บทที่2 (1)

+++

หลังชานนท์กับธนาออกไป ป้านวลปิดประตูร้าน แล้วกลับมานั่งใกล้พรมหลังเคาน์เตอร์

ชามีมยังอยู่กับหนังสือเล่มเดิม ผ้ากันเปื้อนของแม่พาดบนตัก มือข้างหนึ่งสอดอยู่ใต้ผ้า อีกข้างแตะภาพกระดูกในหน้าที่เปิดค้าง

“คนที่มาเมื่อกี้ชื่อชานนท์นะลูก”

ปลายนิ้วเล็กเลื่อนตามภาพลงไปช้า ๆ

“แม่เขียนไว้ว่าเขาเป็นพ่อของหนู”

ป้ารออยู่ครู่หนึ่ง แต่ชามีมไม่ได้เงยหน้า แกไม่รู้ว่าควรบอกอะไรต่อ เรื่องที่เพิ่งคุยกันข้างหลังยังมีหลายอย่างที่ตัวแกเองก็ไม่เข้าใจ

“เขาจะมาอีกพรุ่งนี้นะ ป้าจะอยู่ด้วย”

เด็กชายดึงผ้าขึ้นแนบจมูก ก่อนวางกลับบนตักแล้วลูบชายผ้าไปมา

ป้านวลนั่งอยู่ด้วยอีกพักหนึ่งจึงลุกไปเตรียมอาหารเย็น

พอป้ายกสำรับมาวาง ชามีมก็ปิดหนังสือ เขาเก็บผ้ากันเปื้อนขึ้นจากตัก ถือไปวางบนเก้าอี้ใกล้โต๊ะกินข้าว แล้วเดินไปล้างมือ

ป้านวลตามไปเปิดน้ำให้ เขาถูสบู่ ล้างออก แล้วยื่นมือไปหาผ้าขนหนูที่แขวนอยู่ต่ำพอจะหยิบถึง

วาสิตาเคยบอกว่าอะไรที่ลูกทำเองได้ก็ให้เขาทำ แม่เพียงคอยดูอยู่ใกล้ ๆ ป้าเคยเห็นสองแม่ลูกทำอย่างนี้หลายครั้ง ตอนนั้นไม่คิดว่าต้องจำ เพราะถึงทำอะไรไม่ถูกก็ยังเรียกถามวาสิตาได้

แกกลับมานั่งที่โต๊ะ รอชามีมปีนขึ้นเก้าอี้ตัวประจำ

มื้อเย็นเป็นข้าวกับไข่เจียว เด็กชายหยิบช้อน ตักกินช้า ๆ ป้านวลกินเป็นเพื่อน เล่าให้ฟังว่าไข่วันนี้ซื้อมาจากร้านไหน ทั้งที่ไม่แน่ใจว่าน้องฟังอยู่หรือเปล่า

กินไปได้ไม่กี่คำ ชามีมก็หยุด

เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามว่างอยู่

ป้านวลมองตาม แล้ววางช้อนของตัวเองลง

เด็กชายยังมองเก้าอี้ มือกำช้อนค้างไว้พักหนึ่ง ก่อนพูดเบา ๆ

“แม่กลับ”

นวลกลืนน้ำลาย “แม่เสียแล้วลูก กลับมาหาเราไม่ได้แล้ว”

ชามีมก้มหน้าลง ใช้มืออีกข้างจับชายเสื้อไว้ ป้าอยากเอื้อมไปลูบหลัง แต่ไม่รู้ว่าเขาจะยอมหรือไม่ จึงเลื่อนแก้วน้ำเข้าไปใกล้แทน

“น้ำอยู่นี่นะ”

คนตัวน้อยไม่ได้หยิบทันที นั่งนิ่งอยู่จนป้านวลเริ่มไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร จึงค่อยยกแก้วขึ้นดื่ม

ป้าหยิบช้อนของตัวเอง กินต่อเงียบ ๆ ไม่ถามย้ำเรื่องข้าว

อีกครู่หนึ่งชามีมจึงตักกินได้อีกสองสามคำ ก่อนวางช้อนลง

“อิ่มแล้วเหรอลูก”

เด็กชายเลื่อนจานออกนิดหนึ่ง

ป้ามองข้าวที่เหลือ แล้วพยักหน้า “จ้ะ เดี๋ยวป้าเก็บไว้ให้”

หลังอาหาร ชามีมยกจานไปวางบนขอบอ่างตามที่แม่เคยสอน ป้ารับมาล้างต่อ ส่วนเขากลับไปหยิบผ้ากันเปื้อนกับหนังสือ ป้านวลเช็ดมือแล้วเดินตามขึ้นชั้นบน

ชามีมเปิดลิ้นชัก หยิบชุดนอนออกมาวางบนเตียง แล้วรออยู่หน้าห้องน้ำ ป้านวลเตรียมน้ำกับผ้าขนหนูให้ เขาถอดเสื้อเองได้ แต่ตอนเสื้อติดอยู่เหนือศีรษะก็หยุด มือเล็กจับชายผ้าค้างไว้

“ให้ป้าช่วยนะ”

แกค่อย ๆ ดึงเสื้อพ้นศีรษะให้ ก่อนช่วยอาบน้ำตามที่เคยเห็นวาสิตาทำ พอแต่งตัว ชามีมดึงกางเกงขึ้นเอง ยื่นแขนให้ป้าช่วยใส่เสื้อ แล้วกลับไปหยิบแปรงสีฟัน

เขาแปรงเองอยู่พักหนึ่ง ป้าจึงช่วยแปรงซ้ำให้ ระหว่างนั้นแกบอกก่อนทุกครั้งว่าจะทำอะไร ไม่ได้คล่องเหมือนวาสิตา บางช่วงต้องหยุดรอให้เด็กชายยอมอ้าปากอีกครั้ง

กว่าจะเรียบร้อย ป้าก็มีรอยน้ำกระเซ็นอยู่เต็มแขนเสื้อ

ชามีมกลับเข้าห้อง ปีนขึ้นเตียง หยิบผ้ากันเปื้อนมากอด ขณะป้านวลวางหนังสือไว้ข้างหมอน

คนตัวน้อยมองมัน แล้วหยิบข้ามมาวางอีกด้าน

“อ้อ ข้างนี้ ป้าจำผิด”

เด็กชายเปิดหน้าที่คั่นไว้ เลื่อนหนังสือออกไปตรงที่ว่างข้างตัว

ป้านวลยืนอยู่ปลายเตียงครู่หนึ่ง ก่อนนั่งลงตรงนั้น “ให้ป้าดูด้วยเหรอลูก”

คนตัวน้อยไม่ตอบ แต่ยังวางหนังสือเปิดอยู่ระหว่างกัน ป้าโน้มลงดูตามนิ้วที่แตะอยู่บนภาพ

เป็นรูปกระดูกมือ มีตัวหนังสือเล็ก ๆ กำกับหลายตำแหน่ง

“อันนี้นิ้วโป้ง…ใช่มั้ย”

ชามีมเลื่อนนิ้วลงไปแตะคำใต้ภาพ

ป้านวลก้มเข้าไปใกล้กว่าเดิม อ่านออกบ้าง ไม่ออกบ้าง พอเจอคำยาวก็ต้องหยุดสะกด แกนึกถึงเสียงวาสิตาที่เคยอ่านให้ลูกฟังอย่างคล่องแคล่ว บางทีก็ชวนคนตัวน้อยยกมือขึ้นมาเทียบกับรูปไปด้วย

“คำนี้ป้าอ่านไม่เป็นเสียแล้ว ภาษาอังกฤษป้าอ่านไม่เป็นลูก”

นิ้วเล็กยังอยู่ตรงคำนั้นพักหนึ่ง ก่อนเลื่อนไปหน้าถัดไป

ป้านวลอ่านตามต่อ เท่าที่อ่านได้ก็อ่าน ตรงไหนไม่รู้ก็ชวนดูรูปแทน ไม่มีเสียงแก้ ไม่มีเสียงเล่าเรื่องแทรกอย่างที่เคยได้ยินจากเด็กชาย

แต่คนตัวน้อยยังนั่งอยู่ข้างแก

กระทั่งมือเล็กหยุดพลิกหนังสือ ชามีมเอนตัวลงกับหมอน ดึงผ้ากันเปื้อนขึ้นแนบแก้ม

ป้านวลเงียบเสียง รอจนเขาหลับจึงค่อยลุกจากเตียง เปิดไฟดวงเล็กไว้เหมือนที่วาสิตาเคยเปิด แล้วเดินลงไปเก็บของข้างล่าง

รูปถ่ายของวาสิตาวางอยู่บนชั้นข้างขวดเครื่องหอม ป้านวลหยุดยืนมองหลังเช็ดโต๊ะเสร็จ

หญิงสาวในรูปยิ้มอยู่หน้าร้าน เป็นรอยยิ้มที่แกเห็นมาตลอดหลายปี จนยังเผลอหันไปทางประตูทุกครั้งที่ได้ยินเสียงคนเดินผ่าน

“เตยหอมเอ๊ย…”

พอเรียกชื่อ น้ำตาที่กลั้นไว้ตั้งแต่มื้อเย็นก็ไหลลงมา

“วันนี้ป้าอ่านหนังสือให้ลูกเอ็งฟังด้วยนะ มีแต่ภาษาอังกฤษ ภาษาไทยก็ไม่มี ป้าก็อาศัยพูดตามรูปเอา อ่านผิดอ่านถูก ไม่รู้ชามีมฟังรู้เรื่องหรือเปล่า”

แกหัวเราะออกมาเบา ๆ ทั้งน้ำตา ก่อนยกหลังมือเช็ดแก้ม

“ป้าจะอยู่กับน้องก่อน ตามที่รับปากคุณเขาไว้ แต่ป้าก็มีคนทางบ้านต้องดูแล เอ็งอย่าโกรธป้าเลยนะ”

ป้านวลเหลือบมองประตูร้าน คิดถึงชายหนุ่มที่นั่งถามเรื่องค่าเช่า ใบนัดโรงพยาบาล และคนที่จะมาช่วยดูแลชามีม

“คุณชานนท์ดูเขาก็ไม่ได้ใจร้ายนะ ยังไม่แน่ใจว่าเป็นลูกหรือเปล่า ก็รับปากจะช่วยแล้ว” แกหันกลับมาหารูป “ขอให้เขาเป็นพ่อของชามีมจริง ๆ เถอะ อย่างน้อยน้องจะได้มีพ่อมาดูแล ไม่ต้องเที่ยวขอให้ใครรับไป”

เสียงของป้าขาดหาย แกยืนพักจนพูดต่อได้

“แล้วทำไมเอ็งไม่บอกเขาตั้งแต่แรกนะเตยหอม มีอะไรถึงต้องเก็บไว้คนเดียวขนาดนี้”

รูปถ่ายไม่มีคำตอบ

ป้านวลวางผ้าเช็ดโต๊ะลง ปิดไฟหน้าร้านแล้วขึ้นไปดูเด็กชายอีกครั้ง

ชามีมหลับตะแคง ผ้ากันเปื้อนแนบอยู่ข้างแก้ม หนังสือยังเปิดกางตรงที่ป้าเพิ่งลุกมา

แกเอื้อมจะเก็บ แต่หยุดมือ

หน้านั้นเป็นรูปกระดูกมือ นิ้วเล็กข้างหนึ่งวางพาดอยู่ริมกระดาษ เหมือนยังดูไม่เสร็จ

ป้านวลดึงผ้าห่มขึ้นคลุมให้ถึงอก ระวังไม่ให้ทับหนังสือ แล้วนั่งลงบนฟูกที่ปูไว้ข้างเตียง

คืนนี้แกปล่อยหนังสือไว้ตรงนั้น

งานเลี้ยงเลิกดึกกว่ากำหนดเล็กน้อย ชานนท์ยกเลิกนัดอื่นไปตั้งแต่บ่าย เหลือเพียงงานนี้ที่ต้องมาร่วมในนามครอบครัว เขาอยู่จนพ้นช่วงพิธีการ พูดคุยกับเจ้าภาพ แล้วจึงขอตัวกลับ

เมื่อเดินออกมาพร้อมธนา คนขับรถก็เปิดประตูรถตู้รออยู่แล้ว ชานนท์ขึ้นไปนั่งด้านใน ส่วนผู้ช่วยนั่งฝั่งตรงข้าม เปิดตารางงานในแท็บเล็ตระหว่างรถเคลื่อนออกจากโรงแรม

ชานนท์คลายปมเนกไท เอนหลังพิงเบาะ

“พรุ่งนี้บ่าย เคลียร์เวลาให้ฉันด้วย”

ธนาไล่ดูกำหนดการ “บ่ายสองมีประชุมโครงการโรงแรมครับ ฝั่งนั้นยืนยันเวลามาแล้วสองรอบ”

“ให้รองฯ เข้าประชุมก่อน ส่วนที่ต้องให้ฉันตัดสินใจ ส่งสรุปตามมา”

“ครับ เดี๋ยวผมประสานให้”

“นัดอื่นเลื่อนออกไป ถ้ามีเรื่องไหนไม่ได้ โทรมาบอกฉัน”

ธนาบันทึกคำสั่ง ก่อนเงยหน้าขึ้น “ไปร้านคุณเตยหอมใช่มั้ยครับ”

“อืม นายไปด้วย”

“ครับ”

ชานนท์หันไปมองนอกหน้าต่าง แสงไฟริมถนนเลื่อนผ่านกระจก ใบหน้าของเขาปรากฏจาง ๆ ซ้อนอยู่กับเงาอาคาร

ระหว่างงานมีคนพูดเรื่องลูกให้ฟังอยู่สองสามครั้ง คนหนึ่งบ่นว่าลูกไม่ยอมเรียนตามที่แนะนำ อีกคนเปิดรูปเด็กในชุดนักเรียนให้คนทั้งโต๊ะดู เขาฟัง ตอบไปตามเรื่อง โดยไม่ได้บอกใครว่าก่อนมาที่นี่เพียงไม่กี่ชั่วโมง มีคนยื่นสูติบัตรเด็กคนหนึ่งให้เขาอ่าน

ชานนท์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดภาพเอกสารที่ธนาส่งให้

วันเดือนปีเกิดยังเป็นวันเดิม ตัวเลขที่เขาคำนวณไปแล้วก็ไม่ได้เปลี่ยน

เขาเลื่อนผ่านภาพสูติบัตรไปถึงหน้าสมุดปกสีครีม หยุดตรงชื่อกับหมายเลขโทรศัพท์ของตัวเอง

“เรื่องเอกสาร ส่งให้ทนายหรือยัง”

“ส่งแล้วครับ พรุ่งนี้เช้าทางนั้นจะติดต่อกลับมาเรื่องที่ต้องตรวจเพิ่มเติมกับขั้นตอนตรวจความเป็นพ่อ”

“ให้เขาแจ้งว่าต้องใช้เอกสารอะไร อย่าเพิ่งให้ใครเข้าไปที่ร้านโดยไม่บอก”

ธนาพยักหน้าแล้วจดเพิ่ม “เรื่องค่าเช่าผมได้เบอร์ติดต่อเจ้าของห้องไว้แล้วครับ ส่วนค่าใช้จ่ายของน้อง ป้านวลจะรวบรวมรายการส่งมา”

“ของจำเป็นขาดก็จัดการไปก่อน ไม่ต้องรอให้ครบรายการ”

“ครับ”

ชานนท์ปิดภาพเอกสาร แต่ยังถือโทรศัพท์อยู่ในมือ “ป้าอยู่ต่อเต็มเวลาได้อีกสองสามวัน เรื่องคนดูแลต้องเริ่มหาแล้ว”

“ผมจะหาคนที่มีประสบการณ์ดูแลเด็กวัยเดียวกับน้องมาให้พิจารณาครับ”

“ต้องรู้ด้วยว่าเขารับมือกับเด็กที่ไม่คุยด้วยได้หรือเปล่า”

ธนาหยุดปลายนิ้วเหนือหน้าจอ

ชานนท์มองมือของตัวเอง ก่อนถามขึ้น “ตอนจะกลับ ฉันควรบอกเขาหรือเปล่าว่าจะมาอีก”

ผู้ช่วยคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ผมก็ไม่แน่ใจครับ แต่คุณนนท์ฝากป้าบอกไว้แล้วนี่ครับ”

“ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนเรียกชื่อ เขาอยากให้ฉันหยุด หรือแค่ยังไม่อยากตอบ”

ภาพเด็กชายบนพรมกลับมาอีกครั้ง นิ้วเล็กที่แตะข้อเท้าในหนังสือ ผ้ากันเปื้อนที่เลื่อนจากตัก และมือสองข้างที่ยกขึ้นปิดหูเมื่อเก้าอี้ครูดพื้น

ตอนอยู่ในร้าน เขามองเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด แต่ยังไม่รู้ว่าควรทำอะไรนอกจากถอยออกมา

“ข้อเท้านายเป็นยังไงบ้าง”

ธนาก้มมองเท้าขวาอย่างไม่ทันตั้งตัว “ยังตึงนิดหน่อยครับ เดี๋ยวกลับไปประคบ”

“ถ้าพรุ่งนี้ยังเจ็บก็ไปตรวจ”

“ครับ”

ชานนท์เงียบไปครู่หนึ่ง “ฉันยังไม่ทันรู้ว่านายเจ็บ แต่ชามีมเห็น”

“น้องคงมองตอนผมเดินเข้ามาครับ”

“แต่เด็กวัยนี้ ไม่ควรสังเกตเห็นเรื่องแบบนี้ได้ไม่ใช่เหรอ ตีความจากท่าทางอะไรพวกนี้”

“มันก็จริงครับ”

“เขาเหมือนต่างจากเด็กวัยเดียวกัน รับรู้ผ่านการสังเกต” ชานนท์มองออกไปนอกรถ “แต่พอฉันเรียก เขากลับไม่เงยหน้า”

ธนารอฟัง ชานนท์ไม่ได้พูดต่อทันที เขานึกถึงสิ่งที่ป้านวลเล่า ก่อนแม่เสียเด็กคนนี้เคยถาม เคยหัวเราะ และคุยอยู่ในร้านทั้งวัน

แต่วันนี้เขาได้ยินเพียงคำสั้น ๆ เกี่ยวกับแม่ “ใบนัดโรงพยาบาล ถ่ายไว้ครบใช่มั้ย”

“ครบครับ มีชื่อคลินิกกับวันนัดครั้งถัดไป”

“พรุ่งนี้ลองสอบถามช่องทางติดต่อ ฉันอยากคุยกับคนที่เคยดูแลเขา ต้องทำอะไรตามขั้นตอนก็บอกมา”

“ได้ครับ”

“เรื่องที่เขาไม่พูดด้วย ป้าบอกว่าเพิ่งเป็นหลังแม่เสีย ฉันอยากรู้ว่าระหว่างนี้ควรทำยังไง”

ธนาบันทึกชื่อคลินิกไว้ข้างรายการที่ต้องติดต่อ

ชานนท์วางโทรศัพท์ลงบนเบาะ เขายังมีคำถามอีกมาก แต่บางคำถามคงต้องเก็บไว้ถามคนที่ตอบได้ ธนาเองก็เพิ่งพบเด็กพร้อมเขา ไม่ได้รู้มากไปกว่ากันนัก

รถหยุดตามสัญญาณไฟ ธนาตรวจตารางอีกครั้ง ก่อนเงยหน้าถาม

“เรื่องนี้จะให้แจ้งคุณมณีกับคุณวราเลยมั้ยครับ”

“ยัง รอให้ชัดก่อนฉันค่อยบอกคุณแม่กับคุณป้า”

“ครับ”

ชานนท์หันกลับมาหาผู้ช่วย

“โดยเฉพาะคุณป้า ฉันยังไม่ต้องการให้ใครไปที่ร้าน”

ธนารับคำ เขาทำงานกับชานนท์มานานพอจะรู้ว่า หากข่าวไปถึงบ้านฝ่ายมารดา เรื่องคงไม่ได้หยุดอยู่แค่การโทรมาถาม

แม่ของชานนท์คงเป็นห่วง ส่วนป้าของเขาจะเริ่มถามถึงการจัดการ และมักไม่รอคำตอบนานนัก

“ผมจะแจ้งเฉพาะคนที่จำเป็นและกำชับว่าไม่ให้พูดมากครับ”

ชานนท์พยักหน้า เขายังไม่พร้อมตอบคำถามของครอบครัว ในเมื่อคำถามของตัวเองยังไม่มีคำตอบ ทั้งชื่อในสมุด จดหมาย และช่วงเวลาที่ตรงกัน ล้วนทำให้ต้องตรวจสอบ แต่ยังไม่มีสิ่งไหนบอกได้ว่าเขาควรแนะนำตัวกับเด็กคนนั้นอย่างไร

คำว่า “พ่อ” อยู่ในสมุดของวาสิตาแล้ว

สำหรับเขา มันยังเป็นคำที่อ่านแล้วต้องหยุด

โทรศัพท์ของธนาสว่างขึ้น ผู้ช่วยอ่านแล้วบอกว่าเป็นข้อความจากทนาย ยืนยันว่าจะโทรมาแต่เช้า ชานนท์รับรู้ ก่อนเอนศีรษะพิงเบาะอีกครั้ง

รถเคลื่อนผ่านสัญญาณไฟไปได้พักใหญ่ ธนาจึงขออนุญาตลงตรงทางเข้าบ้าน ชานนท์พยักหน้าให้คนขับจอด

ผู้ช่วยเก็บแท็บเล็ตกับแฟ้มงาน ก่อนลงจากรถก็ทวนสิ่งที่ต้องทำพรุ่งนี้สั้น ๆ

“ถ้ามีอะไรด่วน ผมจะโทรหาครับ”

“ธนา”

“ครับ”

“ก่อนไปร้าน โทรบอกป้านวลด้วย”

“ครับ ผมจะนัดเวลาให้เรียบร้อย”

“ให้ป้าบอกชามีมไว้ก่อนว่าฉันจะมา”

ธนาหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาบันทึกเพิ่ม แล้วรับคำอีกครั้ง

เมื่อประตูรถปิด ชานนท์หันกลับไปมองนอกหน้าต่าง ภาพเด็กชายที่กอดผ้ากันเปื้อนยังชัดอยู่ แม้ตลอดคืนเขาจะได้พบคนอีกมากมายก็ตาม

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ตั้งเตือนก่อนเวลาเดินทางพรุ่งนี้

ในช่องบันทึก ชานนท์พิมพ์เพียงชื่อร้าน...ชามีม

+++

คุยท้ายตอน :  เอาชามีมมาส่งค่ะ เอาใจช่วยน้องด้วยนะคะ ชีวิตน้องน่าสงสารและเศร้า แต่สิ่งเหล่านี้สามารถเกิดขึ้นจริง ๆ ในสังคมเรา ในนิยายคนเขียนเขียนกำกับได้ว่า ให้คนยื่นมือช่วยเหลือ แต่ในชีวิตจริง บางทีมันเจ็บปวดยิ่งกว่า นิยายหลาย ๆ เรื่องของส้มผักเกิดขึ้นการการเห็นข่าวแล้วเศร้า ทำไมไม่มีคนยื่นมือช่วยก่อนจะสาย ทำไมคนนั้นไม่ทำอย่างนั้นอย่างนี้ ถ้าเป็นอย่างนั้นคงไม่จบเศร้า  นิยายบางทีก็เกิดขึ้นเพื่อเยียวยาใจคนเขียน และส้มผักก็ยังอยากให้คนอ่านของส้มผัก อ่านแล้วมีความสุขเมื่อได้เห็นบทสรุปเรื่อง นิยายสุขนิยม ต่อให้เป็น ฟีลกู้ดกี่โมงส้มผัก ก็ยังบอกว่าสุขนิยม ฟีลกู้ดจริง ๆ นะ 5555 เจอกันตอนหน้านะคะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน