครับ แต่ชานนท์สูงกว่า”

ชามีมเงยหน้ามองเขา ไล่สายตาขึ้นไปจนถึงศีรษะ ก่อนยิ้มออกมา “ต้องก้มดูถั่ว”

“ครับ ต้องก้มทั้งคู่เลย”

เด็กชายหัวเราะเบา ๆ แล้วหันกลับไปหาลลิตา “ถ่ายให้ย่าด้วย”

“ได้ค่ะ รูปเดียวกันนี้เลยนะคะ”

ชามีมพยักหน้า จากนั้นจึงชี้ถาดที่เปิดให้ดูมาพักใหญ่แล้ว “ปิดแล้ว ถั่วพัก”

ช่วงสาย แสงแดดเลื่อนพ้นกระจกหน้าร้านไปแล้ว ป้านวลกำลังตรวจสินค้าที่เหลืออยู่บนชั้น ส่วนชานนท์นั่งเปิดงานในแท็บเล็ตใกล้เคาน์เตอร์ เขามีเวลาว่างก่อนเข้าบริษัทอีกประมาณหนึ่งชั่วโมง

ชามีมนั่งอยู่บนพรมกับลลิตา ทั้งคู่กำลังต่อรางไม้ให้รถคันเล็กวิ่งผ่าน เด็กชายเลือกทางโค้งมาวางต่อกันหลายชิ้น จนรถวนกลับมาหาตัวเองได้

เสียงกระดิ่งดังขึ้นพร้อมกับหญิงคนหนึ่งซึ่งก้าวเข้ามาพร้อมถุงผ้า

“สวัสดีค่ะป้านวล”

ป้านวลเงยหน้า “อ้าว คุณอร เชิญค่ะ”

หญิงคนนั้นยิ้มให้ ก่อนสายตาจะเลื่อนไปหยุดที่เด็กชายบนพรม รอยยิ้มของเธออ่อนลง แต่ไม่ได้เดินเข้าไปหา

“สวัสดีจ้ะชามีม”

ชามีมชะงักมือที่กำลังจับรถ เขามองรองเท้าของผู้มาใหม่ แล้วเงยขึ้นมองหน้าเธอครู่หนึ่ง ก่อนเลื่อนสายตาลงต่ำเล็กน้อย แล้วจึงพูด “สวัสดีครับ”

“วันนี้ต่อรถอยู่เหรอจ๊ะ”

เด็กชายมองรางตรงหน้า “รถกลับบ้าน”

“อ๋อ มีทางกลับบ้านด้วย”

คนตัวน้อยวางรถลงแล้วผลักเบา ๆ ให้มันวิ่งไปตามทางโค้ง ลลิตาขยับกระเป๋าของตัวเองออกจากปลายราง เปิดทางให้รถผ่านโดยไม่ชน

คุณอรหันกลับไปหาป้านวล แล้วหยิบถุงผ้าฝ้ายใบเล็กออกมาจากกระเป๋า ปากถุงรูดด้วยเชือกสีครีม ด้านหนึ่งปักรูปใบไม้ไว้ด้วยด้ายสีเขียว

“อรเอาใบเก่ามาด้วยค่ะ เผื่อป้าจะจำได้ อยากถามว่ายังมีกลิ่นนี้เหลืออยู่มั้ย”

ป้านวลรับมาดู “ถุงหอมใส่ตู้ผ้าใช่มั้ยคะ”

“ค่ะ เตยหอมทำให้ตั้งแต่ปลายปี อรชอบมาก ตอนนี้กลิ่นจางแล้ว แต่ก็ยังไม่อยากเปลี่ยนเป็นอย่างอื่น”

ป้านวลมองชั้นสินค้า ก่อนส่ายหน้าอย่างเสียดาย

“แบบที่ทำใส่ถุงไม่มีเหลือแล้วค่ะ ตอนนี้ป้าขายได้แต่ของที่เตยหอมทำไว้ ส่วนกลิ่นที่ต้องทำเพิ่ม ป้ายังไม่ได้รับเลย”

“ไม่เป็นไรค่ะ อรแวะมาถามก่อน ถ้ายังทำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร”

“ขอป้าดูในสมุดหน่อยนะคะ เผื่อเตยหอมจดไว้ว่าเป็นกลิ่นเดียวกับขวดไหน”

ป้านวลวางถุงลงบนถาดที่เคาน์เตอร์ แล้วหยิบสมุดสูตรออกจากลิ้นชัก ชานนท์เลื่อนแท็บเล็ตเข้าหาตัวเองเพื่อให้มีที่ว่าง แต่ยังนั่งอยู่ตามเดิม

ลลิตากำลังส่งรางไม้ชิ้นสุดท้ายให้ชามีม เมื่อเด็กชายหยุดรับ เขายกหน้าขึ้น สูดลมหายใจสั้น ๆ แล้วหันไปทางเคาน์เตอร์

“แม่ทำ”

ลลิตามองตาม “ถุงใบนั้นเหรอคะ”

ชามีมลุกขึ้น ผ้ากันเปื้อนที่วางข้างเขาถูกหยิบมาพาดแขน เด็กชายเดินไปหยุดข้างเก้าอี้ชานนท์ แล้วชี้ถุงผ้าบนถาด “แม่ทำอันนี้”

คุณอรยิ้มอย่างแปลกใจ “จำได้ด้วยเหรอจ๊ะ”

เด็กชายไม่ได้ตอบคำถามนั้น เขามองถุงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยื่นมือไปทางมัน

ป้านวลจึงเลื่อนถาดมาให้ใกล้ขึ้น “จะดมดูมั้ยคะ”

ชามีมหยิบถุงขึ้นมา ดมสั้น ๆ แล้วถือห่างออกเล็กน้อย ดวงตาของเขาเลื่อนไปยังชั้นขวดด้านหลังป้านวล

“ดอกม่วง”

“มีลาเวนเดอร์ค่ะ” คุณอรบอก “เตยหอมเคยบอกอรเหมือนกัน อรจำได้อยู่กลิ่นเดียว”

ชามีมก้มลงดมอีกครั้ง คราวนี้เขาพลิกถุงอีกด้านเข้าหาตัว

“มีส้มด้วย”

ป้านวลเปิดสมุดค้างไว้ “ส้มเหรอคะ”

“ส้มอยู่ข้างหลัง”

คุณอรรับถุงกลับไปลองดมบ้าง เธอนิ่งคิด ก่อนหัวเราะเบา ๆ

“อรดมได้แต่หอม ๆ นุ่ม ๆ ไม่เคยรู้เลยว่ามีส้มด้วย”

ชานนท์มองลูกชาย เด็กชายไม่ได้ดูสนใจว่าผู้ใหญ่คนอื่นแยกออกหรือไม่ เขายังมองชั้นวางเหมือนกำลังหาอะไรบางอย่าง

“อยากดูขวดไหนครับ” ชานนท์ถาม

ชามีมชี้ไปยังขวดที่ติดภาพเปลือกส้ม

ป้านวลหยิบลงมา แต่ยังไม่เปิด ลลิตาเดินมาหยุดข้างโต๊ะ

“เราจะลองที่โต๊ะข้างหน้าต่างมั้ยคะ ตรงนั้นว่างอยู่”

เด็กชายหันไปมอง ก่อนพยักหน้า

ลลิตาหยิบถาดอีกใบมาวางที่โต๊ะห่างจากมุมพรม เธอบอกป้านวลว่าจะใช้กระดาษเพียงสองแผ่นก่อน แล้วหันกลับมาหาชามีม

“ถ้าพอแล้ว บอกครูได้เลยนะคะ”

“สองอัน”

“ค่ะ สองอันก่อน”

ป้านวลแต้มกลิ่นจากขวดลงบนกระดาษแล้วปิดฝาทันที ระหว่างรอ เธอพลิกดูหน้าสูตรที่มีลาเวนเดอร์เป็นส่วนผสม ลลิตาวางดินสอกับกระดาษบันทึกของตัวเองข้างสมุด โดยเว้นตรงกลางโต๊ะให้เด็กชาย

เมื่อป้านวลส่งกระดาษให้ ชามีมรับไปดม เขาหยุดเพียงครู่เดียวก็วางลง

“ไม่ใช่ส้มนี้”

ป้านวลอ่านฉลากขวดในมือ “อันนี้ส้มหวานค่ะ งั้นอีกขวด…”

เธอหยิบเบอร์กามอตลงมา แต้มใส่กระดาษแผ่นที่สอง เมื่อได้ลอง ชามีมแตะปลายกระดาษนั้นทันที

“อันนี้”

ลลิตาจดชื่อไว้ “เบอร์กามอต”

“น้อย ๆ” เด็กชายบอก แล้วชี้ถุงผ้าของคุณอร “ในนี้น้อย”

ชานนท์ขยับมานั่งที่เก้าอี้ข้างโต๊ะ เขามองกระดาษสองแผ่นซึ่งสำหรับตัวเองต่างก็มีกลิ่นคล้ายส้ม ก่อนจะหยุดสายตาที่แผ่นที่ลูกเลือก

“ชานนท์ขอดมด้วยได้มั้ยครับ”

ชามีมเลื่อนกระดาษให้

ชานนท์ลองดม แล้วรับถุงจากคุณอรมาดมเทียบ เขาขมวดคิ้วนิดหนึ่ง

“ในถุง ชานนท์หาไม่เจอ”

ชามีมมองเขา ก่อนยื่นนิ้วมาแตะกระดาษ “อันนี้ก่อน”

ชานนท์ทำตาม เด็กชายรอจนเขาลดกระดาษลง จึงชี้ถุงผ้า “แล้วอันนั้น”

เขาลองอีกครั้ง คราวนี้พอรู้ว่าจะหาอะไร จึงคล้ายจับกลิ่นสดบางอย่างได้จาง ๆ อยู่ใต้กลิ่นนุ่มที่ชัดกว่า “เหมือนจะมีจริงด้วย”

ชามีมยิ้มให้เขาเพียงนิดเดียว “มี”

“ครับ มี” ชานนท์ยอมรับ “ชานนท์เพิ่งหาเจอ”

ป้านวลซึ่งไล่ดูสมุดอยู่พลิกกลับมาหน้าหนึ่ง

“น่าจะสูตรนี้นะคะ มีทั้งลาเวนเดอร์กับเบอร์กามอต แล้วก็อีกตัวหนึ่ง” เธอเลื่อนนิ้วตามบรรทัด “แต่ขวดนี้หมดไปแล้วค่ะ เตยหอมขีดไว้ว่าต้องสั่งเพิ่ม”

คุณอรโน้มตัวมอง “อย่างนั้นก็ยังทำไม่ได้ใช่มั้ยคะ”

“ป้าขอดูก่อนค่ะ ยังไม่กล้ารับปาก”

ชามีมดึงถุงผ้ากลับมาดมอีกครั้ง แล้วส่ายหน้า “ยังมีอีก”

มือของป้านวลหยุดอยู่บนหน้ากระดาษ “นอกจากในนี้อีกเหรอคะ”

เด็กชายพยักหน้า เขามองชื่อที่เรียงอยู่ในสมุด แต่ไม่ได้ชี้บรรทัดใด

“อะไรอีกคะ” คุณอรถามเบา ๆ

ชามีมนิ่งไป ปากขยับนิดหนึ่งเหมือนกำลังจะพูด ก่อนยกถุงขึ้นดมอีกครั้ง

“ตรงนี้…” คนตัวน้อยหยุด แล้วก้มมองถุงในมือ

ชานนท์รออยู่ข้าง ๆ ไม่ได้ถามซ้ำ ลลิตาเลื่อนกระดาษที่ใช้แล้วออกไปเก็บ ก่อนปิดกล่องใส่แถบทดสอบ

“จำกลิ่นได้ แต่ยังไม่รู้จะเรียกว่าอะไรหรือคะ” เธอถาม

“ไม่รู้ชื่อ”

“ได้ค่ะ ยังไม่ต้องบอกชื่อก็ได้”

ชามีมใช้นิ้วลูบรอยปักรูปใบไม้ แล้วพูดขึ้นอีกครั้ง “แม่หยดทีหลัง”

ป้านวลเงยหน้ามองเขา คราวนี้แกพลิกสมุดไปด้านหลัง ซึ่งมีบันทึกการทำแต่ละครั้งแทรกอยู่กับกระดาษใบสั่งของ “ถ้าอย่างนั้นอาจไม่ใช่หน้าสูตรนี้ ป้าต้องลองหาบันทึกวันที่ทำให้คุณอรด้วย”

คุณอรมองเด็กชาย ก่อนหันไปบอกป้านวล “ไม่ต้องรีบนะคะ อรไม่ได้จำเป็นต้องได้วันนี้ เอาถุงนี้ฝากไว้ก่อนก็ได้ค่ะ ที่บ้านยังมีอีกใบ”

“ป้าจะเก็บแยกไว้ให้ค่ะ แต่ถ้ายังหาไม่เจอ ป้าขอคืนให้ก่อนนะคะ ไม่อยากรับไว้แล้วทำให้รอเก้อ”

“ได้เลยค่ะ”

ชามีมวางถุงคืนลงในถาด เขาถอยจากโต๊ะหนึ่งก้าว แล้วหันไปมองรางรถบนพรม

ลลิตาเห็นจึงถาม “พอแล้วมั้ยคะ”

“พอแล้ว รถรอ”

“ค่ะ ครูเก็บตรงนี้ก่อน แล้วจะไปหา”

เด็กชายเดินกลับไปที่พรม นั่งลงตรงปลายรางเดิม ก่อนหยิบรถที่จอดค้างไว้ขึ้นมา

คุณอรมองตามด้วยรอยยิ้ม “ขอบใจนะชามีม”

เขาเงยหน้ามานิดหนึ่ง “ครับ”

แล้วรถคันเล็กก็เริ่มวิ่งต่อไปตามราง

+++

คุยท้ายตอน:  ส่งการบ้านค่ะ ขอบคุณที่ช่วยอุดหนุนค่าขนมส้มผักนะคะ ตอนนี้มาเขียนชามีมเต็มตัวแล้ว จะขยัน ๆ เอางานมาส่งให้เยอะ ๆ นะคะ เจอกันตอนหน้าค่ะ