บทที่13 (1) : อ่านฟรี 14/11/2569 เวลา 10:00 น.

++

ตอนรถกลับมาถึงร้าน ชามีมเป็นคนแรกที่เห็นกล่องพัสดุบนเคาน์เตอร์ เด็กชายหยุดเท้า มองกล่องสีน้ำตาลซึ่งมีชื่อป้านวลเขียนอยู่ด้านหน้า ก่อนหันไปหาลลิตา

“ของมา”

“เดี๋ยวครูดูชื่อคนส่งก่อนนะคะ” เธอวางกระเป๋าผ้า แล้วพลิกกล่องอ่านฉลาก ป้านวลซึ่งเดินตามเข้ามาหยิบโทรศัพท์ขึ้นดูพอดี มีข้อความจากคุณพิมพ์แจ้งว่าพัสดุน่าจะถึงวันนี้ พร้อมขอให้โทรกลับเมื่อสะดวก

“ของคุณพิมพ์จริงด้วยค่ะ”

ชามีมขยับเข้าไปอีกนิด “กลิ่นมาแล้ว”

“ตัวอย่างมาถึงแล้วค่ะ” ลลิตาตอบ “แต่ตอนนี้เราล้างมือ กินข้าว แล้วพักก่อนนะคะ ระหว่างนั้นป้าจะตรวจของกับคุยกับคุณพิมพ์”

เด็กชายมองกล่อง แล้วแตะฝากล่องหนึ่งครั้ง “เปิดก่อน”

ป้านวลหยุดมือที่กำลังหยิบกรรไกร

ลลิตานั่งลงบนเก้าอี้ใกล้ตัวเขา “ชามีมอยากอยู่ตอนเปิดกล่องด้วยเหรอคะ”

เขาพยักหน้า “ได้ค่ะ งั้นกินข้าวก่อน แล้วเราเปิดดูของด้วยกัน แต่ยังไม่เปิดขวดนะคะ”

ชามีมคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันไปหาชานนท์ “ชานนท์อยู่”

“อยู่กินข้าวด้วยครับ”

เด็กชายจึงยอมเดินไปล้างมือ โดยหันกลับมาดูกล่องอีกครั้งก่อนเลี้ยวเข้าด้านหลังร้าน

ชานนท์รอจนลูกเดินพ้นไป แล้วก้มมองฉลากพัสดุ ลลิตาวางกรรไกรไว้ห่างจากขอบเคาน์เตอร์

“คุณต้องกลับเข้าบริษัทกี่โมงคะ”

“บ่ายโมงครึ่ง”

เธอดูนาฬิกา “ถ้าอย่างนั้นคงยังไม่ได้ลองกลิ่นด้วยกันวันนี้นะคะ ลิตาอยากให้น้องพักจากที่ออกไปข้างนอกก่อน”

ชานนท์มองกล่องอีกครั้ง ก่อนพยักหน้า “งั้นนัดพรุ่งนี้ ผมมาช่วงบ่ายได้”

“เดี๋ยวถามชามีมด้วยค่ะ”

เขาเงยหน้ามองเธอ “ถ้าน้องอยากลองวันนี้ล่ะ”

“ก็ลองได้ค่ะ ถ้าพร้อม แต่เราไม่ต้องรีบให้ทันก่อนคุณไปทำงาน”

ชานนท์นิ่งไปนิดหนึ่ง แล้วหัวเราะเบา ๆ “ผมเกือบจัดทุกอย่างให้ลงช่องตัวเองอีกแล้ว”

ลลิตายิ้ม “วันนี้คุณยังไม่ได้สั่งค่ะ แค่ถาม”

หลังมื้อกลางวัน ชามีมนั่งรออยู่หน้าเคาน์เตอร์ ขณะที่ป้านวลใช้กรรไกรตัดเทปแล้วเปิดฝากล่อง ข้างในมีวัสดุกันกระแทกห่อขวดตัวอย่างไว้แยกกัน พร้อมกระดาษคำแนะนำและซองเอกสาร คุณพิมพ์ติดฉลากชื่อไว้ชัดเจนทุกชิ้น

เด็กชายชะโงกดู แต่ไม่ได้ยื่นมือเข้าไปหยิบ “ชื่ออยู่ไหน”

ป้านวลยกขวดที่ยังปิดสนิทขึ้นให้เห็น “ตรงนี้ค่ะ ขวดที่เราหากัน”

ชามีมมองฉลาก ก่อนหันไปหยิบซองรูปเก่าจากโต๊ะ ลลิตาช่วยเปิดให้ เขานำภาพขวดฝาดำมาวางข้างขวดใหม่ แล้วพิจารณาทีละอย่าง

“ขวดไม่เหมือน”

“ขวดนี้เป็นขวดแบ่งตัวอย่างค่ะ” ลลิตาบอก “คุณพิมพ์แบ่งมาให้เรา ข้างในเป็นตัวที่คุยกันไว้ แต่ต้องลองดมก่อนว่าใช่กลิ่นที่ชามีมจำได้ไหม”

เด็กชายแตะกระดาษชื่อใต้รูป ก่อนมองฉลากอีกครั้งพูดสิ่งที่จำได้ “เบน…โซอิน”

“เบนโซอินค่ะ”

เขาขยับปากตามเบา ๆ แล้วหันมาหาชานนท์ “พรุ่งนี้ชานนท์มา”

เมื่อครู่ระหว่างกินข้าว ลลิตาได้คุยกับเขาแล้วว่าจะเก็บขวดไว้ก่อน ถ้าอยากรอชานนท์มาลองด้วยกันก็เป็นช่วงบ่ายวันถัดไป

ชานนท์นั่งลงข้างเขา “ครับ พรุ่งนี้พ่อชานนท์มาหลังของว่าง”

ชานนท์ใช้คำว่า ‘พ่อ’ เพิ่มเข้ามานำชื่อ เพราะตอนไปโรงพยาบาล เขามีโอกาสได้คุยกับคุณหมอเรื่องอยากให้ลูกเรียกเขาว่าพ่อ คุณหมอจึงให้คำแนะนำมาว่า เราอาจจะต้องพูดนำเขาก่อน

เด็กชายหยุดมองเขานิดหนึ่งเหมือนจะรู้สึกได้ ก่อนชี้ขวด “เก็บอันนี้”

“เก็บครับ”

ป้านวลนำขวดกลับใส่กล่องแล้วปิดฝา ชามีมมองตามจนกล่องถูกยกขึ้นชั้นเก็บของ จากนั้นจึงลงจากเก้าอี้ หยิบผ้ากันเปื้อนของแม่ซึ่งพาดอยู่บนพนักขึ้นมากอด

“หนูพักแล้ว”

ลลิตาหยิบกระเป๋าตามเขาไป ส่วนชานนท์เก็บซองรูปใส่แฟ้มให้เรียบร้อย ก่อนออกไปทำงานตามเวลาที่วางไว้

บ่ายวันถัดมา โต๊ะทดลองข้างหน้าต่างถูกจัดไว้ต่างจากครั้งก่อน ตรงกลางมีถาดสำหรับวางกระดาษทดสอบ ที่เหลือบนโต๊ะมีเพียงสมุดบันทึก นาฬิกา และดินสอ ขวดวัตถุดิบยังอยู่ในกล่องปิดฝาซึ่งป้านวลถือมาวางเอง

เธอคุยกับคุณพิมพ์ไว้แล้วตั้งแต่เมื่อวาน ทั้งเรื่องตัวอย่างที่ส่งมาและการทดลองเล็ก ๆ ตามบันทึกที่ช่วยกันตรวจพบ วันนี้จึงไม่ต้องเปิดขวดไล่หาไปทีละกลิ่นเหมือนครั้งก่อน

ชามีมนั่งวาดรูปอยู่ที่โต๊ะของตัวเอง พอกินของว่างเสร็จก็ลุกมาดู

“สองแผ่น”

ลลิตาพยักหน้า “ค่ะ เราเริ่มจากตัวอย่างที่คุณพิมพ์ส่งมาก่อน ถ้าชามีมอยากลองต่อ ค่อยบอกครู”

เขาวางผ้ากันเปื้อนบนเก้าอี้ข้างตัว แล้วแตะถาด

“ชานนท์นั่งนี่”

“พ่อชานนท์นั่งตรงนี้ครับ” ชานนท์เลื่อนเก้าอี้เข้าที่ ส่วนธนาช่วยยกกล่องเอกสารจากโต๊ะไปเก็บบนเคาน์เตอร์ ก่อนกลับมาพร้อมแก้วน้ำ

ชามีมหันไปเห็นของในมือเขา

“ธนา วางตรงโน้น”

“ได้ครับ” ธนาก็ได้รับคำแนะนำจากชานนท์จึงปรับการแทนตัวเอง “อาธนาวางตรงนี้นะครับ”

ธนาชี้มุมที่ห่างจากถาด เด็กชายพยักหน้าแล้วหันกลับมาหาป้านวล ซึ่งกำลังเตรียมกระดาษแผ่นแรกตามคำแนะนำที่ได้รับ เมื่อทุกอย่างพร้อม ป้านวลจึงส่งกระดาษให้ เด็กชายรับไปถือห่างจากหน้าอยู่ครู่หนึ่ง แล้วค่อยยกขึ้นดมสั้น ๆ

นิ้วของชานนท์หยุดอยู่บนขอบสมุด

ชามีมลดกระดาษลง มองปลายแผ่นสีขาว แล้วดมอีกครั้ง “อันนี้”

ลลิตารอให้เขาพูดต่อ “ในถุง มีอันนี้”

ป้านวลมองรูปขวดเก่าที่วางอยู่ข้างสมุด ก่อนยิ้มออกมา “เจอแล้วเหรอคะ”

เด็กชายพยักหน้า คราวนี้ชัดกว่าครั้งแรก “แม่หยดอันนี้”

ชานนท์มองลูกชาย ก่อนหันไปมองขวดตัวอย่างที่ปิดฝาแล้ววางอยู่ในกล่อง ชื่อบนฉลากไม่ได้บอกอะไรเขามากนัก แต่กลิ่นที่ลูกจำได้จากถุงผ้าเก่าพามาถึงขวดนี้จริง ๆ

ลลิตาจดคำพูดของชามีมไว้ แล้วถาม

“อยากลองเทียบกับถุงอีกมั้ยคะ หรือพอแค่นี้ก่อน”

“เทียบ”

ป้านวลเปิดภาชนะที่เก็บถุงหอมของคุณอร ส่งให้เด็กชาย เขาดมสลับกับกระดาษโดยเว้นช่วงเอง ก่อนเลื่อนแผ่นทดสอบไปไว้ข้างถุง

“มี แต่ไม่เยอะ”

“ในถุงมีกลิ่นนี้นิดเดียวเหรอคะ”

“อยู่ด้วย” เขายืนยัน แล้วใช้ปลายนิ้วแตะถุงเบา ๆ “ไม่อยู่ข้างหน้า”

ลลิตาเขียนเพิ่มโดยไม่เปลี่ยนเป็นคำอธิบายที่เกินสิ่งที่เด็กชายบอก ส่วนป้านวลเปิดสมุดไปยังหน้าที่คั่นไว้

“ถ้าอย่างนั้นป้าขอลองตัวอย่างเล็ก ๆ ที่เตรียมไว้นะคะ เมื่อเช้าป้าทำตามที่คุยกับคุณพิมพ์แล้ว แยกไว้สองอัน อันหนึ่งยังไม่เพิ่มตัวนี้ อีกอันเพิ่มตามบันทึกที่เจอค่ะ”

ชานนท์เงยหน้ามอง “เจอบันทึกแล้วเหรอครับ”

“อยู่หลังใบสั่งของคุณอรค่ะ พิมพ์ชื่อย่อไว้ ป้าเลยหาไม่เจอ” ป้านวลหัวเราะกับตัวเอง “คุณพิมพ์ให้ย้อนดูวันที่ ป้าถึงนึกออกว่าเตยหอมชอบสอดกระดาษไว้ตรงไหน”

บนกระดาษแผ่นเล็กมีลายมือของเตยหอมเขียนชื่อส่วนผสมเพิ่มไว้จริง ๆ พร้อมวันที่และหมายเหตุเรื่องพักกลิ่น บางคำเลือนจนต้องมองใกล้ แต่ตัวเลขยังอ่านได้

ชามีมยกหน้าขึ้นทันที “แม่เขียน”

“ค่ะ แม่เขียนไว้”

เด็กชายก้มดูอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนขยับกระดาษคืนให้ป้านวลอย่างระมัดระวัง

ลลิตาถามว่าเขายังอยากลองต่อไหม ชามีมตอบด้วยการเลื่อนถาดเข้ามาใกล้ตัวนิดหนึ่ง

ป้านวลเตรียมแถบทดสอบสองแผ่นให้ในช่วงเวลาเดียวกัน แล้วปิดขวดเก็บทันที ระหว่างรอให้ถึงจังหวะที่จดไว้ ชามีมหยิบดินสอมาวาดวงกลมเล็ก ๆ บนกระดาษเปล่า

ชานนท์มองแล้วถาม “คราวนี้วาดอะไรครับ”

“ขวด” คนตัวน้อยชี้วงกลม “มองข้างบน”

“อ้อ ฝาขวด”

เด็กชายพยักหน้า ก่อนวาดวงเล็กซ้อนลงไปอีกวง ชานนท์จึงไม่ถามต่อ ปล่อยให้ลูกเติมภาพตามที่คิดไว้ เมื่อป้านวลเลื่อนกระดาษแผ่นแรกให้ ชามีมวางดินสอ รับไปดม แล้วส่ายหน้า

“ยังไม่ครบ”

แกรับกลับไปเก็บ ก่อนส่งแผ่นถัดมา ครั้งนี้เด็กชายถือไว้นานกว่าเดิมเล็กน้อย เขาดมแล้วลดมือลง มองถุงผ้าบนถาด จากนั้นจึงขอหยิบถุงขึ้นมาเอง

โต๊ะเงียบลง แต่ไม่มีใครโน้มเข้าไปล้อมคนตัวน้อย

ชามีมดมถุง แล้วกลับมาดมกระดาษอีกครั้ง “อันนี้ใกล้”

ป้านวลค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจ “ใกล้แล้วนะคะ”

“นุ่มแล้ว”

ลลิตาจดคำพูดนั้นลงไป ส่วนชานนท์มองกระดาษในมือลูกอย่างสนใจ

“พ่อชานนท์ขอลองด้วยได้มั้ยครับ”

เด็กชายส่งให้...เขาดมกระดาษแล้วเทียบกับถุงหอม ความต่างที่เมื่อก่อนรู้เพียงว่าอธิบายไม่ถูก วันนี้เริ่มแยกออกบ้าง ตัวอย่างแรกคมกว่า ส่วนแผ่นที่ลูกเลือกมีกลิ่นอุ่นอยู่ข้างใต้ ทำให้ส่วนอื่นไม่แยกห่างจากกันเท่าเดิม

“ผมว่าใกล้กว่าอันก่อนจริง ๆ ครับ”

ป้านวลยิ้มจนรอยตรงหางตาลึกขึ้น เธอก้มดูบันทึกของเตยหอมอีกครั้งแล้วเอ่ยเบา ๆ “เกือบหาไม่เจอซะแล้ว”

ชามีมชี้สมุด “แม่เก็บไว้”

“ค่ะ แม่เก็บไว้”

เด็กชายมองใบหน้าป้า แล้วเลื่อนกระดาษวาดวงกลมของตัวเองออกให้พ้นสมุด เหมือนเพิ่งนึกได้ว่าป้ายังต้องใช้พื้นที่เขียน ลลิตารับแถบทดสอบจากชานนท์ไปเก็บ ก่อนถามเขา

“วันนี้พอแล้วมั้ยคะ”

ชามีมหยิบผ้ากันเปื้อนขึ้นมาพาดแขน

“พอแล้ว เก็บ”

“ได้ค่ะ” เธอปิดภาชนะใส่กระดาษใช้แล้ว ป้านวลเก็บขวดทั้งหมดกลับลงกล่อง ส่วนชานนท์ยกถาดออกจากโต๊ะตามที่ลูกชี้

ไม่มีใครขอให้ชามีมดมซ้ำเพื่อยืนยันอีกครั้ง

เมื่อของถูกเก็บเรียบร้อย ป้านวลถ่ายบันทึกส่งให้คุณพิมพ์ พร้อมแจ้งผลที่ลองได้ วันนี้เธอยังไม่โทรบอกลูกค้าว่าทำสำเร็จ แต่ตั้งใจจะตรวจตัวอย่างต่อให้เรียบร้อยก่อนนัดคุณอรมาลองด้วยตัวเอง ธนาช่วยยกกล่องขึ้นชั้นเก็บของ พอหันกลับมา ชามีมก็ยืนถือกระดาษวาดรูปอยู่ข้างโต๊ะ

“ธนา เอาอันนี้ด้วย” คนตัวน้อยชูกระดาษที่วาดวงกลมไว้ เมื่อธนายื่นมือรับ เด็กชายกลับดึงไว้ก่อนแล้วหันมาหาลลิตา “เขียนชื่อ”

“ชื่ออะไรคะ”

ชามีมชี้วงกลม “กลิ่นนี้”

ลลิตาหยิบดินสอขึ้นมาเขียนคำว่า เบนโซอิน ไว้ใต้รูป ก่อนอ่านให้ฟัง เด็กชายมองตามปลายดินสอจนจบ แล้วส่งกระดาษให้ธนาอีกครั้ง

“เก็บกับรูปขวด”

“ครับ อาธนาเก็บให้” ธนานำไปสอดในแฟ้มเดียวกับรูปเก่า ชามีมเดินตามไปดู พอเห็นเรียบร้อยจึงยื่นมือมาจับมุมแฟ้มช่วยกดให้ปิด

“อาธนา วางสูง”

คำเรียกนั้นออกมาเบาและรวดเร็ว ก่อนเจ้าตัวจะหันกลับไปหยิบรถไม้จากโต๊ะ

ธนาหยุดนิดหนึ่ง แต่ตอบตามปกติ “ได้ครับ วางชั้นนี้นะครับ”

เขายกแฟ้มขึ้นเก็บ ส่วนชานนท์ซึ่งได้ยินอยู่ข้าง ๆ เพียงขยับกล่องอีกใบให้มีที่ว่าง ไม่เรียกลูกกลับมาพูดซ้ำ ลลิตาก้มจัดเก้าอี้จนพ้นทาง ก่อนหันไปถามเด็กชายว่าอยากเล่นบนพรมหรือไปดื่มน้ำก่อน

“น้ำ”

ชานนท์หยิบแก้วมาส่งให้ “น้ำของชามีมครับ พ่อชานนท์วางตรงนี้นะ”

เด็กชายรับไปดื่มสองสามอึกแล้ววางคืน เขาเอาหลังมือเช็ดริมฝีปาก ก่อนเงยหน้ามองคนส่งแก้วให้

“ชานนท์ดมแล้ว”

“ดมแล้วครับ”

“จำได้มั้ย”

ชานนท์มองขวดที่ถูกเก็บอยู่ในกล่อง แล้วกลับมามองลูก “ยังไม่แน่ใจครับ ต้องฝึกอีก”

ชามีมยิ้ม เขายกนิ้วขึ้นหนึ่งนิ้ว “วันหลังอีกที”

“ได้ครับ วันนี้พอแล้ว”

เด็กชายพยักหน้าอย่างเห็นด้วย ก่อนถือรถเดินกลับไปที่พรม ผ้ากันเปื้อนของแม่ถูกวางข้างขา ครู่หนึ่งก็มีเสียงล้อไม้ครูดไปตามรางเบา ๆ

ชานนท์ช่วยลลิตาเช็ดโต๊ะเสร็จแล้วจึงเดินตามไปนั่งบนเก้าอี้ใกล้พรม เขายังไม่ทันถามว่าจะให้ช่วยอะไร ชามีมก็ผลักรถอีกคันมาให้

“คันนี้ของชานนท์”

“พ่อชานนท์ขับไปไหนครับ”

เด็กชายวางขวดไม้ชิ้นเล็กจากชุดของเล่นลงข้างราง แล้วชี้ให้ดู “ไปรับของ”

ชานนท์มองขวดนั้น ก่อนยิ้ม “ของคุณพิมพ์เหรอครับ”

“มาแล้ว” ชามีมบอก คนตัวน้อยผลักรถของตัวเองเข้าจอดข้างกัน “เอากลับบ้าน”

++