บทที่12 (3) : อ่านฟรี 13/11/2569 เวลา 10:00 น.

++

เช้าวันจันทร์ ชามีมยืนมองกระเป๋าผ้าที่ลลิตาวางไว้บนเก้าอี้ ข้างในมีขวดน้ำ เสื้อสำรอง และกล่องของว่างใบเล็ก ส่วนสมุดบันทึกของเตยหอมอยู่ในแฟ้มที่ป้านวลถือ เด็กชายแตะรูปถ่ายหน้าคลินิกบนโทรศัพท์ของลลิตา ก่อนเงยหน้าขึ้นถาม

“ไปหาหมอ”

“ค่ะ วันนี้ไปหาคุณหมอที่ชามีมเคยเจอ”

“แตะแก้มอีกมั้ย”

ลลิตานั่งลงบนเก้าอี้ให้คุยกันได้ถนัด

“วันนี้ไม่ได้ไปเก็บตัวอย่างในปากค่ะ เราไปคุยกับคุณหมอ แล้วคุณหมอจะชวนทำอะไรบ้าง เดี๋ยวคุณหมอบอกก่อนนะคะ”

ชามีมก้มมองภาพอีกครั้ง “มีรถ”

ป้านวลขยับเข้ามาดู “รถในห้องของเล่นใช่มั้ยคะ”

เด็กชายพยักหน้า “คันแดง”

“ป้าไม่แน่ใจว่ายังอยู่มั้ย วันนี้ลองไปดูกันค่ะ”

เสียงประตูร้านเปิดขึ้น ชานนท์เดินเข้ามาพร้อมธนา เขามองแฟ้มในมือป้านวล ก่อนยกสมุดเล่มบางของตัวเองให้ดู

“ของผมพร้อมแล้วครับ”

ชามีมหันมอง “ชานนท์ไปด้วย”

“ไปด้วยครับ”

เด็กชายเดินไปหยิบหมวกบนชั้น สวมเองแล้วดึงปีกให้ตรง ก่อนอุ้มผ้ากันเปื้อนของแม่ขึ้นมา ลลิตายกกระเป๋าผ้าตาม ส่วนชานนท์ยื่นมือไปรับแฟ้มจากป้านวล

“ผมถือให้ครับ”

ชามีมตรวจของในมือแต่ละคนอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเดินไปหยุดข้างประตู “ไปได้”

ธนาขยับเปิดประตูให้ทันที “ครับ หัวหน้า”

เด็กชายยิ้มให้เขาแวบหนึ่ง ก่อนก้มดูธรณีประตูแล้วก้าวข้ามไป

คลินิกอยู่ในอาคารที่มีต้นไม้ปลูกเรียงตามทางเดิน กระจกด้านหน้าติดรูปสัตว์สีอ่อน ๆ ชามีมเดินช้าลงเมื่อเข้าไปถึงโถง เขามองเคาน์เตอร์ มองแถวเก้าอี้ ก่อนชี้ไปยังมุมหนึ่ง

“แม่นั่งตรงนั้น”

เก้าอี้สองตัววางติดกันข้างชั้นหนังสือภาพ ตัวหนึ่งมีเบาะสีเหลือง อีกตัวเป็นสีฟ้า

ป้านวลพยักหน้า “ใช่ค่ะ เมื่อก่อนเรานั่งรอตรงนั้น”

ชานนท์มองเก้าอี้ตามนิ้วลูก แล้วหันกลับมาถาม “วันนี้อยากนั่งตรงไหนครับ”

ชามีมเดินไปวางผ้ากันเปื้อนบนเก้าอี้สีฟ้า ก่อนปีนขึ้นนั่ง เขาแตะเบาะสีเหลืองข้างตัว “ลิตานั่ง”

“ค่ะ”

ลลิตานั่งลง ส่วนชานนท์เลือกเก้าอี้อีกตัวที่อยู่ใกล้กัน ป้านวลนำเอกสารไปติดต่อเจ้าหน้าที่ โดยมีธนาช่วยถือแฟ้มให้

เด็กชายมองชั้นหนังสืออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนลุกไปหยิบเล่มที่มีรูปสัตว์บนปก เขาเปิดข้ามไปหลายหน้า แล้วหยุดตรงภาพช้าง “ยังอยู่”

ลลิตาก้มดู “เล่มที่เคยอ่านเหรอคะ”

“แม่อ่าน”

“วันนี้อยากดูเอง หรือให้ครูอ่านให้ฟังคะ”

ชามีมเลื่อนหนังสือเข้าหาตัว “หนูดู”

เธอพยักหน้าแล้วนั่งเป็นเพื่อน ชานนท์หยิบสมุดออกจากกระเป๋า เปิดดูคำถามที่จดไว้ แต่ยังไม่ทันอ่านจบ ชามีมก็ชี้รูปช้างให้เขาดู

“งวงหยิบน้ำ”

ชานนท์ขยับตัวเข้ามานิดหนึ่ง “แล้วเอาน้ำเข้าปากใช่มั้ยครับ”

เด็กชายพยักหน้า ก่อนใช้นิ้วลากตามงวงในภาพขึ้นไป “ยาว”

“ยาวกว่าจมูกชานนท์เยอะเลย”

ชามีมเงยหน้ามองจมูกเขาจริง ๆ แล้วหัวเราะสั้น ๆ

ลลิตายิ้มอยู่ข้างกัน ชานนท์จึงปิดสมุดพักไว้บนตักก่อน

คุณหมอเปิดประตูห้องออกมารับด้วยตัวเอง เธอทักป้านวล ก่อนย่อตัวลงเล็กน้อยเมื่อเห็นเด็กชายยืนอยู่ข้างเก้าอี้

“สวัสดีค่ะชามีม”

“สวัสดีครับ” เด็กชายไม่มองสบตาคุณหมอ แต่มองไปที่ป้ายชื่อ

“วันนี้เอาอะไรมาให้หมอดูด้วยหรือเปล่าคะ”

เด็กชายก้มมองผ้ากันเปื้อนในแขน แล้วหันไปหาลลิตา “รูปถั่ว”

“อยู่ในโทรศัพท์ค่ะ เดี๋ยวครูเปิดให้”

คุณหมอผายมือเข้าไปในห้อง “งั้นเข้าไปนั่งก่อนนะคะ”

ชามีมก้าวผ่านประตูแล้วหยุดมองทันที ห้องมีโต๊ะตัวเล็ก กล่องของเล่น และชั้นเตี้ยข้างผนัง เขาหันซ้ายหันขวา ก่อนเดินไปหยิบรถไม้คันหนึ่งขึ้นมา “คันแดง”

ป้านวลยิ้ม “ยังอยู่จริงด้วย”

เด็กชายใช้นิ้วหมุนล้อ ตรวจทีละข้าง แล้วนำรถกลับมาที่โต๊ะ

ชานนท์นั่งลงตามที่คุณหมอเชิญ ป้านวลแนะนำเขาสั้น ๆ ว่าเป็นพ่อของชามีม ซึ่งเพิ่งทราบเรื่องและเริ่มเข้ามาช่วยดูแล คุณหมอรับฟัง ก่อนหันกลับมาหาเด็กชาย

“ชามีมอยากให้หมอดูรูปถั่วใช่มั้ยคะ”

ลลิตาวางโทรศัพท์บนโต๊ะ เปิดภาพวันแรกไว้ให้ ชามีมเลื่อนภาพเองแล้วเริ่มเล่า “อันนี้เมล็ด แช่น้ำ”

คุณหมอมองตาม “แล้วภาพนี้ล่ะคะ”

“รากออก หนูปลูกกับชานนท์ ลิตาด้วย”

เขาเลื่อนไปอีกภาพ เป็นรูปถาดก่อนเก็บมาทำอาหาร “โตแล้ว ป้าผัด”

“ได้กินด้วยเหรอคะ”

“กินกับปู่”

ชามีมเลื่อนเลยไปหนึ่งภาพแล้วรีบเลื่อนกลับ รูปนั้นถ่ายตอนอานนท์นั่งก้มดูถั่ว มือทั้งสองเก็บอยู่ด้านหลัง

เด็กชายแตะมือของปู่ในรูปแล้วหัวเราะ “ปู่ไม่ดึง”

คุณหมอยิ้ม “คุณปู่มาดูเฉย ๆ”

“แล้วกิน”

“ชามีมชอบมั้ยคะ”

เด็กชายพยักหน้า “ผัดกับเต้าหู้”

ชานนท์นั่งฟังอยู่ข้าง ๆ เรื่องที่ลูกเล่าเป็นเรื่องเดียวกับที่เขาอยู่ด้วยเกือบทั้งหมด แต่เมื่อได้ฟังจากปากชามีม เขาจึงรู้ว่าลูกเลือกจำรายละเอียดอะไรไว้บ้าง

สำหรับเขา วันนั้นเป็นวันที่พ่อมาเจอหลานครั้งแรก

สำหรับชามีม มีทั้งถั่วที่โตขึ้น เต้าหู้ในกระทะ และคุณปู่ที่ทำตามคำบอกว่าอย่าดึง

หลังดูรูป คุณหมอชวนชามีมเล่นและทำกิจกรรมสั้น ๆ สลับกับคุยเรื่องชีวิตประจำวัน บางครั้งเขาตอบทันที บางครั้งยังหมุนล้อรถอยู่จนต้องรอสักครู่ คุณหมอไม่ได้ขยับของในมือออกหรือเรียกให้มองหน้า

เมื่อมีคำถามหนึ่งที่ชามีมไม่ตอบ ชานนท์เกือบเอ่ยช่วย แต่ลลิตาหันมาสบตาเขานิดเดียว เขาจึงหยุดไว้

ครู่หนึ่งเด็กชายก็เงยหน้าขึ้นบอกคำตอบของตัวเอง

ชานนท์คลายมือที่ประสานอยู่บนเข่า แล้วนั่งฟังต่อ

เมื่อถึงช่วงคุยประวัติ คุณหมอขอให้ลลิตาพาชามีมไปพักกับเจ้าหน้าที่ในมุมกิจกรรมข้างห้อง โดยลลิตาอยู่ด้วยตลอด เธอบอกเด็กชายก่อนว่าจะไปนั่งวาดรูป ส่วนชานนท์กับป้านวลคุยกับคุณหมออีกครู่หนึ่ง

ชามีมมองรถในมือ “เอาไปได้มั้ย”

คุณหมอพยักหน้า “เอาไปเล่นก่อนได้ค่ะ ก่อนกลับค่อยเอามาคืน”

เด็กชายเดินออกไปพร้อมลลิตา ป้านวลรอจนประตูปิดจึงเปิดสมุดของเตยหอม เล่าเรื่องช่วงก่อนและหลังแม่เสีย ทั้งกิจวัตรที่ยังทำได้ การนอน การกิน และคำถามที่กลับมาซ้ำเป็นบางวัน

ชานนท์ฟังโดยไม่แทรก เขาเพิ่งเข้ามาอยู่ในชีวิตลูกช่วงหลัง หลายเรื่องป้านวลจึงรู้ละเอียดกว่าเขามาก

คุณหมอถามเพิ่มเติมเป็นช่วง ๆ และจดสิ่งที่เปลี่ยนไปจากครั้งก่อน เมื่อหันมาหาเขา ชานนท์จึงเปิดสมุดของตัวเอง

“บางวันน้องหัวเราะ เล่นได้ครับ ชวนผมทำอะไรด้วย แต่บางคืนก็ยังถามว่าแม่ไปไหน” เขาหยุดมองคำถามที่เขียนไว้ “ผมควรตอบเหมือนเดิมทุกครั้งมั้ยครับ หรือควรอธิบายเพิ่ม”

“ตอนเขาถาม คุณนนท์ตอบว่าอย่างไรคะ”

ชานนท์เล่าตามจริง มีทั้งวันที่เขาตอบเอง และวันที่ไม่แน่ใจจนขอให้ลลิตาช่วย คุณหมอฟังจนจบ ก่อนชวนให้เขากับป้านวลตกลงใช้คำอธิบายสั้น ๆ ที่ตรงกัน ไม่เติมเรื่องที่อาจทำให้เด็กเข้าใจว่าแม่เพียงไปอยู่ที่อื่นแล้วจะกลับมา

“ถ้าวันไหนเขากลับมาถามอีก เราก็ฟังก่อนค่ะว่าเขาถามอะไร บางครั้งเขาอาจอยากได้คำตอบเดิม บางครั้งอาจกำลังนึกถึงกิจกรรมที่เคยทำกับแม่ ไม่จำเป็นต้องอธิบายทุกอย่างใหม่ทั้งหมดในครั้งเดียว”

ชานนท์พยักหน้าแล้วจดไว้ “แล้วที่เขายิ้มได้ เล่นได้ แต่ยังถามถึงแม่…”

“เราไม่ต้องเลือกเชื่ออย่างใดอย่างหนึ่งค่ะ เขามีช่วงสนุกได้ และยังคิดถึงแม่ได้เหมือนกัน”

มือของเขาหยุดเหนือหน้ากระดาษครู่หนึ่ง ก่อนจะเขียนต่อ “ผมอยากรู้ด้วยครับว่าเรื่องนี้ควรให้ใครช่วยดูแลเพิ่มมั้ย ผมไม่อยากเดาเองว่าแค่ทำกิจวัตรเหมือนเดิมแล้วจะพอ”

คุณหมอถามถึงช่วงที่เด็กชายลำบากที่สุด วิธีที่ผู้ใหญ่ตอบสนอง และสิ่งที่ช่วยได้ ก่อนอธิบายแผนติดตามจากข้อมูลที่มี เธอเสนอให้ประสานจิตแพทย์เด็กและวัยรุ่นมาร่วมดูเรื่องการสูญเสีย รวมถึงช่วยผู้ดูแลวางวิธีตอบสนองที่เหมาะกับชามีม โดยยังติดตามพัฒนาการกับเธอต่อ

ชานนท์จดชื่อหน่วยงานที่คุณหมอแนะนำ แล้ววงวันที่นัดครั้งถัดไป

ป้านวลซึ่งนั่งฟังเงียบ ๆ ถามขึ้นบ้าง “บางทีป้าก็กลัวพูดผิดค่ะ เห็นน้องรอแม่แล้วใจไม่ดี”

คุณหมอหันไปคุยกับป้า ชานนท์จึงได้ฟังความกังวลของคนที่อยู่กับชามีมมาตลอดด้วย ป้านวลไม่ได้กลัวเพียงว่าจะดูแลเด็กชายไม่ดีพอ แต่ยังกลัวว่าตัวเองจะรักษาสิ่งที่เตยหอมฝากไว้ไม่ได้

เขาขยับแฟ้มให้ป้าวางสมุดได้ถนัดขึ้น แล้วนั่งฟังจนป้าถามหมด

ก่อนจบ ชานนท์เปิดสมุดไปอีกหน้า “มีอีกเรื่องครับ น้องจำกลิ่นได้ละเอียดมาก แยกได้ว่ากลิ่นผสมมีอะไรอยู่บ้าง บางครั้งเป็นฝ่ายขอลองเองด้วย”

ป้านวลช่วยเล่าตัวอย่างจากร้าน ทั้งวันที่ชามีมจำกลิ่นให้ลูกค้า และวันที่กลิ่นค้างจนเขาขอให้ปิดขวดทั้งหมด

“ผมอยากสนับสนุนครับ” ชานนท์บอก “แต่ไม่อยากให้กลายเป็นว่าพอรู้ว่าเขาทำได้ ทุกคนก็ขอให้เขาทำตลอด”

คุณหมอถามถึงสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนเด็กชายขอหยุด และหลังจัดการกลิ่นแล้วเป็นอย่างไร จากนั้นจึงคุยเรื่องการสังเกตความสบายของเขา การเปิดโอกาสให้ปฏิเสธ และการจัดกิจกรรมให้หยุดได้จริง

ชานนท์ไม่ได้ถามว่าลูกเก่งกว่าคนทั่วไปแค่ไหน

เขาจดเพียงสิ่งที่ควรดู ก่อนขีดเส้นใต้คำว่า น้องเลือกหยุดได้

เมื่อออกจากห้องตรวจ ชามีมกำลังวาดรถอยู่ที่โต๊ะเตี้ย ลลิตานั่งข้าง ๆ ส่วนรถไม้สีแดงจอดอยู่ใกล้กล่องดินสอ

เด็กชายเงยหน้าทันทีที่เห็นเขา “ชานนท์ เสร็จแล้ว?”

“ครับ เสร็จแล้ว”

“กลับร้าน”

“กลับครับ เอารถไปคืนคุณหมอก่อนนะ”

ชามีมหยิบรถขึ้นมา เดินกลับไปส่งถึงมือคุณหมอ แล้วก้มมองมันอีกครั้ง “คราวหน้าค่อยเล่น”

“ได้ค่ะ หมอเก็บไว้ตรงนี้นะ”

เขามองตำแหน่งบนชั้นจนแน่ใจ ก่อนกล่าวลาแล้วเดินกลับมาหาลลิตา

ระหว่างป้านวลติดต่อเรื่องนัด ชานนท์ยืนอ่านเอกสารที่ได้รับอีกครั้ง เขาไล่ดูรายการทีละบรรทัด จนคนข้างตัวเรียก

“ชานนท์”

เขาลดกระดาษลง

ชามีมยืนอยู่ตรงต้นทางเดิน ลลิตารอห่างออกไปไม่กี่ก้าว เด็กชายไม่ได้เดินตามเธอไปก่อน “ไปด้วยกัน”

ชานนท์มองลูก แล้วพับเอกสารเก็บลงแฟ้ม “ครับ ไปด้วยกัน”

เขาเดินไปอยู่ข้างเด็กชาย ชามีมหันกลับไปหาลลิตา เมื่อเห็นว่าเธอตามมาแล้วจึงออกเดินต่อ

บนรถ ชามีมนั่งข้างป้านวล เข็มขัดนิรภัยเรียบร้อย ผ้ากันเปื้อนของแม่อยู่บนตัก ส่วนภาพรถที่วาดมาถูกใส่แฟ้มไว้ไม่ให้ยับ ลลิตารับเอกสารนัดจากชานนท์มาเก็บรวมกับของเดิม แล้วถามเบา ๆ

“มีอะไรที่ลิตาต้องช่วยจดเพิ่มมั้ยคะ”

“มีครับ เดี๋ยวกลับไปผมเล่าให้ฟัง” เขาหยุดนิดหนึ่ง ก่อนมองเธอ “เมื่อกี้ในห้อง ผมเกือบตอบแทนเขาอีกแล้ว”

“แต่คุณรอแล้วนี่คะ”

“เพราะคุณมอง”

ลลิตายิ้ม “คราวหน้าลิตาอาจไม่ต้องมองก็ได้ค่ะ”

ชานนท์ส่ายหน้าเบา ๆ แต่ไม่ได้เถียง เขาหันกลับไปหาลูกซึ่งกำลังใช้นิ้วลากตามตะเข็บผ้าบนตัก “หิวหรือยังครับ”

ชามีมคิดอยู่ครู่หนึ่ง “หนูกินขนมกับน้ำส้มแล้ว”

“งั้นกลับไปกินกลางวันกัน”

เด็กชายพยักหน้า แล้วเอนตัวมาทางเขานิดหนึ่งเท่าที่เข็มขัดให้ขยับได้

“ชานนท์กินด้วยมั้ย”

เขายังมีงานรอช่วงบ่าย แต่เวลามื้อกลางวันว่างอยู่ในตารางที่กันไว้แล้ว “กินด้วยครับ”

ชามีมยิ้ม ก่อนนั่งกลับเข้าที่ “วันนี้ไม่ต้องซื้อถั่ว”

ชานนท์เลิกคิ้ว “ทำไมครับ”

“มีแล้ว อยู่บ้าน”

ลลิตาหลุดหัวเราะ ส่วนชานนท์พยักหน้ารับอย่างจริงจัง “ครับ วันนี้ไม่ซื้อเพิ่ม”

เด็กชายพอใจ เขาก้มลงจัดผ้ากันเปื้อนบนตัก แล้วหันไปบอกป้านวลเรื่องรถสีแดงที่ยังอยู่ในห้องคุณหมอ ชานนท์เก็บสมุดของตัวเองลงกระเป๋า คราวนี้เขาไม่ได้เปิดอ่านซ้ำ แต่ฟังลูกเล่าว่ารถคันนั้นมีล้อข้างหนึ่งหมุนฝืด และครั้งหน้าจะลองใหม่อีกที

++

คุยท้ายตอน: เจนรูปชามีมไว้ ได้ชุดมาแบบสองสไตล์เอามาลงให้ดูค่ะ น่ารักคนละแบบนะคะ

++