บทที่12 (2) : อ่านฟรี 12/11/2569 เวลา 10:00 น.
บทที่12 (2) : อ่านฟรี 12/11/2569 เวลา 10:00 น.
+++
เช้าวันเสาร์ ชามีมยืนอยู่ข้างโต๊ะอาหารพร้อมช้อนหนึ่งคันในมือ บนโต๊ะมีจานวางไว้แล้วสี่ใบ เด็กชายมองทีละใบ ก่อนหันกลับไปหาลลิตาซึ่งกำลังเช็ดแก้วน้ำอยู่ข้างอ่าง
“ของปู่”
“ใบนี้ค่ะ” เธอชี้จานตรงที่นั่งหัวโต๊ะด้านหนึ่ง “ชามีมวางช้อนไว้ข้างจานได้เลย”
เขาวางลงอย่างระมัดระวัง แล้วขยับให้ด้ามช้อนหันไปทางเดียวกับคันอื่น “ปู่นั่งตรงนี้”
“ค่ะ มองเห็นถั่วด้วย”
เมื่อได้ยินคำว่าถั่ว เด็กชายก็หันไปทางชั้นเตี้ยทันที วันนี้ถาดไม่ได้ถูกคลุมไว้เหมือนทุกวัน ป้านวลยกมาวางบนโต๊ะด้านหลังเพื่อเตรียมเก็บส่วนที่จะนำไปทำอาหาร เมล็ดถั่วเขียวที่เคยกลมแข็งมีต้นอ่อนสีขาวอวบยืดออกมาเบียดกันอยู่ในถาด
ชามีมเดินไปยืนข้างป้า ผ้ากันเปื้อนของแม่พาดอยู่บนแขน “ปู่ยังไม่ดู”
“ป้าเว้นตรงนี้ไว้ให้แล้วค่ะ” ป้านวลชี้ส่วนหนึ่งในถาด “ให้คุณปู่มาดูก่อน แล้วเราค่อยเอาไปทำกับข้าว”
เด็กชายก้มตรวจ ก่อนพยักหน้า “อันนี้ให้ย่า”
“ค่ะ ของคุณย่าป้าจะแบ่งใส่กล่องให้”
“ธนาด้วย”
ชานนท์ซึ่งเพิ่งเดินเข้ามาจากหน้าร้านได้ยินพอดี เขามองถั่วในถาดแล้วมองลูกชาย “จำได้หมดเลยหรือครับว่าให้ใครบ้าง”
ชามีมหันมา “ธนากินด้วย”
“ครับ เดี๋ยวชานนท์ให้คนเอาไปส่งให้”
ลลิตาวางแก้วใบสุดท้ายลง ก่อนมองจากถาดถั่วมายังจานบนโต๊ะ “วันนี้ป้านวลเตรียมเต้าหู้กับถั่วงอกเพิ่มไว้ด้วยค่ะ เผื่อของที่เราปลูกไม่พอแบ่ง”
ชานนท์พยักหน้า “ดีครับ เจ้าของถั่วแจกไปหลายบ้านแล้ว”
ชามีมยิ้ม ก่อนชี้จานตรงที่นั่งหัวโต๊ะให้เขาดู “ปู่กินอันนี้”
“ชานนท์นั่งไหนครับ”
เด็กชายชี้เก้าอี้ข้างตัวเอง แล้วเลื่อนนิ้วไปอีกฝั่ง “ลิตา”
ชานนท์มองตำแหน่งที่นั่งซึ่งถูกจัดไว้เรียบร้อย ก่อนวางกระเป๋างานลงตรงเก้าอี้หน้าเคาน์เตอร์แทน วันนี้เขาไม่ได้เปิดแท็บเล็ตขึ้นมา
รถสีดำคันใหญ่จอดหน้าร้านก่อนเวลานัดเล็กน้อย
อานนท์ก้าวลงมาในเสื้อเชิ้ตผ้าลินินสีอ่อนกับกางเกงขายาว ท่าทางสบายกว่าลูกชายซึ่งแม้เป็นวันหยุดก็ยังแต่งตัวเรียบร้อยจนแทบไม่มีรอยยับ คนขับรถเปิดท้าย หยิบถุงกระดาษออกมาสองใบ ตามด้วยกล่องอีกหนึ่งกล่อง
ชานนท์มองของทั้งหมดก่อนมองพ่อ “พ่อครับ”
“อะไร”
“มากินข้าวครับ”
“ก็รู้ ถึงได้เอาของมากินด้วย”
อานนท์ชี้ถุงใบแรก “ผลไม้ อันนี้ขนมของผู้ใหญ่ ถามป้านวลไว้แล้ว”
“แล้วกล่องนั้น”
“ของหลาน”
ชานนท์ถอนหายใจเบา ๆ อานนท์จึงรีบพูดต่อก่อนถูกห้าม “ชุดรถไม้ ไม่ใช่รถขับได้ ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้น พ่อส่งรูปให้ครูลิตาดูแล้ว เธอบอกเก็บไว้ให้เลือกเล่นวันหลังก็ได้”
ลูกชายหันไปมองผ่านกระจกหน้าร้าน ลลิตาซึ่งยืนอยู่ข้างชามีมพยักหน้าให้จากด้านใน
“พ่อทำการบ้านมานะ” อานนท์ว่า “แต่ไม่ได้ล้ำเส้น ไม่มาเจอหลานก่อนบอกแก แต่แกไม่ได้ห้ามคุยกับครูลิตากับป้านวล ธนาน่าจะบอกแกแล้วนี่”
“ครับ บอกแล้ว” ชานนท์รับถุงผลไม้จากคนขับ ส่วนของเล่นให้วางไว้ข้างเคาน์เตอร์ก่อน อานนท์จัดชายเสื้อตัวเองโดยไม่รู้ตัว แล้วเปิดประตูเดินเข้าไป
เสียงกระดิ่งดังขึ้น
“คนไหน หลานปู่...”
อานนท์หยุดคำกลางประโยคเมื่อเห็นเด็กชายตัวเล็กยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว ชามีมชะงักนิดหนึ่ง มือที่จับผ้ากันเปื้อนขยับเข้าหาตัว
ชานนท์แตะข้อศอกพ่อเบา ๆ
อานนท์ลดเสียงทันที “สวัสดีครับชามีม ปู่อานนท์มาแล้ว”
เด็กชายมองจากรองเท้าขึ้นมาถึงใบหน้า ก่อนสายตาจะผ่านสบกับเขาครู่หนึ่ง “ปู่ในรูป”
รอยยิ้มของอานนท์กว้างขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ “ใช่ครับ คนเดียวกันเลย หล่อใช่มั้ย”
ชามีมมองข้างศีรษะเขา “มีขาว”
อานนท์ยกมือแตะผมตัวเอง ก่อนหันไปมองลูกชาย “แกส่งรูปที่เห็นผมขาวชัดขนาดนั้นเลยหรือ”
“พ่อส่งรูปนั้นมาเองครับ”
ลลิตาหลุดยิ้ม อานนท์ส่ายหน้าให้ลูก ก่อนหันกลับมาหาหลานแล้วชี้เก้าอี้ใกล้ตัว
“ปู่นั่งตรงนี้ก่อนได้มั้ยครับ”
ชามีมพยักหน้า
พอนั่งลง อานนท์ก็วางมือทั้งสองข้างบนตักอย่างตั้งใจ เด็กชายมองมือคู่นั้น แล้วเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง
“เก็บมือ”
“ครับ เก็บแล้ว ตามที่คุยกันไว้”
มุมปากเล็ก ๆ ยกขึ้น ชามีมยกมือของตัวเองวางทับบนต้นขาเลียนแบบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะเบา ๆ
ชานนท์ยืนมองอยู่ข้างเคาน์เตอร์ เขาเคยเห็นพ่อทำให้คนทั้งโต๊ะหัวเราะได้โดยแทบไม่ต้องพยายาม แต่ไม่เคยเห็นพ่อนั่งนิ่ง รอเพียงรอยยิ้มเล็ก ๆ จากใครแบบนี้มาก่อน
ลลิตารอให้ชามีมมองผู้มาใหม่จนพอใจ จึงถาม “อยากพาคุณปู่ไปดูถั่วเลยมั้ยคะ หรือจะนั่งก่อน”
เด็กชายหันไปด้านหลังร้าน “ดูถั่ว”
อานนท์เกือบลุกทันที แต่ชามีมยังพูดไม่จบ “ปู่ล้างมือก่อน”
ชานนท์หลุบหน้าลง ส่วนลลิตาหันไปผายมือทางอ่างล้างมือ “ทางนี้ค่ะคุณอานนท์”
อานนท์ลุกขึ้นอย่างว่าง่าย แต่ไม่วายกระซิบกับลูกชายขณะเดินผ่าน “เข้มกว่าแกอีก”
“ผมก็เพิ่งโดนไปครับ”
เมื่ออานนท์ล้างมือเรียบร้อย ชามีมจึงพาไปยังโต๊ะด้านหลัง เขาหยุดรอให้ปู่ยืนข้าง ๆ ก่อนชี้ถาดอย่างภูมิใจ “หนูปลูก”
อานนท์ก้มลงมอง “โตขนาดนี้เลยเหรอครับ ในรูปแรกยังเป็นเมล็ดกลม ๆ อยู่เลย”
ชามีมพยักหน้ารัวขึ้นนิดหนึ่ง “แช่น้ำก่อน แล้วรากออก”
คนตัวน้อยชี้ป้ายที่ตั้งอยู่ข้างถาด “ชื่อหนู ชานนท์ ลิตา”
“ช่วยกันสามคนเลย?”
“ชานนท์ถือ ลิตาล้าง หนูเท”
อานนท์ตั้งใจฟังเหมือนกำลังรับรายงานงานสำคัญ ก่อนโน้มหน้าเข้าไปอีกหน่อย “ปู่ขอดูตรงนั้นใกล้ ๆ ได้มั้ย”
“ได้ ไม่ดึง”
“ไม่ดึงครับ”
คุณปู่เก็บมือไว้ด้านหลังแทน หลานจึงยอมขยับให้ดูได้ถนัดขึ้น
ลลิตานำรูปที่ถ่ายไว้ตั้งแต่วันแรกมาเปิดเรียงให้ ชามีมยืนดูข้างปู่ คอยแตะภาพเพื่อบอกว่าเมล็ดไหนเพิ่งมีราก เมล็ดไหนรากยาวกว่าเพื่อน
อานนท์ดูไปก็พยักหน้าไป ก่อนพูดขึ้นอย่างนึกสนุก “ไว้ปู่ลองปลูกบ้างดีมั้ย เผื่อจะโตเร็วกว่าของชามีม”
“พ่อจะไปแข่งกับหลานทำไมครับ” ชานนท์ถามจากอีกข้างโต๊ะ
“ใครแข่ง พ่อบอกว่าจะลองปลูก”
ชามีมหันมามองปู่ แล้วชี้รากสีขาวตรงหน้า “ต้องรอ เร่งไม่ได้”
อานนท์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าอย่างจริงจัง “ครับ งั้นปู่รอ”
ลลิตาก้มหน้าลงเหนือโทรศัพท์ ส่วนชานนท์ยกมือแตะมุมปากตัวเอง
ชามีมไม่รู้ว่าผู้ใหญ่ขำอะไร เขาดูถั่วอีกครู่หนึ่ง ก่อนหันไปบอกป้านวล “ดูแล้ว ทำสุกได้”
“งั้นป้าเอาไปล้างต่อนะคะ ชามีมจะช่วยหยิบชามให้ป้ามั้ย”
เด็กชายหยิบชามพลาสติกใบที่คุ้นเคยจากชั้นล่าง ส่งให้ป้า แล้วเดินตามลลิตาไปล้างมืออีกครั้ง อานนท์มองตามจนทั้งคู่พ้นเข้าไปด้านหลัง ก่อนหันมาหาลูก
“แกจัดคนดูแลไว้ดีแล้วนี่”
“ป้านวลรู้เรื่องน้องเยอะครับ ลลิตาก็ช่วยได้มาก”
“เรื่องค่าใช้จ่าย ไม่ต้องเกรงใจพ่อ ให้ทางแฟมิลีออฟฟิศจัดการส่วนไหนก็บอก คนของเราดูเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว”
“ตอนนี้ผมจัดไว้แล้วครับ”
“พ่อรู้ว่าแกจัดได้” อานนท์หยิบแก้วน้ำขึ้นมา “แต่บอกไว้เหมือนเดิม ต่อให้แกไม่ทำอะไรอีกสิบชาติ ก็กินสมบัติตระกูลเราไม่หมดหรอก เลิกบ้างานได้แล้ว มาดูแลลูกดีกว่า”
ชานนท์ยิ้มจาง ๆ “พ่อพูดแบบนี้ตั้งแต่ผมเรียนจบแล้ว”
“แล้วแกเคยเชื่อมั้ยล่ะ ยังทำงานเช้ายันค่ำเหมือนต้องหาเงินใช้หนี้ใคร”
“ผมชอบงานครับ”
“พ่อรู้” อานนท์วางแก้วลง “แต่เวลาแม่แกกับป้าแกอยากให้ทำอะไรเพิ่ม แกก็รับเสียทุกอย่าง”
ชานนท์มองพ่ออยู่ครู่หนึ่ง อานนท์จึงยกมือขึ้นนิด ๆ “พอ ไม่พูด วันนี้มากินข้าวกับหลาน”
“ดีครับ”
“แกนี่เหมือน” อานนท์หยุดเองเมื่อเห็นชามีมเดินกลับมา เขาตบที่ว่างข้างแก้วน้ำของตัวเองเบา ๆ “ปู่ช่วยอะไรดีครับ”
เด็กชายมองโต๊ะ ก่อนชี้เก้าอี้ “ปู่นั่งก่อน ไม่เกะกะ”
ชานนท์หลุดหัวเราะออกมาครั้งหนึ่ง ส่วนอานนท์นั่งตามทันที “ครับ ปู่นั่ง ไม่เกะกะ”
ระหว่างป้านวลเตรียมอาหาร ลลิตานำกล่องสำหรับแบ่งของย่ามาวางไว้บนโต๊ะด้านข้าง ชามีมเห็นจึงเดินไปแตะฝา “อันนี้ให้ย่า”
อานนท์เงยหน้า “แบ่งให้คุณย่าด้วยเหรอครับ”
“ย่ามาดูถั่วแล้ว”
“อ๋อ ย่ามาก่อนปู่นี่เอง”
“ย่าจับกระดาษให้หนู”
“แล้วปู่จับอะไรดี”
ชามีมมองมือเขาที่วางอยู่บนโต๊ะ แล้วคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ยังไม่มี”
ลลิตารีบหันไปจัดแก้วน้ำ ส่วนชานนท์ไม่ได้ซ่อนรอยยิ้มอีกแล้ว
อานนท์มองลูกชาย “ขำอะไร”
“เปล่าครับ”
“หน้าแกไม่ได้บอกว่าเปล่า”
ก่อนพ่อลูกจะต่อความ ชามีมก็พูดขึ้นอีก “ย่ามีเหมียวหมอก”
“เหมียวหมอกคือใครครับ”
“แมว พุงใหญ่ นอนปิดตา”
ลลิตาหยิบโทรศัพท์มาเปิดรูปที่ย่ามณีเคยส่งให้ดู แมวสีเทาขาวนอนเหยียดยาวอยู่บนเบาะ ใช้อุ้งเท้าข้างหนึ่งพาดตา อีกข้างห้อยลงมาข้างตัว
ชามีมหัวเราะเบา ๆ ทันทีที่เห็น “หลับอีกแล้ว”
อานนท์มองหลานที่ยิ้มจนแก้มยก แล้วหยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมา “ชอบแมวเหรอ งั้นปู่หาให้สักตัว เอาตัว...”
“พ่อครับ”
อานนท์เงยหน้า “อะไร ยังไม่ได้ซื้อเลย”
“วางโทรศัพท์ก่อนครับ”
“พ่อจะดูรูปเฉย ๆ”
“พ่อเพิ่งบอกว่าจะหาให้” คนเป็นพ่อมองลูกชาย ก่อนลดโทรศัพท์ลงอย่างเสียไม่ได้ “แกนี่ชอบขัดพ่อนักเชียว”
ชามีมซึ่งยังดูเจ้าหมอกอยู่เงยหน้าขึ้นนิดหนึ่ง “หนูดูเหมียวหมอก”
ชานนท์จึงหันไปบอกพ่อ “น้องอยากดูแมวของย่าครับ ยังไม่ได้ขอเลี้ยงแมว”
“พ่อก็แค่เห็นว่าหลานชอบ”
“ครับ ไว้ถ้าอยากเลี้ยงจริง ๆ ค่อยคุยกัน ตอนนี้ยังไม่ต้องซื้ออะไร”
อานนท์เก็บโทรศัพท์ลง แต่ยังหันมากระซิบกับลูก
“แม่แกมีแมวอยู่ตัวเดียว ได้เล่าไปตั้งหลายเรื่อง ฉันมาถึงยังได้แค่นั่งเก้าอี้”
“พ่อจะชนะอะไรครับ”
“ใครพูดว่าจะแข่ง”
ชามีมเลื่อนโทรศัพท์ของลลิตามาตรงหน้าปู่พอดี“ปู่ดูด้วย”
อานนท์ก้มลงทันที “ดูครับ ไหน ตัวไหนพุงใหญ่”
เด็กชายใช้นิ้วขยายภาพให้ดู พอใบหน้าเจ้าหมอกเต็มหน้าจอ เขาก็หัวเราะอีกครั้ง “อ้วน”
“ปู่ว่ามันนอนเก่ง”
“นอนเยอะ ขี้เซา นอนเยอะ”
“เหมือนใครนะ” อานนท์เหลือบมองลูกชาย “เมื่อก่อนวันหยุดบางคนก็นอนจน...”
“พ่อครับ”
“รู้แล้ว ไม่เล่า”
ลลิตาเม้มปากกลั้นยิ้ม ส่วนชามีมมองหน้าปู่แล้วหันไปมองชานนท์ ก่อนก้มดูแมวต่ออย่างไม่ติดใจ
กลิ่นกระเทียมเจียวลอยมาจากครัวด้านหลัง ชามีมยกหน้าขึ้นก่อนเสียงตะหลิวจะดังเสียอีก
“ป้าผัดแล้ว”
อานนท์หันไปทางครัว “รู้ได้ยังไงครับ”
“หอมกระเทียม”
ชานนท์สูดลมหายใจตาม แล้วพยักหน้า “หอมแล้วจริงด้วย”
เด็กชายเลื่อนโทรศัพท์คืนลลิตา ก่อนเดินไปยืนดูจากจุดที่ป้านวลให้รอ เขาไม่เข้าใกล้เตา แต่ยืดคอนิดหนึ่งเมื่อได้ยินเสียงอาหารลงกระทะ
“เต้าหู้ด้วยนะ”
“ใส่แล้วค่ะ” ป้านวลตอบ “อีกครู่เดียว”
ลลิตาชวนเขาไปเตรียมตัวก่อนกินข้าว เมื่อกลับมา ชามีมเดินตรวจจานอีกครั้ง แล้วยืนข้างเก้าอี้ของตัวเอง
อานนท์รอให้ลลิตานั่งลงก่อนจึงขยับตาม ป้านวลยกอาหารมาวาง มีผัดถั่วงอกเต้าหู้ ไข่เจียว และแกงจืดหนึ่งชาม ส่วนของชามีมตักแยกไว้ให้คลายร้อนก่อนแล้ว
เด็กชายมองอาหารตรงหน้า ไม่ได้รีบแตะ เขาโน้มเข้าไปนิดหนึ่ง แล้วหันมาหาชานนท์
“ถั่วหนู”
“ครับ ถั่วที่ชามีมปลูก”
“กินได้แล้ว”
“สุกแล้วค่ะ แต่ยังอุ่นอยู่ ลองทีละคำก่อนนะคะ” ลลิตาบอก
ชามีมตักคำเล็ก ๆ เป่าเบา ๆ แล้วกิน ทุกคนเริ่มตักอาหารของตัวเองไปพร้อมกัน ไม่มีใครหยุดรอให้เขาตัดสิน
อานนท์ลองผัดถั่วงอกหนึ่งคำ ก่อนพยักหน้า “อร่อยนี่”
ชามีมเงยหน้าทันที “ป้าผัด หนูปลูก”
“อ้าว อย่างนั้นปู่ต้องขอบคุณสองคนเลยสิ”
“ลิตาล้าง”
“สามคนครับ”
ชานนท์วางช้อนลงนิดหนึ่ง “ชานนท์ล่ะ”
เด็กชายหันมามองเขา คิดเพียงครู่เดียวก็ยิ้ม “ชานนท์ซื้อถั่ว”
“นึกว่าจะลืมแล้ว”
อานนท์หัวเราะ “สรุปต้องขอบคุณทั้งโต๊ะเลย”
“ครับ” ชามีมตอบ แล้วก้มลงตักข้าวต่อ
เสียงช้อนกระทบจานดังเบา ๆ สลับกับบทสนทนาสั้น ๆ อานนท์ถามป้านวลเรื่องร้าน ถามลลิตาว่ามาพักที่นี่กี่วันต่อสัปดาห์ แต่ไม่ได้ถามชามีมต่อเนื่องทุกคำ เขารอจนหลานเป็นฝ่ายชี้เต้าหู้ในจานตัวเองให้ดู จึงรับคำไปตามเรื่องที่เด็กชายอยากเล่า
ช่วงหนึ่งชานนท์กำลังช่วยเลื่อนชามแกงจืดให้พ้นข้อศอกลูก ชามีมหันมาเตือนว่าอย่าชนแก้ว เขาจึงยกมือทั้งสองข้างให้เห็นเหมือนที่ปู่ทำเมื่อเช้า
เด็กชายหัวเราะจนต้องหยุดตักข้าว ชานนท์ยิ้มตาม
อานนท์มองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดขึ้นเบา ๆ “เมื่อก่อนแกก็หัวเราะง่ายแบบนี้”
มือของชานนท์ชะงักเพียงเล็กน้อย เขาเงยหน้ามองพ่อ แล้วลดสายตากลับมาที่จาน
“กินข้าวเถอะครับพ่อ”
อานนท์ไม่ได้ต่อความ เขาตักผัดถั่วงอกเพิ่มอีกคำ ก่อนหันไปฟังชามีมบอกว่าในรูปที่วาดไว้ ต้นถั่วสูงกว่านี้มาก
เมื่อกินไปได้พักหนึ่ง อานนท์เห็นเหยือกน้ำอยู่บนโต๊ะข้างหลังจึงขยับจะลุกไปหยิบ
ชามีมหยุดช้อน “ปู่ยังกินไม่หมด นั่ง”
อานนท์นั่งกลับลงทันที “ครับ ปู่นั่ง”
ชานนท์มองพ่ออย่างไม่ปิดบังความขำ “ตอนผมเด็ก พ่อไม่เห็นเชื่อฟังง่ายขนาดนี้”
“แกไม่ได้พูดน่ารักแบบหลานพ่อนี่”
ลลิตายกเหยือกน้ำมาเติมให้ ก่อนยิ้มกับชามีม “ครูเติมให้แล้วค่ะ คุณปู่กินต่อได้”
เด็กชายพยักหน้า แล้วชี้จานกลางอย่างใจกว้าง “ปู่เอาอีกได้”
อานนท์มองถั่วงอกที่เหลือ ก่อนตักเพิ่มตามคำอนุญาตของเจ้าของถั่ว
หลังอาหาร ป้านวลแบ่งส่วนของมณีรัตน์กับธนาใส่กล่องเรียบร้อย ชานนท์ประสานให้คนมารับไปส่งในวันนั้น พร้อมแนบภาพชามีมยืนถือป้ายข้างถาดเพาะถั่วไปให้ทั้งคู่
อานนท์ยังไม่รีบกลับ เขานั่งอยู่ที่โต๊ะเตี้ย ข้างหน้ามีรางรถไม้ที่ชามีมกำลังต่อ ลลิตาวางกล่องของเล่นเดิมให้เลือก ส่วนกล่องใหม่จากปู่เก็บไว้ข้างเคาน์เตอร์ก่อน เด็กชายรู้แล้วว่าเป็นของเขา แต่วันนี้ยังสนใจจะต่อรางให้เสร็จมากกว่า
“ตรงนี้ใส่อันไหนครับ” อานนท์ถาม
ชามีมหยิบทางโค้งส่งให้
ปู่ลองต่อแต่หันผิดด้าน เด็กชายจึงยื่นมือมาจับปลายชิ้นไม้ ไม่ได้แตะมือปู่ แล้วหมุนกลับให้
“แบบนี้”
“อ้อ ปู่กลับด้าน”
ชามีมพยักหน้า ก่อนเลื่อนรถมาให้ “ปู่ขับ”
อานนท์รับรถไว้ด้วยท่าทางจริงจังเกินขนาดของเล่น เขาผลักมันไปตามรางอย่างช้า ๆ จนลอดสะพานได้สำเร็จ “ถึงบ้านแล้วครับ”
“ยัง” ชามีมชี้ทางที่เหลือ “บ้านอยู่โน่น”
“ไกลเหมือนกันนะ”
“ไปต่อ”
ชานนท์นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างลลิตา มองพ่อค่อย ๆ เข็นรถตามคำแนะนำของหลาน ชายที่เคยหงุดหงิดเวลาต้องรอใครกลับยอมวนรถใหม่ทั้งรอบ เพราะชามีมบอกว่าเมื่อครู่แวะผิดบ้าน
โทรศัพท์ของเขาสั่นขึ้น เป็นข้อความจากคนขับรถที่นำอาหารไปส่งให้มณีรัตน์ ตามด้วยข้อความเสียงจากแม่ในอีกไม่กี่นาที
ชานนท์รอจนรถถึงปลายทาง แล้วเรียกลูก “คุณย่าส่งเสียงมาครับ อยากฟังมั้ย”
ชามีมเลื่อนตัวมานั่งใกล้ ลลิตาช่วยเก็บรางชิ้นที่ขวางอยู่ให้พ้นเข่า
เสียงมณีรัตน์ดังขึ้นจากโทรศัพท์
“ย่าได้รับแล้วนะครับ ขอบคุณชามีมที่แบ่งให้ย่านะ เดี๋ยวย่าจะกินมื้อกลางวันนี้เลย”
เด็กชายฟังจนจบ ก่อนยื่นหน้าเข้าไปใกล้โทรศัพท์ “ให้ย่ากิน เหมียวหมอกไม่กิน”
อานนท์หลุดหัวเราะ ชานนท์จึงเปิดบันทึกเสียงให้ลูกพูดอีกครั้ง
“ย่ากินนะ เหมียวหมอกไม่กินถั่วหนู เหมียวกินปลา”
เมื่อส่งไปแล้ว เด็กชายมองหน้าจออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกลับมาหาปู่ “ปู่กินแล้ว”
“ครับ กินแล้ว อร่อยมากด้วย”
ชามีมยิ้ม แล้วก้มลงหยิบรถไม้จากข้างขาปู่ วางมันกลับบนรางตรงจุดเริ่มต้น “อีกรอบ”
อานนท์รับรถมาโดยไม่มองนาฬิกา “ได้ครับ คราวนี้ปู่รู้แล้วว่าบ้านอยู่ไหน”
แต่พอเขาผลักรถออกไป ชามีมกลับหยิบชิ้นไม้รูปต้นไม้มาวางขวางทางไว้
อานนท์เงยหน้ามองหลาน “อ้าว แล้วจะไปยังไง”
เด็กชายหัวเราะจนไหล่ขยับ ดวงตาสบกับปู่สั้น ๆ ก่อนชี้ทางอ้อมอีกด้าน “ไปทางนี้”
อานนท์ส่ายหน้าอย่างขำตัวเอง แล้วเข็นรถเลี้ยวไปตามทางใหม่ ส่วนชานนท์นั่งมองอยู่ข้าง ๆ พร้อมรอยยิ้มที่ยังไม่ทันจางลงตั้งแต่มื้ออาหาร
+++
คุยท้ายตอน: ชามีมได้เจอคุณปู่แล้วนะคะ เอาการบ้านมาส่งอีกตอนค่ะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านและช่วยอุดหนุนค่าขนมนะคะ เจอกันตอนหน้าค่ะ
++