บทที่1 (3)

+++

ชานนท์มาถึงร้านพร้อมธนา ผู้ช่วยส่วนตัวที่ทำงานกับเขามาหลายปี ก่อนลงจากรถ

ธนาหันมาบอกสิ่งที่โทรสอบถามป้านวลไว้ระหว่างทาง “ป้าบอกว่าอย่าเพิ่งแตะตัวน้องนะครับ แล้วก็ไม่ต้องเรียกให้น้องเข้ามาหา ให้เวลาเขาก่อน”

ชานนท์พยักหน้า เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าเสื้อสูท ก่อนเปิดประตูรถ

ร้านอยู่ในห้องแถวขนาดเล็ก เหนือประตูมีป้าย Shamim | ชามีม แขวนอยู่คู่กับกระดิ่งทองเหลือง ด้านในยังเปิดไฟ แต่ป้ายหน้าร้านพลิกไว้ด้านปิด

ป้านวลเห็นพวกเขาผ่านกระจกจึงเดินมาเปิดประตู

“คุณชานนท์ใช่มั้ยคะ ป้านวลค่ะ”

“ครับ นี่ธนา ผู้ช่วยผม”

หญิงสูงวัยพยักหน้ารับแล้วขยับหลีก ชานนท์ต้องก้มศีรษะเล็กน้อยขณะเดินผ่านของที่แขวนอยู่ใกล้ทางเข้า กลิ่นดอกไม้เจือกลิ่นไม้บางเบาลอยอยู่ในร้าน บนชั้นมีขวดเครื่องหอมติดฉลากเขียนมือเรียงเป็นแถว

เขาเคยเห็นลายมือนี้มาก่อน

ชานนท์ละสายตาจากขวด หันกลับมาหานวล

“ผมขอดูสมุดกับเอกสารที่ป้าพูดถึงครับ”

“ป้ารวมไว้แล้วค่ะ อยู่ห้องหลังร้าน” แกเหลือบไปทางเคาน์เตอร์ ก่อนลดเสียงลง “ชามีมนั่งอยู่ตรงนั้น เมื่อกี้ป้าบอกน้องแล้วว่าจะมีคนมาหา แต่ไม่รู้ว่าน้องฟังอยู่หรือเปล่า”

บนพรมข้างโต๊ะไม้หลังเคาน์เตอร์มีเด็กชายนั่งอยู่ หนังสือภาพเล่มใหญ่เปิดกางตรงหน้า หน้าหนึ่งเป็นภาพโครงกระดูก อีกหน้าแสดงกล้ามเนื้อหลากสี

ชามีมสวมเสื้อผ้าฝ้ายสีครีม แขนเสื้อพับขึ้นเหนือข้อมือ ผมหยักศกฟูมีปอยตกลงมาปรกคิ้ว ตัวเล็กกว่าที่ชานนท์นึกไว้ตอนฟังคำว่าเด็กสี่ขวบทางโทรศัพท์

นิ้วเล็กไล่ตามภาพบนหน้ากระดาษ อีกมือกุมผ้ากันเปื้อนสีเขียวที่พับอยู่บนตัก

“อย่าเพิ่งจับตัวน้องนะคะ” ป้านวลบอก “เตยหอมเคยฝากไว้ว่าน้องไม่ชอบคนไม่คุ้นมาจับ ถ้าจะคุยก็ค่อย ๆ พูด ไม่ต้องถามติด ๆ กัน”

ชานนท์พยักหน้าอีกครั้ง ข้อมูลฟังดูไม่ยาก แต่พอเด็กอยู่ตรงหน้า เขากลับไม่รู้ว่าควรเริ่มอย่างไร

ธนามองเด็กชายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอียงหน้าเข้ามาพูดเบา ๆ “หน้าเหมือนคุณนนท์นะครับ”

ชานนท์หันมาหาเขา “ตรงไหน”

“คิ้วกับจมูกครับ”

เขากลับไปมองเด็กอีกครั้ง พยายามแยกสิ่งที่เห็นจริงออกจากสิ่งที่เพิ่งถูกบอกให้มอง

ลูกของเขาหรือ

เขาเคยคิดว่าสักวันคงมีลูก เมื่อแต่งงาน เมื่อจัดชีวิตให้พร้อม แต่ไม่เคยนึกถึงการมีลูกในลักษณะนี้ เด็กคนหนึ่งเติบโตมาถึงสี่ขวบแล้ว ขณะที่เขาใช้ชีวิตโดยไม่รู้แม้แต่ชื่อ

และแม่ของเด็กคนนั้นคือวาสิตา

ชานนท์มองผ้ากันเปื้อนบนตักเล็ก ก่อนหยุดอยู่ห่างจากพรมสองสามก้าว

“ชามีม”

นิ้วบนหน้ากระดาษหยุดไปครู่หนึ่ง แต่เด็กชายไม่เงยหน้า

เขารอ ก่อนหันไปทางป้านวล “เขาได้ยินมั้ยครับ”

“ได้ยินค่ะ ป้าเรียก บางทีก็เป็นอย่างนี้”

ชานนท์ก้มมองเด็กอีกครั้ง เกือบเรียกซ้ำ แต่ธนาที่เดินตามมาหยุดอยู่ข้างเขาพอดี

ผู้ช่วยพยายามลงน้ำหนักอย่างระวัง กระนั้นตอนก้าวพ้นขอบพรมก็เผลอเอียงตัวหลบเท้าขวา มือแตะพนักเก้าอี้ไว้ครู่หนึ่ง

ชามีมเหลือบมองรองเท้าคู่นั้น เขาก้มกลับไปหาหนังสือ พลิกผ่านสองสามหน้า หยุดตรงภาพขาและข้อเท้า แล้วหมุนหนังสือออกหาคนที่ยืนอยู่

ธนามองตาม นิ้วเล็กแตะภาพข้อเท้า ก่อนยกขึ้นชี้ไปทางเท้าขวาของเขา “ตรงนี้เหรอครับ”

เด็กชายแตะรูปเดิมอีกครั้ง

ป้านวลหันมองธนา “คุณเจ็บเท้าเหรอคะ”

“ครับ เมื่อเช้าลงบันไดแล้วข้อเท้าพลิก” ธนาก้มดูเท้าตัวเอง ก่อนมองเด็กชายด้วยความแปลกใจ “น้องเห็นตอนผมเดินเข้ามาเหรอครับ”

ชามีมไม่ได้ตอบ เขาหมุนหนังสือกลับ ดึงมันวางให้ตรงขอบพรม แล้วใช้นิ้วไล่ตามเส้นในภาพต่อ

ชานนท์มองจากหน้าหนังสือไปยังข้อเท้าของผู้ช่วย เขาเองยังไม่ทันสังเกตว่าธนาเจ็บ จนกระทั่งเห็นอีกฝ่ายจับพนักเก้าอี้เมื่อครู่

“เตยหอมชอบเปิดหนังสือพวกนี้ให้ดูค่ะ” ป้านวลบอก “บางทีน้องก็ชี้ให้แม่ดูแล้วพูดชื่อ ป้าจำตามไม่ไหวหรอกมีแต่คำยาก ๆ ภาษาอังกฤษ”

แกพูดแล้วเงียบไป มองเด็กชายที่นั่งอยู่ตรงเดิม

ชานนท์ยังยืนห่างจากพรม เขาเตรียมตัวมาดูเอกสาร เตรียมคำถามเรื่องวันเกิดและช่วงเวลาที่วาสิตาตั้งครรภ์ แต่ไม่มีคำถามข้อไหนช่วยให้รู้ว่าควรพูดกับเด็กคนนี้อย่างไร

“เขาเข้าใจหรือเปล่าว่าแม่เสียแล้ว”

ป้านวลเงยหน้ามองเขา “ป้าไม่รู้ว่าน้องเข้าใจแค่ไหนค่ะ แต่น้องหาแม่ทุกวัน”

ชานนท์มองใบหน้าเด็กที่ยังก้มอยู่

“เมื่อก่อนคุยกับเตยหอมได้ หัวเราะกันอยู่ตรงนี้” นวลพูดต่อ “ตั้งแต่เตยหอมเสีย ป้าถามอะไรก็แทบไม่ตอบ”

นิ้วที่ไล่ภาพในหนังสือหยุดลง ชามีมใช้มือข้างนั้นเกี่ยวสายผ้ากันเปื้อนขึ้นมา พันรอบนิ้วแล้วค่อย ๆ คลาย “แม่กลับ…”

เสียงเบาจนชานนท์ต้องตั้งใจฟัง

ไม่มีใครถามต่อ

ธนาขยับเก้าอี้ออกเล็กน้อยเพื่อเปิดทางไปห้องหลังร้าน ขาไม้ครูดพื้นดังขึ้น เด็กชายสะดุ้ง ยกมือปิดหูทันที ผ้ากันเปื้อนเลื่อนจากตักลงข้างหนังสือ ลำตัวเล็กเริ่มโยกไปข้างหน้าและข้างหลัง

“วางไว้ก่อน” ชานนท์บอก

ธนาหยุดมือ แล้วปล่อยเก้าอี้ไว้ตรงนั้น

ป้านวลรีบนั่งลงใกล้พรม แกเอื้อมไปเก็บผ้า แต่ยังไม่ยื่นใส่มือเด็ก วางมันข้างหนังสือในจุดที่เขามองเห็น

“ป้าอยู่นี่ลูก ไม่มีใครย้ายของหนู”

ชานนท์ถอยออกมาพ้นทาง ธนาขยับตาม ทั้งคู่รออยู่เงียบ ๆ

ครู่หนึ่งชามีมจึงลดมือลงข้างหนึ่ง เอื้อมหยิบผ้ากลับไปกอด อีกมือยังปิดหูอยู่ เขามองเก้าอี้ที่เคลื่อนจากที่เดิม แล้วก้มกลับไปหาหนังสือ

ป้านวลค่อย ๆ ลุกขึ้น “คุยกันข้างหลังดีกว่าค่ะ ตรงนั้นยังมองออกมาเห็นแกได้”

ชานนท์พยักหน้า รอให้ป้าเดินนำ ก่อนหันมองเด็กชายอีกครั้ง

ชามีมยังไม่มองเขา คราวนี้เขาไม่ได้เรียกซ้ำ

ป้านวลเดินนำเข้าไปในห้องหลังร้าน เปิดประตูค้างไว้ จากโต๊ะด้านในยังมองเห็นชามีมนั่งอยู่บนพรมข้างเคาน์เตอร์ เด็กชายดึงผ้ากันเปื้อนกลับขึ้นมาวางบนตักแล้ว แต่มือข้างหนึ่งยังจับชายผ้าไว้แน่น

ป้าเลื่อนกล่องกระดาษบนเก้าอี้ลงพื้น ก่อนเชิญชานนท์กับธนานั่ง แกหยิบสมุดปกสีครีมออกจากแฟ้ม เปิดหน้าที่คั่นไว้แล้ววางตรงหน้าเขา

“นี่ค่ะ ที่ป้าโทรไปบอก”

ชานนท์ก้มอ่าน

ชื่อและนามสกุลของเขา หมายเลขโทรศัพท์ที่ยังใช้อยู่ และข้อความสั้น ๆ ใต้ชื่อ

พ่อของชามีม

เขามองตัวหนังสืออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพลิกกลับไปหน้าก่อนหน้า สูตรเครื่องหอมเรียงเป็นบรรทัด มีรอยขีดฆ่าและข้อความแทรกอยู่ริมกระดาษ

เป็นลายมือวาสิตา

เขาจำได้แม้ไม่ได้เห็นมาหลายปี “ป้าเจอเมื่อไรครับ”

“วันนี้ค่ะ ป้าหาสมุดจดเงิน จะดูว่ามีอะไรต้องจ่ายบ้าง เจอเล่มนี้อยู่ใต้กระดาษห่อของ”

ชานนท์พลิกกลับมาที่ชื่อของตัวเอง

“ก่อนหน้านี้เตยหอมไม่เคยพูดถึงผมจริงเหรอครับ”

“ไม่เคยบอกชื่อค่ะ ใครถามเรื่องพ่อของชามีม เธอก็ไม่เคยตอบ ป้าเลยไม่ได้ถามต่อ”

เขาปล่อยมือจากหน้าสมุด ป้านวลจึงหยิบเอกสารอีกชุดออกมาให้

สูติบัตร สำเนาทะเบียนบ้าน และเอกสารโรงพยาบาลถูกเก็บรวมกันในซองใส บางแผ่นมีรอยพับ แต่จัดเรียงไว้เรียบร้อย

ชานนท์อ่านวันเดือนปีเกิดในสูติบัตร แล้วคำนวณย้อนกลับไป

เด็กอายุสี่ขวบ

ช่วงเวลาที่วาสิตาน่าจะตั้งครรภ์ยังอยู่ในช่วงที่พวกเขาคบกัน วันเกิดเพียงอย่างเดียวยืนยันอะไรไม่ได้ แต่ก็ใกล้เคียงเกินกว่าจะปัดทิ้ง

เขาวางเอกสารลง ก่อนหยิบใบนัดที่สอดอยู่ด้านหลังขึ้นมา

“โรงพยาบาลนี้ดูแลเขาอยู่เหรอครับ”

“ค่ะ เตยหอมพาไปหาหมอเรื่องพัฒนาการ ป้าเคยช่วยดูร้านวันที่ชามีมมีนัด แต่ไม่เคยเข้าไปด้วย”

“ครั้งล่าสุดไปเมื่อไร”

“ป้าจำวันไม่ได้ค่ะ น่าจะมีเขียนอยู่ในนั้น”

ชานนท์ไล่ดูเอกสารทีละแผ่น บนใบนัดมีวันที่ครั้งถัดไประบุไว้ เขาส่งให้ธนาที่นั่งอยู่ข้างกัน

“จดวันนัดกับชื่อคุณหมอไว้ด้วยไว้ด้วย”

ผู้ช่วยรับไปบันทึก ขณะชานนท์หันกลับมาหานวล

“ตอนนี้ร้านยังมีรายได้มั้ยครับ”

“มีคนทักมาถามซื้ออยู่บ้างค่ะ แต่ป้ายังไม่ได้รับปากใคร ของที่ทำเสร็จแล้วพอขายได้ แต่บางคนขอกลิ่นเดิมที่เคยสั่ง ป้าไม่รู้ว่าต้องใช้ขวดไหน เตยหอมเป็นคนปรุง เป็นคนคุยกับลูกค้าเอง น้ำหอม เครื่องหอมที่นี่จะปรุงขึ้นเฉพาะลูกค้าเสียส่วนใหญ่ มีทำไว้บ้างแต่ไม่มากค่ะ”

แกหยิบซองกระดาษอีกใบจากกล่อง วางลงบนโต๊ะ

“นี่เงินสดที่ป้ารวบรวมไว้ แล้วก็มีทองสองเส้น ป้าเก็บรวมกันให้ จะได้ไม่หาย”

ชานนท์ก้มดูโดยไม่ได้แตะต้อง

“แล้วมีสมุดบัญชีอีกนะคะ ยอดที่พิมพ์ไว้ล่าสุดหลักแสนต้น ๆ แต่ป้าไม่รู้ว่าตอนนี้เหลือเท่าไรแล้ว” ป้านวลส่งสมุดบัญชีให้เขาดู ก่อนเหลือบออกไปทางประตู “ป้าอยากให้เก็บไว้ใช้กับชามีม ยังไม่รู้ว่าต่อไปต้องใช้อะไรอีกบ้าง”

ชานนท์มองตาม เด็กชายยังอยู่กับหนังสือเล่มเดิม เขาไม่ได้เปิดหน้าใหม่ เพียงใช้นิ้วลูบขอบกระดาษไปมา “บ้านนี้ล่ะ เตยหอมเป็นเจ้าของหรือเช่า”

“เช่าทั้งร้านกับข้างบน เตยหอมกับลูกนอนข้างบน ส่วนป้ามาช่วยตอนกลางวัน พอเย็นก็กลับบ้าน”

“ค่าเช่าจ่ายถึงเดือนไหนแล้ว”

ป้านวลค้นใบเสร็จจากกองกระดาษ แกไม่มีความระวังหรือสงสัยเกี่ยวกับตัวชานนท์ เพราะรู้จักคนตระกูลนี้ดีว่า เขาไม่ได้สนเงินเล็ก ๆ น้อย ๆ ของวาสิตาแน่นอน แก่ส่งให้เขาทุกอย่างที่ขอ

ชานนท์อ่านแล้วเลื่อนไปให้ธนาเก็บข้อมูลไว้ด้วย

“ญาติที่ป้าติดต่อ ยังไม่มีใครรับดูแลเด็กเหรอครับ”

“ยังค่ะ คนหนึ่งบอกว่าต้องทำงาน ไม่มีใครอยู่บ้าน อีกคนบอกว่าเลี้ยงเด็กเล็กไม่ไหวแล้ว ป้าโทรไปอีกสองบ้านก็ยังไม่ได้คำตอบ”

แกยกมือลูบหน้าตัก ก่อนพูดต่อ

“ป้าอยู่กับน้องมาหลายคืนแล้ว คนที่บ้านป้าก็มีเรื่องต้องดูแล ป้าแวะกลับไปได้แค่ตอนน้องนอน แต่ก็ต้องรีบกลับ ไม่กี่วันก็พอได้ แต่จะอยู่แบบนี้ไปตลอดไม่ได้จริง ๆ ค่ะ”

ชานนท์เงียบไปครู่หนึ่ง

“ป้าอยู่ต่ออีกสักสองสามวันได้มั้ยครับ ระหว่างนี้ผมจะหาคนมาช่วย”

ป้านวลมองเขา ก่อนพยักหน้าอย่างช้า ๆ “ได้ค่ะ อีกสองสามวันป้าพอจัดการได้”

“เรื่องคนที่จะมา ผมขอเวลาดูก่อน”

“ค่ะ แต่ป้าขออย่างหนึ่งได้มั้ย”

เขารอฟัง

“ให้คนที่จะมาดูแลลองมาหาน้องที่นี่ก่อน อย่าเพิ่งพาแกไปอยู่ที่อื่นเลยนะคะ บ้านนี้ถึงจะเช่า แต่ของทุกอย่างอยู่ที่เดิม หนังสือของแก ของของแม่แกก็ยังอยู่ เตยหอมบอกว่าเด็กอย่างน้อง ถ้าเปลี่ยนที่อยู่ปุ๊บปั๊บไม่เป็นผลดีกับน้องมาก ๆ”

ป้าหันไปมองทางหน้าร้านอีกครั้ง

“แค่แม่ไม่อยู่ น้องก็แทบไม่พูดแล้ว ป้ากลัวว่าถ้าต้องย้ายไปไหนอีก น้องจะรับไม่ไหว อาจไม่ยอมสื่อสารกับใครอีกเลย”

ชานนท์มองสมุดปกสีครีมตรงหน้า

“ผมยังไม่รู้ว่าเขาเป็นลูกผมหรือเปล่า เรื่องนี้ผมต้องตรวจให้แน่ใจ”

“ป้าเข้าใจค่ะ คุณดูเอกสารให้ครบก่อนก็ได้ ป้าไม่ได้จะให้คุณพาน้องกลับไปวันนี้”

เขาพยักหน้า แล้วรวบเอกสารเข้าด้วยกันอย่างเดิม “ผมจะให้ทนายตรวจว่าต้องดำเนินการอะไรบ้าง แล้วจัดการเรื่องตรวจความเป็นพ่อให้ชัดเจน ระหว่างนี้ให้เขาอยู่ที่นี่ก่อนครับ”

ไหล่ของป้านวลค่อย ๆ คลายลง

“ส่วนค่าเช่ากับค่าใช้จ่ายจำเป็นของเด็ก ผมจะรับผิดชอบก่อน ป้าเก็บเงินกับทองของเตยหอมไว้ตามเดิม”

“ป้าไม่อยากให้คุณคิดว่าป้าโทรมาขอเงินนะคะ”

“ผมไม่ได้คิดอย่างนั้นครับ”

เขาเลื่อนใบเสร็จกลับไปให้ป้า

“เรื่องว่าเขาเป็นลูกผมหรือเปล่ายังต้องตรวจ แต่ค่าใช้จ่ายรอไม่ได้”

ป้านวลก้มมองกระดาษบนโต๊ะ พยักหน้าอยู่สองครั้ง ก่อนหยิบซองจดหมายที่เก็บแยกไว้ออกมา

“นี่จดหมายที่ป้าบอกค่ะ เจออยู่ด้วยกันกับสมุด”

ชานนท์รับซองมา

ถึงคุณชานนท์ ปรเมศธรากุล

ชานนท์พลิกดูด้านหลัง ซองปิดไว้เรียบร้อย ไม่มีวันที่กำกับ “ฉบับนี้ผมขอเอากลับไปอ่าน”

“ค่ะ เธอเขียนถึงคุณอยู่แล้ว”

เขาวางจดหมายไว้ข้างตัว แล้วหันไปบอกธนา “ถ่ายรูปเอกสารกับหน้าสมุดไว้ก่อน ต้นฉบับให้ป้าเก็บที่นี่”

ธนาขออนุญาตป้านวลก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ระหว่างรอ ชานนท์ถามเรื่องค่าใช้จ่ายอีกเล็กน้อย รวมถึงเบอร์ติดต่อเจ้าของห้องเช่า และให้ป้าแจ้งหากมีสิ่งจำเป็นที่ยังขาด

ป้านวลตอบเท่าที่รู้ บางอย่างต้องค้นจากบิล บางอย่างแกจำได้เพียงว่าวาสิตาเคยจ่ายประมาณเท่าไร ชานนท์ไม่ได้เร่ง รอจนแกหาเจอจึงให้ธนาบันทึกไว้

เมื่อจัดเอกสารกลับเข้าซอง ทั้งสามจึงเดินออกมาหน้าร้าน

ชามีมยังนั่งอยู่บนพรม หนังสือเปิดค้างที่ภาพโครงกระดูก มือหนึ่งแตะหน้ากระดาษ อีกมือกำผ้ากันเปื้อนแนบอก

ชานนท์หยุดห่างจากเขาในระยะเดิม

เด็กชายเหลือบมองรองเท้าของคนที่เดินออกมา ก่อนก้มกลับไปหาหนังสือ

“พรุ่งนี้ผมจะกลับมาหาเขาอีก” ชานนท์บอกนวล “ป้าบอกเขาไว้ก่อนได้มั้ยครับ ผมเจอข้อมูลมาว่าเด็กอย่างเขา จะทำอะไร หรือให้เขาทำอะไรให้บอกก่อน”

“ได้ค่ะ ป้าจะบอกไว้”

เขาพยักหน้า เก็บซองจดหมายเข้ากระเป๋าด้านในเสื้อสูท แล้วเดินออกจากร้านพร้อมธนา

บนรถ ชานนท์หยิบซองออกมาอีกครั้ง

ธนานั่งอยู่ด้านหน้า แจ้งคนขับเรื่องเส้นทาง ก่อนหันมาถามว่าต้องการกลับบริษัทหรือไม่

“กลับก่อน”

เขารอจนรถเคลื่อนออกจากหน้าร้าน จึงเปิดซอง

กระดาษข้างในพับไว้เพียงแผ่นเดียว คำขึ้นต้นต่างจากชื่อเต็มบนหน้าซอง

-

ถึงพี่นนท์

ถ้าจดหมายฉบับนี้มาถึงพี่ เตยหอมคงไม่ได้อยู่บนโลกนี้แล้ว

ขอโทษที่เรื่องของเราจบลงแบบนี้ และขอโทษที่เตยหอมไม่เคยบอกพี่เรื่องชามีม

ชามีมเป็นลูกของพี่

เตยหอมไม่รู้ว่าพี่จะดูแลน้องได้อย่างไร และไม่กล้าคิดแทนว่าพี่จะเป็นพ่อแบบไหน แต่เตยหอมเชื่อว่าเนื้อแท้ของพี่ไม่ใช่คนใจร้าย ถ้าพี่รู้ว่าน้องเป็นลูก พี่คงไม่ทิ้งน้องไว้กับคนอื่น

เตยหอมไม่ได้ขอให้พี่รักน้องทันที แค่อยากให้พี่ลองรู้จักน้องก่อน อย่าเพิ่งพาน้องไปจากบ้านและร้านที่น้องคุ้นเคย

ขอโทษที่ต้องฝากเรื่องนี้ไว้กับพี่

-

ชานนท์อ่านจนจบ แต่ไม่ได้พับเก็บทันที

คำว่า ลูกของพี่ ยังทำให้เขาต้องหยุดอ่านซ้ำ เขานึกถึงเด็กที่นั่งอยู่บนพรม นิ้วเล็กแตะภาพข้อเท้า ก่อนหมุนหนังสือกลับไปเมื่อสื่อสิ่งที่ต้องการแล้ว

เขายังไม่รู้จักเด็กคนนั้นเลย

สายตาเลื่อนกลับมาที่ข้อความกลางกระดาษ

ถ้าพี่รู้ว่าน้องเป็นลูก พี่คงไม่ทิ้งน้องไว้กับคนอื่น

วาสิตาเชื่ออย่างนั้น

แล้วทำไมตลอดสี่ปีที่ผ่านมา เธอถึงไม่เคยบอกเขา

+++

คุยท้ายตอน: เขียนช้า ๆ โพสต์ช้า ๆ กี่โมงส้มผัก วันแรกเธอจะโพสต์สามตอนย่อยไม่ได้นะ แล้วเธอจะเขียนทันได้อย่างไร 5555 เอาจริงคืออยากรู้ว่าคนอ่านอ่านแล้วรู้สึกยังไง จะรับสิ่งที่เราถ่ายถอดได้ถูก ได้ตรงกับที่คิดไว้ไหม สุดท้ายอยากอ่านคอมเมนต์ก็เผลอโพสต์รัว ๆ อีกแล้ว ส้มผักหนอส้มผัก จะเขียนทันได้อย่างไรหนิ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านและบอกเล่านะคะ ส้มผักจะได้เอาไปปรับปรุง ในซีนต่อๆ ไปค่ะ เจอกันตอนหน้าค่ะ