บทที่12 (1) : อ่านฟรี 11/11/2569 เวลา 10:00 น.
บทที่12 (1) : อ่านฟรี 11/11/2569 เวลา 10:00 น.
+++
สายวันถัดมา โทรศัพท์ของป้านวลดังขึ้นขณะชามีมกำลังวาดรูปอยู่บนโต๊ะเตี้ย
บนกระดาษมีเมล็ดถั่วเขียวเรียงกันสามเมล็ด แต่ละเมล็ดมีเส้นสีขาวยื่นออกมาไม่เท่ากัน ลลิตานั่งอยู่ข้าง ๆ คอยจับมุมกระดาษที่ชอบกระดกขึ้น ส่วนผ้ากันเปื้อนของแม่พับวางชิดต้นขาเด็กชาย
“อันนี้ยาว” ชามีมบอก ก่อนลากดินสอต่อเส้นเดิมออกไปอีก
“ยาวกว่ารูปเมื่อวานแล้วค่ะ”
เขาพยักหน้าอย่างพอใจ แล้วเลือกสีเขียวขึ้นมาแต้มเมล็ดถัดไป
ป้านวลมองชื่อบนหน้าจอ ก่อนหันมาทางลลิตา “คุณพิมพ์โทรมาค่ะ”
ลลิตารอจนชามีมยกดินสอขึ้น จึงบอกเขา “ครูไปคุยกับป้านวลตรงเคาน์เตอร์นะคะ ชามีมวาดต่อได้”
เด็กชายเลื่อนกล่องสีมาทับมุมกระดาษแทนมือเธอ “ไม่ปลิวแล้ว”
“ค่ะ คราวนี้อยู่แล้ว”
ลลิตาลุกไปหาป้านวล ซึ่งกำลังทักทายปลายสาย หลังขออนุญาตคุณพิมพ์แล้ว ป้าจึงเปิดลำโพง ลดเสียงให้พอได้ยินกันอยู่หน้าเคาน์เตอร์
“พิมพ์ดูรูปกับใบสั่งของที่ป้าส่งมาแล้วนะคะ ขวดที่ชี้ไว้ ฉลากอ่านยากหน่อย แต่พอเทียบวันที่แล้วน่าจะเป็นตัวที่เตยเคยฝากพิมพ์สั่งค่ะ”
ป้านวลรีบหยิบรูปออกจากแฟ้ม “ขวดเตี้ย ๆ ฝาดำนี่ใช่มั้ยคะ”
“ใช่ค่ะ เป็นเบนโซอินค่ะ กลิ่นออกหวานอุ่น ๆ เตยหอมเคยใช้กับงานถุงหอมอยู่เหมือนกัน”
ลลิตาจดชื่อลงบนกระดาษ ก่อนขอให้ปลายสายสะกดให้ฟังอีกครั้ง “แต่พิมพ์ยังบอกไม่ได้ว่าถุงใบนี้ใส่เท่าไรนะคะ ในหน้าสูตรที่ส่งมาไม่มีตัวนี้ แล้วใบสั่งของก็บอกได้แค่ว่าเตยมีวัตถุดิบอยู่ช่วงนั้น”
ป้านวลถอนหายใจเบา ๆ “อย่างน้อยก็รู้แล้วว่าเป็นขวดอะไรค่ะ ป้าดูอยู่ตั้งนาน อ่านไม่ออกเลย”
“เดี๋ยวพิมพ์ส่งรูปฉลากชัด ๆ ให้ค่ะ แล้วจะดูว่ามีตัวอย่างแบ่งให้เทียบได้มั้ย”
ลลิตามองรูปขวดที่ชามีมเลือกไว้เมื่อวาน ก่อนเขียนชื่อลงบนกระดาษแผ่นเล็ก วางข้างภาพโดยยังไม่ติดลงไป “ถ้าได้ตัวอย่างมา เราควรเริ่มยังไงคะ ลิตายังไม่เคยเรียนเรื่องผสมกลิ่นค่ะ ตอนนี้ช่วยป้าแยกบันทึกอย่างเดียว”
“เริ่มจากดูบันทึกให้ครบก่อนดีกว่าค่ะ อย่าเพิ่งทำขวดใหญ่ พิมพ์ขอดูหน้าก่อนกับหลังสูตรนั้นเพิ่มด้วย บางทีเตยเขียนสิ่งที่ปรับไว้คนละหน้า”
ลลิตาพลิกสมุดตามที่ป้านวลเปิดค้างไว้ หน้าถัดไปมีทั้งตัวเลข วันที่ และชื่อย่อลูกค้าหลายคน เธอจึงใช้กระดาษคั่นไว้เพื่อถ่ายส่งภายหลัง
เสียงเก้าอี้ขยับดังขึ้นด้านหลัง ชามีมเดินมาหยุดข้างเธอ มือหนึ่งถือผ้ากันเปื้อน อีกมือจับภาพที่เพิ่งวาดเสร็จ
ลลิตาหันไปมอง “วาดเสร็จแล้วหรือคะ”
เด็กชายพยักหน้า แต่สายตาหยุดอยู่ที่รูปขวดบนเคาน์เตอร์ “รู้ชื่อ?”
“รู้แล้วค่ะ คุณพิมพ์บอกว่าขวดนี้ชื่อเบนโซอิน”
ชามีมมองชื่อที่เขียนไว้ เขาขยับปากตามเบา ๆ แต่ไม่ได้พูดออกมา จากนั้นจึงวางรูปถั่วลงบนเก้าอี้ใกล้ตัว แล้วแตะภาพขวด
“แม่หยดอันนี้”
ป้านวลเลื่อนรูปให้ใกล้ขึ้น “ใช่ขวดที่ชามีมบอกเมื่อวานนะคะ”
“แม่รอด้วย”
ลลิตาหยุดมือที่กำลังเขียน “แม่วางพักไว้ก่อนเหรอคะ”
ชามีมยกมือทำท่าบีบหยดลงในอะไรบางอย่าง แล้ววางฝ่ามือราบกับเคาน์เตอร์
“หยดแล้ววาง แม่ไปเขียน” เขาชี้สมุดของเตยหอม “แล้วค่อยดม”
ลลิตาพยักหน้า ก่อนจดคำพูดนั้นลงตามที่ได้ยิน
ปลายสายเงียบรอจนเด็กชายพูดจบ แล้วจึงถามขึ้นเบา ๆ
“นั่นชามีมหรือคะป้า”
“ค่ะ เดินมาดูรูปขวด”
“โตขึ้นมากแล้วสิคะ ตอนพิมพ์ไปที่ร้านยังตัวนิดเดียวเอง”
ชามีมก้มมองโทรศัพท์เมื่อได้ยินชื่อของตัวเอง ลลิตาจึงบอกเขา
“คุณพิมพ์ค่ะ คนที่ช่วยดูรูปให้เรา”
“สวัสดีจ้ะชามีม”
เด็กชายขยับออกไปนิด ก่อนจะนิ่งไป แล้วขยับเข้ามาใกล้โทรศัพท์อีกนิด “หนูชามีม หนูลูกแม่เตย”
“ครับ ป้าพิมพ์จำได้ ป้าพิมพ์กำลังช่วยป้านวลหาบันทึกของแม่เตยอยู่นะ”
ชามีมแตะรูปอีกครั้ง “อันนี้หมดแล้ว”
“จ้ะ เดี๋ยวป้าพิมพ์หาตัวอย่างส่งไปให้”
“มีชื่อด้วย”
น้ำเสียงจริงจังนั้นทำให้ลลิตายิ้ม คุณพิมพ์ตอบรับทันที “ได้เลย มีชื่อบนขวดด้วย”
เด็กชายมองโทรศัพท์อยู่ครู่หนึ่งเหมือนตรวจดูว่าอีกฝ่ายเข้าใจตรงกันแล้ว จากนั้นจึงหยิบภาพถั่วกลับขึ้นมา “หนูไปวาดอีก”
“ค่ะ ครูคุยตรงนี้อีกนิดนะคะ”
เขาเดินกลับไปที่โต๊ะ ลากเก้าอี้เข้าหาตัว แล้วเปิดกล่องสีใหม่ คราวนี้เลือกสีเหลืองขึ้นมาวางไว้ข้างสีเขียว เมื่อชามีมกลับไปนั่งแล้ว คุณพิมพ์จึงคุยกับผู้ใหญ่ต่อ
“ที่น้องบอกว่าเตยวางพักไว้ น่าจะเป็นขั้นตอนที่เขาเห็นบ่อยค่ะ เวลาเทียบกลิ่น เราต้องดูด้วยว่าแต้มไว้เมื่อไร ถ้าดมแผ่นหนึ่งทันที แต่อีกแผ่นวางไว้แล้ว ก็อาจรู้สึกต่างกันจนเติมผิดทางได้”
ลลิตาก้มมองบันทึกของตัวเอง “อย่างนั้นลิตาจะจดเวลาด้วยค่ะ ที่ผ่านมาจดแต่ปริมาณ”
“ดีค่ะ แล้วเก็บตัวอย่างเดิมไว้เทียบ พิมพ์ช่วยดูเรื่องวัตถุดิบกับวิธีทดลองให้ได้ แต่กลิ่นที่เตยปรับไว้เฉพาะลูกค้า เราคงต้องค่อย ๆ ตามจากของที่เหลือกับบันทึกของเขา”
ป้านวลพยักหน้าตาม แม้อีกฝ่ายจะมองไม่เห็น “ป้าไม่รีบค่ะ แค่อยากรู้ว่าของที่เตยหอมทิ้งไว้ยังพอทำต่อได้มั้ย”
“เริ่มจากสูตรที่ข้อมูลครบก่อนก็ได้ค่ะ ไม่ต้องทำพร้อมกันหมด ป้าส่งหน้าที่คั่นไว้มานะคะ พิมพ์ดูให้”
ก่อนวางสาย คุณพิมพ์ขอที่อยู่ร้านอีกครั้งเพื่อจัดส่งตัวอย่าง ลลิตาจดสิ่งที่ต้องเตรียมไว้สามรายการ แล้วช่วยป้านวลถ่ายภาพหน้าสมุดให้ครบ โดยเก็บรูปขวดแยกไว้ต่างหาก
ชามีมเดินกลับมาอีกครั้งตอนเธอกำลังวางปากกา “ของมาหรือยัง”
“ยังค่ะ คุณพิมพ์ต้องส่งมาก่อน”
“พรุ่งนี้?”
“ครูยังไม่รู้ว่าจะถึงวันไหนค่ะ พอคุณพิมพ์ส่งแล้ว เราค่อยดูกันนะคะ”
เด็กชายมองรูปขวด ก่อนใช้นิ้วดันกระดาษที่มีชื่อเข้าไปชิดภาพ
“อันนี้เก็บด้วย”
“เก็บด้วยค่ะ”
ลลิตาใส่ทั้งสองอย่างไว้ในซองใส คนตัวน้อยยืนดูจนเธอปิดซองเรียบร้อยแล้วจึงพยักหน้า “ชานนท์ยังไม่รู้”
เธอหันมามองเขา “อยากบอกคุณชานนท์มั้ยคะ”
“หนูพูด”
ลลิตาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดช่องบันทึกเสียงแล้วส่งให้ เด็กชายรับด้วยสองมือ มองจุดสีแดงบนหน้าจอ ก่อนเริ่มพูด
“ชานนท์ รู้ชื่อแล้ว” คนตัวน้อยหยุดนิดหนึ่ง หันไปมองซองบนโต๊ะเหมือนจะนึกชื่ออีกครั้ง แล้วตัดสินใจพูดต่อ “แต่ยังไม่มีกลิ่น ต้องรอของมา”
ลลิตารอจนเขายื่นโทรศัพท์คืน จึงกดหยุดและเปิดให้ฟัง ชามีมฟังเสียงตัวเองจนจบ ก่อนบอก
“ส่ง”
เธอส่งข้อความแล้ววางโทรศัพท์ไว้ข้างตัว เด็กชายยังยืนรออยู่
“คุณชานนท์อาจกำลังทำงานค่ะ ถ้าตอบมา ครูจะเปิดให้ฟังนะคะ”
“หนูวาดก่อน” คนตัวน้อยกลับไปที่โต๊ะ คราวนี้ลลิตาตามไปนั่งด้วย ภาพถั่วใบใหม่มีเส้นยาวขึ้นมาเหนือเมล็ด เธอมองแล้วถามว่าเป็นภาพที่เห็นวันนี้หรือภาพที่อยากวาดให้โตต่อ
“อันนี้โตแล้ว” ชามีมบอก “ในรูปแม่”
“อ๋อ แม่เคยวาดให้ชามีมดูนี่เอง”
เด็กชายพยักหน้า แล้วระบายสีต่ออย่างตั้งใจ
กว่าชานนท์จะเปิดฟังข้อความเสียง ก็ผ่านไปเกือบชั่วโมงแล้ว เขานั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานหลังการประชุม ธนาวางเอกสารชุดใหม่ลงให้ ก่อนหยุดเมื่อได้ยินเสียงเล็ก ๆ ดังออกมาจากโทรศัพท์
“ชานนท์ รู้ชื่อแล้ว”
มุมปากของผู้ช่วยยกขึ้น “เรื่องกลิ่นเหรอครับ”
“อืม” ชานนท์ฟังส่วนที่เหลือจนจบ แล้วอ่านข้อความของลลิตาที่ส่งตามมา เธอสรุปสั้น ๆ ว่าคุณพิมพ์ระบุขวดจากภาพได้ กำลังช่วยดูบันทึกเพิ่มเติม และจะส่งตัวอย่างให้เปรียบเทียบ
เขาพิมพ์ตอบไปครึ่งประโยค ก่อนลบทิ้งแล้วกดบันทึกเสียงแทน “เย็นนี้ชานนท์ขอดูด้วยนะครับ เก็บรูปไว้ให้หน่อย”
เมื่อส่งแล้ว เขาวางโทรศัพท์ลง แต่หน้าจอก็สว่างขึ้นอีกครั้งในอีกไม่กี่นาที เป็นภาพชามีมนั่งอยู่ที่โต๊ะ ถือซองใสซึ่งมีรูปขวดกับกระดาษเขียนชื่อแนบอยู่ข้างกัน
ใต้ภาพมีข้อความจากลลิตา
น้องบอกว่าเก็บแล้วค่ะ
ชานนท์มองภาพนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกดบันทึกไว้
ธนารอให้เขาวางโทรศัพท์จึงเปิดตารางนัดหมาย
“ทางคลินิกยืนยันนัดคุณหมอเดิมแล้วครับ วันจันทร์ช่วงสาย ผมส่งรายละเอียดให้ครูลิตากับป้านวลแล้ว เอกสารที่ต้องนำไป ผมให้ทางคลินิกแจ้งเป็นรายการไว้ด้วยครับ”
“ดี ขอตารางช่วงเช้าไว้ให้ฉัน”
“ครับ”
ชานนท์หยิบสมุดเล่มบางจากข้างแฟ้ม เปิดหน้าที่จดเรื่องของลูกไว้ เขาเขียนวันนัดลงไป แล้วเพิ่มข้อความอีกบรรทัดใต้คำถามเดิม
ช่วงนี้ชวนทำอะไรด้วยกันมากขึ้น มีเรื่องอยากเล่าเอง
เขามองข้อความนั้นก่อนปิดสมุด
“วันเสาร์คุณพ่อจะมาที่ร้านนะ”
ธนาเงยหน้า “นัดเจอน้องแล้วหรือครับ”
“ชามีมชวนเอง บอกให้มากินข้าวด้วย”
“คุณอานนท์คงดีใจ”
ชานนท์ยิ้มบาง ๆ “ส่งข้อความมาถามตั้งแต่เช้าว่าควรใส่เสื้อสีอะไร”
ธนาหลุดหัวเราะเบา ๆ “แล้วคุณนนท์ตอบว่ายังไงครับ”
“บอกว่าอย่าเพิ่งซื้อเสื้อใหม่ หลานแค่ชวนมาดูถั่ว”
เย็นนั้น เมื่อชานนท์มาถึงร้าน ชามีมไม่ได้เรียกเขาไปดูถาดเพาะถั่วทันทีเหมือนวันก่อน เด็กชายยืนอยู่ข้างโต๊ะตัวเอง บนโต๊ะมีซองใสวางรอ พร้อมเก้าอี้อีกตัวที่ถูกเลื่อนออกไว้แล้ว
“ชานนท์ ล้างมือ”
“ครับ” ชานนท์เดินไปด้านหลังร้านโดยไม่ต่อรอง พอกลับมา ลูกชายก็ใช้ฝ่ามือตบเบา ๆ บนที่นั่งข้างตัว
“ตรงนี้ หนูเล่า”
เขานั่งลง ชามีมหยิบซองขึ้นมาวางตรงหน้า ก่อนชี้ขวดในภาพ “ป้าพิมพ์ เพื่อนแม่เตยรู้จักอันนี้”
“ครับ”
“มีชื่อแล้ว”
ชานนท์ก้มอ่านชื่อบนกระดาษ “เบนโซอิน”
เด็กชายมองปากเขาขณะออกเสียง ก่อนลองพูดตามช้า ๆ หนึ่งครั้ง แล้วหันไปหาลลิตาซึ่งนั่งอยู่อีกด้าน “เหมือนครูพูด”
“ใช่ค่ะ ชื่อเดียวกัน”
ชามีมพอใจ เขาหันกลับมาหาชานนท์ แล้วเล่าเรื่องที่คุณพิมพ์จะส่งของมาอีกครั้ง มีบางช่วงที่หยุดคิด ลลิตาก็รอ กระทั่งเขาหันมาถาม เธอจึงช่วยเติมเพียงคำที่ขาด
ชานนท์ฟังจนจบ ก่อนใช้นิ้วแตะขอบซอง
“อย่างนั้นตอนนี้เรารอของ แล้วค่อยมาลองกัน”
“ครับ”
“ระหว่างรอ ชานนท์ขอดูรูปถั่ววันนี้ด้วยได้มั้ย”
ชามีมหันไปหยิบภาพวาดสองใบจากข้างกล่องสี ใบหนึ่งมีเพียงราก อีกใบมีต้นสีเขียวงอกขึ้นไปสูงกว่าขอบเมล็ด
เขาวางใบแรกตรงหน้าชานนท์ “วันนี้”
แล้ววางอีกใบถัดไป “อันนี้ ยังไม่ถึง”
ชานนท์มองภาพทั้งคู่ ก่อนพยักหน้า “ต้องรอเหมือนกันเลย”
เด็กชายยิ้ม ดันรูปต้นถั่วที่โตแล้วไปชิดซองเครื่องหอม จากนั้นจึงลุกลงจากเก้าอี้ “ไปดูถั่วจริงกัน”
ชานนท์ลุกตาม แต่ยังไม่ทันเดิน ชามีมก็หันกลับมาหยิบซองบนโต๊ะ แล้วยื่นให้เขา “เก็บก่อน เดี๋ยวเปียก”
“ครับ หัวหน้า”
เด็กชายหัวเราะเบา ๆ กับคำเรียกนั้น ก่อนเดินนำไปด้านหลังร้าน ลลิตาหยิบซองจากมือชานนท์ไปเก็บให้ ส่วนเขาตามลูกไปยังชั้นเตี้ยที่มีป้ายชื่อของทั้งสามคนตั้งอยู่ข้างถาด
ชามีมรอจนเขาย่อตัวลงข้างกัน แล้วจึงชี้รากเส้นหนึ่งที่เลือกไว้ตั้งแต่ช่วงบ่าย
“อันนี้ ชานนท์ดู ยังไม่ได้ดูอันนี้เลย”
+++