บทที่11 (3) : อ่านฟรี 10/11/2569 เวลา 10:00 น.
บทที่11 (3) : อ่านฟรี 10/11/2569 เวลา 10:00 น.
++
หลังลูกค้ากลับ ป้านวลนำถุงหอมใส่ภาชนะปิดแยกไว้ พร้อมเขียนชื่อเจ้าของและวันที่รับฝาก ลลิตาจดสิ่งที่เพิ่งได้ฟังลงในกระดาษของตัวเอง
ลาเวนเดอร์ — เบอร์กามอตปริมาณน้อย — มีกลิ่นอื่นที่ชามีมจำได้ว่าแม่เติมภายหลัง
เธอเว้นช่องด้านล่างไว้ แล้วเลื่อนสมุดสูตรกลับไปให้ป้านวล
“ลิตาว่าเรายังไม่ต้องลองผสมวันนี้นะคะ ขอหาบันทึกให้เจอก่อน”
“ป้าก็คิดอย่างนั้นค่ะ ของบางขวดชื่อคล้ายกัน ป้ายังต้องดูให้แน่ใจ”
ชานนท์มองกองใบสั่งของซึ่งป้านวลแยกออกมา บางใบมีลายมือเตยหอมเขียนเพิ่มตรงมุมกระดาษ บางใบจดแค่ชื่อกับวันที่
“เตยหอมเคยมีคนช่วยดูสูตรมั้ยครับ”
ป้านวลคิดอยู่ครู่หนึ่ง “เคยมีคนที่เธอโทรไปถามเรื่องวัตถุดิบค่ะ แต่ป้าต้องหาชื่อก่อน ไม่รู้ว่าอยู่ในสมุดเล่มนี้หรือเล่มที่เก็บข้างบน”
“ถ้าเจอ บอกผมด้วยนะครับ เผื่อเราขอให้เขาช่วยอ่านบันทึกบางอย่างได้”
“ค่ะ”
ชานนท์เหลือบมองเวลา ใกล้ถึงเวลาที่ต้องออกไปบริษัทแล้ว เขาจึงเก็บแท็บเล็ตลงกระเป๋า ก่อนเดินไปหยุดข้างพรม รถไม้ของชามีมจอดอยู่ใต้สะพาน เด็กชายกำลังขยับเสาค้ำให้ตั้งตรง พอเห็นรองเท้าของชานนท์ เขาก็ชี้ช่องว่างข้างตัว
“ชานนท์ จับ” ชานนท์นั่งยองลง ช่วยจับสะพานไว้ให้ระหว่างที่ลูกดันรางเข้าไปต่อ เมื่อเข้าที่แล้ว ชามีมยกมือเขาออกเบา ๆ “ได้แล้ว”
“ชานนท์ต้องไปทำงานแล้วนะครับ เย็นนี้จะกลับมาตามที่คุยกัน”
เด็กชายพยักหน้า มือยังจับรถอยู่ แต่ก่อนที่ชานนท์จะลุก เขากลับถามขึ้น
“พรุ่งนี้ลองอีกมั้ย”
ชานนท์หยุด “ลองอะไรครับ”
“กลิ่น”
ลลิตาซึ่งกำลังเก็บของอยู่หันมา
ชามีมมองไปยังโต๊ะข้างหน้าต่าง แล้วพูดต่อช้า ๆ “ยังไม่ครบ”
เธอเดินมานั่งบนเก้าอี้ใกล้พรม “ชามีมอยากลองหาอีกเหรอคะ”
เด็กชายพยักหน้า คราวนี้เงยขึ้นมองหน้าเธอแวบหนึ่ง “หนูอยากหาเจอ”
ลลิตามองป้านวล ก่อนตอบตามสิ่งที่ทำได้จริง “พรุ่งนี้หลังของว่าง เรามาดูกันค่ะว่าป้าหาบันทึกเจอมั้ย ถ้ามีของให้ลอง เราค่อยลองทีละอย่าง”
“ไม่เปิดหมด”
“ค่ะ ไม่เปิดหมด”
ชามีมหันกลับมาหาชานนท์ “ชานนท์มาด้วย”
“มาครับ”
เด็กชายมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเลื่อนรถออกจากใต้สะพานแล้วส่งให้ “ชานนท์ขับรอบหนึ่ง แล้วไปทำงาน”
ชานนท์รับรถคันเล็กมา เขาต้องก้มตัวลงอีกนิดจึงจะผลักมันลอดสะพานได้โดยไม่ชนคาน พอรถวิ่งพ้นออกมา ชามีมก็ยิ้มกว้างแล้วเอื้อมมือมารับ
“ผ่านแล้ว”
“ครับ ผ่านแล้ว”
ชานนท์ส่งรถคืนให้ลูก ก่อนลุกขึ้นหยิบกระเป๋า ลลิตาเดินมาส่งถึงหน้าร้าน ระหว่างทางเขาเหลือบมองโต๊ะทดลองที่เก็บเรียบร้อยแล้ว “เมื่อกี้ผมเกือบจะบอกว่าจะหาให้ครบทุกขวด”
“แล้วทำไมไม่บอกล่ะคะ”
“ยังไม่รู้เลยว่าขาดอะไร”
ลลิตายิ้ม “งั้นพรุ่งนี้เริ่มจากช่วยกันดูก่อนค่ะ”
เขาพยักหน้า ก่อนเปิดประตู เสียงเด็กชายดังตามมาจากพรม
“ชานนท์”
เขาหันกลับไปทันที
“พรุ่งนี้หนูให้ดมอีก”
มุมปากของชานนท์ยกขึ้น “ครับ พรุ่งนี้สอนชานนท์อีกที”
ชามีมพยักหน้าอย่างพอใจ แล้วก้มกลับไปจัดรถให้ตรงราง ส่วนบนเคาน์เตอร์ ถุงหอมใบเล็กถูกเก็บไว้ข้างกระดาษบันทึกที่ยังมีช่องว่างเหลืออยู่หนึ่งช่อง
จังหวะนั้นโทรศัพท์ของชานนท์สั่นขึ้นพอดี เขาเปิดอ่านข้อความแล้วหันหน้าจอให้ลูกดู
“คุณปู่ตอบมาแล้วครับ บอกว่ากิน แล้วก็อยากมาดูถั่วด้วย”
ชามีมมองรูปถั่วที่อยู่เหนือข้อความ ก่อนพูดอย่างจริงจัง “ยังไม่ให้กิน รอก่อน”
“ครับ เดี๋ยวชานนท์บอกคุณปู่ว่าต้องรอก่อน”
“ให้ดูได้”
ชานนท์ยิ้ม แล้วพิมพ์คำอนุญาตของเจ้าของถั่วส่งไปตามนั้น
บ่ายวันถัดมา ชามีมกินกล้วยคำสุดท้ายแล้วเลื่อนจานไปไว้กลางโต๊ะ
“หมดแล้ว”
ลลิตามองจาน ก่อนยื่นผ้าสะอาดให้เช็ดมือ เด็กชายรับไปเช็ดทีละข้าง แล้วหันมองโต๊ะข้างหน้าต่าง ซึ่งวันนี้ยังไม่มีขวดหรือกระดาษทดสอบวางอยู่
“ลองกลิ่น”
“จำได้ด้วยค่ะ” เธอวางแก้วน้ำให้ “เมื่อวานเรานัดกันไว้หลังของว่าง”
ชามีมพยักหน้า ก่อนมองไปทางประตูร้าน
“ชานนท์ยังไม่มา”
“คุณชานนท์บอกว่าจะมาบ่ายสองค่ะ” ลลิตาชี้นาฬิกาที่ผนัง “อีกนิดหนึ่ง”
เด็กชายมองตาม แล้วเลื่อนเก้าอี้ลงมานั่งเต็มตัวเหมือนเดิม มือข้างหนึ่งหยิบชายผ้ากันเปื้อนของแม่ซึ่งพาดอยู่ข้างตักมาพับเข้าหากัน
หลังเคาน์เตอร์ ป้านวลกำลังจัดกระดาษเก่าที่ค้นมาจากห้องทำงานของเตยหอม ตั้งแต่เช้าเธอพบทั้งใบสั่งวัตถุดิบ สมุดเล่มเล็ก และซองใส่ใบเสร็จ แต่ยังไม่เจอบันทึกที่ระบุชัดว่าถุงหอมของคุณอรใช้สูตรไหน
ลลิตาช่วยแยกกระดาษตามวันที่ไว้ให้แล้ว โดยไม่ได้เขียนเพิ่มลงในสมุดของเตยหอม บนกระดาษของเธอเองมีรายการสั้น ๆ ว่าอะไรพบแล้ว อะไรยังหาไม่เจอ
เสียงกระดิ่งดังขึ้นก่อนเข็มยาวจะถึงเลขสิบสองเล็กน้อย
ชามีมหันไปทันที “ชานนท์มา ลองกลิ่น”
ชานนท์ซึ่งเพิ่งก้าวพ้นประตูหยุดมองลูกชาย ก่อนยกโทรศัพท์ในมือให้ดู “มาครับ ยังไม่ลืม”
“ล้างมือก่อน”
เขาก้มมองมือตัวเอง “ยังไม่ได้จับอะไรเลยนะครับ”
ชามีมชี้ไปทางประตู “จับแล้ว”
ลลิตาหันไปเก็บจานเพื่อซ่อนยิ้ม ส่วนชานนท์พยักหน้าอย่างไม่มีข้อโต้แย้ง
“จริงครับ จับประตูมาแล้ว”
เขาวางของแล้วเดินไปล้างมือด้านหลังร้าน เมื่อกลับมา ชามีมยืนรออยู่ข้างโต๊ะเรียบร้อย ผ้ากันเปื้อนถูกวางบนเก้าอี้ติดกัน ส่วนเก้าอี้ของชานนท์ถูกดึงออกมาจากโต๊ะเล็กน้อย
“ชานนท์นั่ง”
“ขอบคุณครับ”
ลลิตายกถาดมาวาง แต่ในถาดมีเพียงภาชนะใส่ถุงหอม กระดาษบันทึก และรูปถ่ายขวดเครื่องหอมเก่าสองรูป
ชามีมมองของทีละอย่าง ก่อนเงยขึ้นหาเธอ “ขวด”
“วันนี้เรายังไม่เจอขวดที่คิดว่าใช่ค่ะ” ลลิตานั่งลงอีกด้าน “ป้าเจอรูปเก่า เลยอยากให้ชามีมดูก่อน แล้วค่อยดมถุงของคุณอรอีกครั้ง ถ้าชามีมยังอยากลอง”
เด็กชายหันไปหาป้านวล
ป้านวลวางสมุดเล่มเล็กข้างถาด “ป้าหาเจอหลายอย่างเลยค่ะ แต่บันทึกของถุงใบนี้ยังไม่เจอ”
ชามีมดึงรูปใบแรกมาใกล้ ภาพนั้นถ่ายไว้บนโต๊ะทำงานของเตยหอม มีขวดเรียงอยู่หลายใบ ข้างหลังเป็นตาชั่งกับกล่องกระดาษ
คนตัวน้อยมองอยู่นาน ก่อนเลื่อนรูปคืน “ไม่ใช่อันนี้”
ลลิตาเลื่อนอีกภาพให้ เป็นภาพมุมใกล้กว่า มีขวดสีชาทรงเตี้ยกับฝาสีดำวางอยู่ข้างมือของเตยหอม เห็นเพียงปลายนิ้วกับแขนเสื้อที่พับขึ้น
ชามีมแตะลงตรงขวดใบหนึ่ง “แม่หยด”
ชานนท์โน้มมองตาม “ขวดนี้เหรอครับ”
เด็กชายพยักหน้า แล้วทำมือเหมือนบีบอะไรเล็ก ๆ เหนือโต๊ะ “ทีหลัง”
ป้านวลหยิบแว่นขึ้นสวม ก่อนก้มดูฉลากที่เล็กจนอ่านแทบไม่ออก “รูปนี้ป้าถ่ายตอนเตยหอมจัดของค่ะ ไม่รู้ว่าข้างในขวดเหลืออะไร”
“ลิตาขอถ่ายซูมเก็บไว้นะคะ เผื่อเห็นชื่อชัดขึ้น”
ระหว่างลลิตาจัดการรูป ป้านวลเปิดภาชนะแล้วส่งถุงหอมให้ชามีม เด็กชายรับมาดมสั้น ๆ จากนั้นหลับตาลงชั่วครู่
ชานนท์รออยู่เงียบ ๆ มือที่วางบนโต๊ะขยับเข้ามาชิดตัวเอง เปิดพื้นที่ให้ลูกวางของได้ถนัด
“มีส้ม” ชามีมพูด “มีดอกม่วง”
ลลิตาพยักหน้า เธอไม่ได้ถามไล่ต่อทันที เด็กชายจึงยกถุงขึ้นอีกครั้ง แล้วแตะรูปขวดที่เลือกไว้
“อันนี้อยู่ด้วย”
“ชามีมจำได้ว่าแม่ใช้ขวดนี้” เธอพูดทวนสิ่งที่คนตัวน้อยบอก “แต่ตอนนี้เรายังไม่รู้ชื่อใช่มั้ยคะ”
“ไม่รู้ชื่อ”
“ค่ะ ครูจดไว้ก่อน”
ชามีมมองดินสอในมือเธอ แล้วชี้บรรทัดว่าง “เขียนด้วย แม่หยดทีหลัง”
ลลิตาเขียนตามนั้น ก่อนหมุนกระดาษให้ดู “เขียนแล้วค่ะ”
เด็กชายก้มดูรอยดินสอ แม้ไม่ได้อ่านออกเสียง แต่ก็แตะตรงท้ายบรรทัดหนึ่งครั้ง แล้ววางถุงหอมคืนลงในถาด “วันนี้ยังไม่เจอ”
ชานนท์มองหน้าเขา “ยังครับ แต่วันนี้เราได้รูปขวดเพิ่มมาแล้ว”
ชามีมเลื่อนรูปนั้นมาไว้ข้างกระดาษของลลิตา จัดขอบให้เสมอกัน ก่อนพยักหน้าเบา ๆ
“เก็บไว้ หาอีก”
“ได้ค่ะ”
ลลิตาปิดภาชนะใส่ถุงหอม แล้วเก็บเข้าที่ เด็กชายไม่ได้รั้งไว้ เขาหันไปหยิบรถไม้จากเก้าอี้ข้างตัว แต่ยังนั่งอยู่ร่วมโต๊ะ ใช้นิ้วเข็นรถช้า ๆ ตามขอบกระดาษ
ป้านวลพลิกสมุดเล่มเล็กไปอีกสองหน้า ก่อนหยุดมือ “อ้อ คนนี้เองค่ะ”
ชานนท์เงยหน้า
“คนที่เตยหอมเคยโทรไปถามเรื่องวัตถุดิบ ป้าเจอชื่อแล้ว มีเบอร์อยู่ด้วย” แกเลื่อนสมุดให้ดู “คุณพิมพ์ เตยหอมเคยไปเรียนผสมเครื่องหอมกับเธอ หลัง ๆ ก็ยังคุยกันอยู่ บางครั้งฝากเขาช่วยดูของที่สั่งมา”
ลลิตามองชื่อกับข้อความใต้เบอร์โทรศัพท์ มีลายมือเตยหอมเขียนกำกับไว้สั้น ๆ ว่า “ถามเรื่องกลิ่นหลังพัก”
“ป้าเคยเจอมั้ยคะ”
“เคยค่ะ มาที่ร้านครั้งหนึ่ง ตอนนั้นชามีมยังเล็กกว่านี้”
เมื่อได้ยินชื่อตัวเอง เด็กชายหยุดรถ แต่ยังไม่ได้พูดอะไร
ชานนท์จึงถามป้านวล “ป้าลองติดต่อดูก่อนได้ไหมครับ ว่าเธอสะดวกคุยด้วยหรือเปล่า”
“ได้ค่ะ ป้าโทรเอง เธอน่าจะจำป้าได้”
ป้านวลหยิบโทรศัพท์แล้วเดินไปคุยใกล้เคาน์เตอร์ ลลิตารวบกระดาษไว้เป็นชุด ส่วนชานนท์นั่งดูรถไม้ที่วิ่งมาหยุดข้างมือตัวเอง
“รถจอดเหรอครับ”
“ไฟสีแดง”
เขาชะงักมือที่กำลังจะหยิบรถทันที “อ้อ งั้นรอ”
ชามีมมองเขา ก่อนมุมปากจะยกขึ้นเล็กน้อย เด็กชายเอานิ้วแตะโต๊ะสองครั้ง “เขียวแล้ว”
ชานนท์ใช้นิ้วผลักรถกลับไปให้ช้า ๆ แต่รถวิ่งเฉออกนอกแนวที่ชามีมวางไว้
“ผิดทาง”
“ชานนท์ไม่เห็นถนน”
เด็กชายหันซ้ายหันขวา ก่อนหยิบดินสอสีสองแท่งมาวางขนานกัน เปิดเป็นทางเล็ก ๆ ตรงกลาง แล้วส่งรถคืนให้เขาลองใหม่ ลลิตามองถนนที่เกิดขึ้นบนโต๊ะ ก่อนยกแก้วน้ำออกไปวางให้พ้นทาง
“ครูย้ายบ้านให้ก่อนนะคะ”
ชามีมหัวเราะ เขาหยิบยางลบไปตั้งปลายถนน
“อันนี้บ้าน”
ชานนท์ผลักรถไปจอดข้างยางลบ คราวนี้เด็กชายพยักหน้าอนุญาต
ป้านวลกลับมาพอดี สีหน้าของป้าเบาลงกว่าตอนค้นเอกสารเมื่อเช้า
“คุณพิมพ์จำได้ค่ะ เธอเพิ่งรู้เรื่องเตยหอม ป้าก็เลยคุยกันอยู่นานหน่อย” แกหยุดนิดหนึ่ง ก่อนพูดต่อ “เธอขอให้ส่งรูปขวดกับหน้าสูตรไปให้ดูก่อนค่ะ ถ้าเป็นของที่เธอเคยช่วยเตยหอมสั่ง อาจพอบอกได้ แล้วพรุ่งนี้ช่วงสายเขาจะโทรกลับมา”
ลลิตาหันไปบอกเด็กชาย “เรามีคนช่วยดูรูปขวดแล้วนะคะ”
ชามีมแตะรูปที่วางอยู่ข้างสมุด “เพื่อนแม่?”
“ใช่ค่ะ คุณพิมพ์เคยสอนแม่ผสมกลิ่น”
เด็กชายคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเลื่อนรูปไปทางป้านวล “ส่งอันนี้”
“ได้ค่ะ ป้าจะส่งให้”
“ถามชื่อ”
ป้านวลยิ้ม “ค่ะ ถามชื่อกลิ่นให้ด้วย”
เมื่อเก็บเรื่องกลิ่นเรียบร้อย ชานนท์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดรูปหนึ่ง ก่อนวางลงในพื้นที่ว่างตรงหน้าลูก ในรูปเป็นชายวัยกลางคนสวมเสื้อโปโล ยืนอยู่ข้างต้นไม้ในสวนบ้าน ยิ้มจนรอยตรงหางตาชัดขึ้น
“คุณปู่ส่งรูปมาให้ครับ”
ชามีมก้มดู แล้วเงยหน้ามองชานนท์แวบหนึ่ง ก่อนกลับไปดูรูปอีกครั้ง “ผมเหมือนชานนท์”
ชานนท์ยกมือแตะผมตัวเอง “ไม่นะ ผมของคุณปู่มีสีขาวแล้วครับ”
เด็กชายชี้ข้างศีรษะในรูป “ตรงนี้”
“ครับ ตรงนั้น”
ลลิตาขยับมานั่งข้าง ๆ โดยเว้นที่ให้ชามีมเป็นคนถือโทรศัพท์เอง ชานนท์เลื่อนให้เห็นข้อความใต้ภาพ
“คุณปู่บอกว่า ถ้าชามีมยังอยากให้มาดูถั่ว วันเสาร์นี้คุณปู่มาได้ครับ”
เด็กชายหันไปมองชั้นด้านหลังร้าน “โตแล้วหรือยัง”
“ถึงวันนั้นเราค่อยดูอีกทีครับ” ชานนท์ตอบ “คุณปู่บอกว่ามาดูถั่วก่อนก็ได้ ถ้ายังไม่ได้กิน ก็กินข้าวอย่างอื่นด้วยกัน”
ชามีมก้มมองรูปชายในโทรศัพท์อีกครั้ง “ปู่เสียงดังมั้ย”
ชานนท์นิ่งคิด ก่อนตอบตามตรง “บางทีครับ เวลาตื่นเต้นคุณปู่จะพูดดัง เดี๋ยวชานนท์บอกให้พูดเบาลง”
“ไม่อุ้ม”
“ครับ ชานนท์จะบอกด้วย ถ้าชามีมยังไม่อยากให้อุ้ม ก็ไม่อุ้ม”
เด็กชายเอียงโทรศัพท์เล็กน้อย มองรูปอีกครู่หนึ่ง แล้วส่งคืน “วันเสาร์มา”
“ชวนคุณปู่เหรอครับ”
ชามีมพยักหน้า ก่อนชี้โทรศัพท์ “หนูบอก”
ลลิตายิ้มทันที “บันทึกเสียงเหมือนตอนชวนไปซื้อถั่วมั้ยคะ”
“อืม หนูคุย”
ชานนท์เปิดช่องบันทึกเสียงเอง เขาถือโทรศัพท์ใกล้ลูกพอสมควร ก่อนพยักหน้าให้รู้ว่าเริ่มได้แล้ว
ชามีมนั่งหลังตรงขึ้นนิดหนึ่ง “ปู่ วันเสาร์ ดูถั่ว มาดูถั่ว” เขาหยุดคิด แล้วพูดต่อ “กินข้าว ไม่อุ้มหนู ไม่เสียงดัง”
ชานนท์กดหยุด ก่อนเปิดให้ลูกฟังหนึ่งรอบ เสียงเล็ก ๆ ดังออกมาจากลำโพง ชามีมฟังจนจบแล้วแตะปุ่มส่งด้วยตัวเอง ระหว่างรอ คนตัวน้อยหันไปหยิบรถไม้กลับมา แต่ยังไม่ทันเริ่มเข็น โทรศัพท์ก็สั่นขึ้นอีกครั้ง
เป็นข้อความเสียงจากคุณปู่
ชานนท์ลดระดับเสียงก่อนเปิด
“ได้ครับ วันเสาร์ปู่จะไปกินข้าวด้วย ไม่อุ้มครับ ไม่เสียงดังด้วย แล้วปู่ขอดูถั่วใกล้ ๆ ได้มั้ย”
ชามีมเงยหน้าขึ้นทันที “ได้”
คนตัวน้อยขยับเข้าหาโทรศัพท์ แล้วพูดซ้ำชัดขึ้น “ดูได้ ห้ามดึง”
ชานนท์รีบเปิดบันทึกเสียงให้ทันช่วงท้าย ลลิตายกมือปิดปากกลั้นหัวเราะ ส่วนป้านวลหันไปจัดของต่อทั้งรอยยิ้ม ข้อความตอบกลับมาครั้งนี้สั้นมาก
“รับทราบครับ ปู่จะเก็บมือไว้กับตัว”
ชามีมยิ้มกว้าง เขายกมือทั้งสองข้างวางทับบนตักเหมือนลองทำตามคำพูดนั้น ก่อนหัวเราะออกมาเบา ๆ ชานนท์มองลูกชาย แล้วก้มลงพิมพ์รายละเอียดเวลานัดให้พ่อเพิ่มเติม
วันเสาร์หลังชามีมกินของว่างช่วงเช้า คุณปู่จะมาที่ร้าน ก่อนถึงวันนั้นเขาจะคุยเรื่องที่ควรรู้ให้ชัดอีกครั้ง ส่วนลลิตาจะช่วยเตรียมเด็กชายจากรูปกับเสียงที่เพิ่งได้ฟัง เมื่อชานนท์วางโทรศัพท์ ชามีมก็เลื่อนรถไม้มาให้เขา
“ชานนท์ไปรับปู่”
เขารับรถไว้ ก่อนมองถนนดินสอสองแท่งกับบ้านยางลบ “บ้านคุณปู่อยู่ทางไหนครับ”
เด็กชายหยิบยางลบอีกก้อนจากกล่องมาวางไว้ปลายโต๊ะ แล้วชี้ให้ “โน่น”
ชานนท์เข็นรถออกเดินทาง แต่พอถึงกลางโต๊ะ ชามีมกลับยกมือขวางไว้
“แดง”
“อีกแล้วเหรอครับ”
เด็กชายพยักหน้า ดวงตาเป็นประกายขณะมองรถที่หยุดรออยู่ตรงปลายนิ้ว “ต้องรอ”
ชานนท์วางมือไว้ข้างรถอย่างยอมจำนน ส่วนลลิตาก้มหน้าซ่อนยิ้มเหนือกระดาษนัดหมาย ซึ่งตอนนี้มีทั้งเวลาที่คุณพิมพ์จะโทรกลับมา และวันเสาร์ที่คุณปู่จะได้พบหลานเป็นครั้งแรก
++
คุยท้ายตอน: เอาชามีมน้อย ๆ มาส่งค่ะ ขอบคุณที่ช่วยอุดหนุนนะคะ เอาภาพต้นแบบของชามีม ที่ส้มผักเจนไว้มาอวดด้วยค่ะ เจอกันตอนหน้าค่ะ