บทที่2 (2)
บทที่2 (2)
+++
บ่ายวันถัดมา รถตู้สีดำคันหรูแล่นออกจากอาคารสำนักงาน มุ่งหน้าไปยังร้านเครื่องหอม ชานนท์นั่งอยู่เบาะหลัง ธนานั่งฝั่งตรงข้ามโดยมีแท็บเล็ตวางอยู่บนตัก ภายในรถเงียบมาสักพัก ก่อนธนาจะเอ่ยขึ้น
“เรื่องที่คุณนนท์ให้ผมหาคนปรึกษาเรื่องชามีม ผมลองโทรไปคุยกับกุมารแพทย์ด้านพัฒนาการเด็กแล้วครับ”
ชานนท์ละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์ “หมอว่ายังไง”
“คุณหมอแนะนำครูลลิตาครับ เป็นครูที่ทำงานกับเด็กออทิสติกและเคยให้คำแนะนำครอบครัวเกี่ยวกับการสื่อสารกับเด็ก ผมโทรไปเล่าเรื่องชามีมคร่าว ๆ บอกว่าน้องอายุสี่ขวบ เพิ่งเสียแม่ และตอนนี้อยู่กับป้านวล”
“แล้วครูว่ายังไง”
“พอผมบอกชื่อน้องชามีม ครูก็ถามขึ้นมาทันทีว่า ‘แม่ของน้องชื่อเตยหอมหรือเปล่าคะ’ ”
ชานนท์เงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์ “เธอรู้จักเตยหอม?”
“ดูเหมือนจะเคยช่วยดูแลชามีมอยู่บ้างครับ” ธนาตอบ “พอผมยืนยันว่าใช่ เธอก็เงียบไปพักหนึ่ง แล้วถามว่าเตยหอมเสียแล้วจริงเหรอ”
ชานนท์นิ่งไป
“พอผมยืนยัน เธอตกใจมาก แล้วถามถึงชามีมอยู่หลายอย่าง ทั้งตอนนี้น้องอยู่กับใคร ยังนอนที่บ้านเดิมหรือเปล่า มีใครคอยดูแลกิจวัตรให้หรือยัง” ธนาหยุดเล็กน้อย “สุดท้ายเธอบอกว่าวันนี้จะแวะไปที่ร้านเองครับ”
“เธอใส่ใจดี”
“ครับ ผมก็รู้สึกอย่างนั้น”
ธนาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย ไม่ได้พยายามโน้มน้าวให้ชานนท์เชื่อ เพียงเล่าสิ่งที่ได้ยินมา
“ครูลลิตาบอกว่า ชามีมยังเด็กแถมเป็นออทิสติก แต่ดูแลตัวเองในกิจวัตรที่คุ้นเคยได้ดีครับ ถ้ารู้ลำดับว่าจะต้องทำอะไรต่อ น้องจะทำตามได้เองหลายอย่าง กินข้าว เก็บของ อาบน้ำ แล้วก็เข้านอน”
ชานนท์มองเขา “ป้านวลก็เล่าเรื่องกิจวัตรให้ฟัง”
“ครับ ครูบอกว่าชามีมมีความจำดีมาก ถ้าคุ้นกับคนและรู้สึกปลอดภัย น้องสื่อสารได้ดีขึ้นมาก อาจไม่ได้พูดเป็นประโยคยาว ๆ ทุกครั้ง แต่จะใช้คำสั้น ๆ ท่าทาง หรือพาไปดูสิ่งที่ต้องการให้เข้าใจ”
ธนาฟังสิ่งที่ครูเล่ามาแล้วจึงพูดต่อ “เธอย้ำว่าอย่าเพิ่งคิดว่าน้องไม่รับรู้ แค่เพราะเขาไม่มองหน้า หรือไม่ได้ตอบทันทีครับ”
ชานนท์ก้มมองมือที่วางอยู่บนหน้าขา เขายังจำตอนที่พูดว่าเด็กคงไม่รับรู้อะไรได้ดี ตอนนั้นชามีมกำผ้ากันเปื้อนของแม่แน่นขึ้น แต่เขากลับไม่เข้าใจความหมายของท่าทางนั้น
“อย่างน้อยก็มีคนที่รู้จักเขาอยู่” ชานนท์พูด “และรู้ว่าควรเข้าหาเขายังไง”
“ครับ ครูลลิตาบอกว่าจะไม่เข้าไปแตะตัวน้องหรือเรียกให้มองหน้าถ้าเขายังไม่พร้อม เธอจะรอให้น้องชามีมเป็นฝ่ายเข้าหาเอง”
คำพูดนั้นทำให้ชานนท์รู้สึกเบาใจลงอย่างประหลาด
“ดี” เขาพูด “ฉันไม่อยากให้วันนี้เขาต้องเจออะไรที่ไม่คุ้นเคยมากเกินไป”
“ผมบอกครูไปแล้วครับว่าให้ทำตามกิจวัตรเดิมของน้อง ถ้าครูมาถึงก่อน เราจะรอให้ชามีมพร้อมก่อนค่อยเข้าไปหา”
ชานนท์พยักหน้า รถเลี้ยวเข้าสู่ถนนที่มีร้านรวงเรียงราย ห่างออกไปไม่ถึงสิบนาที เขาก็จะได้พบลูกชายอีกครั้ง น่าแปลกที่วันนี้เขารู้สึกสนิทใจมากขึ้นที่จะใช้คำว่า “ลูกชายของเขา” กับเด็กที่เพิ่งเจอกันครั้งแรกเมื่อวาน
พอรถตู้จอดหน้าร้าน ป้านวลก็ออกมายืนรออยู่ตรงประตู
“สวัสดีครับป้านวล” ธนาทักทาย
“สวัสดีค่ะ คุณธนา คุณชานนท์ วันนี้ครูลลิตามาถึงแล้วค่ะ อยู่ข้างในกับชามีม ครูก็เพิ่งมาค่ะ”
คำพูดของป้านวลบอกว่าป้าน่าจะได้คุยกับลลิตาแล้วว่าเธอมาวันนี้และรู้ข่าวเรื่องวาสิตาจากไหน
ชานนท์ก้าวลงจากรถตามธนา ก่อนจะเดินตามป้านวลเข้าไป
หญิงสาวตัวเล็กนั่งอยู่บนเก้าอี้เตี้ยข้างโต๊ะไม้ เว้นระยะจากชามีมไว้พอสมควร กระเป๋าผ้าวางชิดขาเก้าอี้ ในมือมีหนังสือภาพเล่มหนึ่งที่เธอเปิดดูอยู่เงียบ ๆ
ชามีมนั่งบนเก้าอี้ตัวประจำ ผ้ากันเปื้อนของแม่พาดอยู่บนตัก หนังสือภาพสรีระคนกางตรงหน้า นิ้วเล็กหยุดอยู่ที่รูปกระดูกมือ
“เล่มนี้ครูจำได้ค่ะ” ลลิตาพูด “ชามีมเคยเอามาให้ครูดูด้วย”
เด็กชายไม่ได้ตอบ แต่ดันหนังสือออกไปทางเธอนิดหนึ่ง
เธอปิดเล่มในมือ วางลงข้างกระเป๋า ก่อนก้มดูหน้าที่น้องเปิดไว้
“วันนี้ดูมือกันเหรอคะ”
ชามีมแตะปลายนิ้วลงบนภาพ
ลลิตาแบมือของตัวเองวางข้างหนังสือให้เห็น เขาเหลือบมอง แล้วเลื่อนนิ้วจากรูปมาหยุดตรงตำแหน่งเดียวกัน โดยไม่ได้แตะมือเธอ
หญิงสาวปล่อยมือไว้อย่างนั้น ไม่ถามให้เขาบอกชื่อ ไม่ชวนให้ทำซ้ำ
ชานนท์หยุดอยู่ข้างเคาน์เตอร์
เธอเงยหน้าขึ้นเมื่อป้านวลเดินเข้ามา รอยยิ้มสุภาพปรากฏบนใบหน้า
เขาจำเธอได้ทันที
ไม่ใช่ครูที่ธนาพูดถึงมาตลอดทาง แต่เป็นผู้หญิงที่เคยยืนเถียงกับเขาหน้าเลานจ์ของโรงแรมเมื่อต้นปีก่อน
-
คืนนั้นเขาไปงานเลี้ยงกับกลุ่มเพื่อน เสียงเพลงจากห้องรับรองดังมาถึงโถงทางเดิน ชานนท์เพิ่งออกจากห้องน้ำและกำลังกลับไปที่โต๊ะ เมื่อเห็นเพื่อนคนหนึ่งยืนโงนเงนอยู่ใกล้ผนัง
เสื้อของอีกฝ่ายยับ เนกไทคลายลงมาถึงอก ใบหน้าแดงจัด ตรงหน้ามีผู้หญิงสองคน คนหนึ่งอยู่ในชุดรับรองแขกแบบเดียวกับหญิงสาวที่เขาเห็นในห้องเลานจ์ ส่วนอีกคนตัวเล็กกว่า กำลังยืนขวางเพื่อนเขาไว้
“ถ้าไม่รับผิดชอบ ฉันจะแจ้งตำรวจ”
“บอกแล้วไงว่าไม่ได้ตั้งใจ อย่าทำให้เป็นเรื่องใหญ่ได้มั้ย”
“เพื่อนฉันบอกให้หยุดแล้ว คุณยังล้วงเขา พอเขาผลักมือออกก็ผลักเขาจนล้ม จะบอกว่าไม่ตั้งใจทุกอย่างเลยเหรอ”
ผู้หญิงอีกคนจับแขนเธอไว้ ลงน้ำหนักบนเท้าข้างหนึ่งเป็นหลัก
“ฉันเจ็บขา ถ้าจะไม่ขอโทษ อย่างน้อยรับผิดชอบค่ารถกับค่าหมอให้ฉันก่อน”
ชานนท์เดินเข้าไปหยุดข้างเพื่อน
“เกิดอะไรขึ้น”
หญิงสาวตัวเล็กหันมา “เพื่อนคุณลวนลามเพื่อนฉันค่ะ แล้วไม่ยอมรับผิดชอบ”
“ก็แค่จับแขน” เพื่อนเขารีบแทรก “แล้วล้มเองด้วย เจ็บจริงหรือเปล่าก็ไม่รู้ พวกนี้จะเรียกเงิน”
“คุณรู้จักเขาเหรอ ถึงได้พูดแบบนี้”
“ก็ทำงานอยู่ด้วยกันไม่ใช่หรือไง”
“แล้วเกี่ยวอะไรกับการที่คุณ...”
“พอก่อน”
ชานนท์ขัดขึ้น มองเพื่อนที่เมาจนพูดวกไปวนมา ก่อนหันไปหาคนเจ็บ “ไปโรงพยาบาลไหวมั้ยครับ”
“ไหวค่ะ แต่ฉันอยากออกไปจากที่นี่แล้ว”
“เท่าไร”
หญิงสาวตัวเล็กขมวดคิ้ว “อะไรคะ”
“ค่ารถกับค่าหมอที่เพื่อนคุณพูดถึง ต้องการเท่าไร”
“คุณคิดว่าจ่ายเงินแล้วจบเลยเหรอคะ”
“ผมกำลังถามเรื่องค่าใช้จ่าย”
“แต่ยังไม่มีใครยอมรับเลยว่าเขาทำอะไรผิด”
ชานนท์หันไปหาเพื่อน “ขอโทษซะ”
อีกฝ่ายทำเสียงในลำคอ พึมพำคำขอโทษออกมาอย่างเสียไม่ได้
หญิงสาวตรงหน้าไม่ได้มีท่าทีพอใจ “เขาขอโทษเพราะคุณสั่ง ไม่ใช่เพราะรู้ว่าตัวเองทำผิด”
“คุณจะให้ผมทำยังไง ตอนนี้เขาเมาจนคุยไม่รู้เรื่องแล้ว”
“เมาก็เลยไม่ต้องรับผิดชอบ?”
“ผมไม่ได้พูดแบบนั้น” เขาหยิบกระเป๋าสตางค์ ดึงธนบัตรที่มีออกมายื่นให้คนเจ็บ “เอาไปก่อน ถ้ามีค่าใช้จ่ายเพิ่ม ติดต่อมา”
หญิงคนนั้นมองเงินอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนรับไปด้วยมือที่ยังสั่น ชานนท์หยิบนามบัตรส่งตามให้ แต่สายตาของเขาสะดุดอยู่กับท่าทีของผู้หญิงอีกคน
เธอยังยืนขวาง ไม่ยอมจบ ทั้งที่เพื่อนรับเงินไปแล้ว
“แกอยากไปโรงพยาบาลก่อน หรืออยากแจ้งตำรวจ” เธอหันไปถามเพื่อน “ฉันไปด้วยได้ทั้งสองที่”
“ฉันอยากกลับ ออกจากที่นี่ก่อนเถอะ”
“แน่ใจนะ”
อีกฝ่ายพยักหน้า จับแขนเธอแน่นขึ้น
ชานนท์มองการกระซิบคุยกันนั้น ความระแวงจากคำพูดของเพื่อนยังค้างอยู่ในหัว เขาไม่รู้ว่าใครพูดจริงแค่ไหน แต่การเรียกเงินพร้อมขู่แจ้งตำรวจทำให้เขาคิดถึงเรื่องที่เคยได้ยินจากคนในกลุ่ม
เขาจัดผู้หญิงทั้งสองคนไว้ด้วยกันโดยไม่ได้ถามว่าอีกคนมาทำอะไรที่นี่ด้วยซ้ำ
หญิงสาวตัวเล็กหันกลับมา “คุณยังไม่ได้ถามเขาเลยว่าเกิดอะไรขึ้นจริง ๆ”
“ผมไม่ได้บอกว่าเพื่อนผมไม่ผิด”
“แต่คุณจัดการเหมือนแค่จ่ายเงินก็พอ”
ชานนท์เหลือบมองธนบัตรที่ถูกเก็บเข้ากระเป๋าไปแล้ว “แล้วมันได้ผลมั้ยล่ะครับ”
ใบหน้าเธอนิ่งลงทันที
เขารู้ว่าพูดแรง แต่ความหงุดหงิดทำให้ไม่ได้เรียกคำพูดกลับมา
หญิงสาวพยุงเพื่อนให้ขยับออกห่าง ขณะที่เขาเรียกคนในกลุ่มให้มาช่วยดูเพื่อนขี้เมา
“เอารถมาหรือเปล่า” เขาถามก่อนทั้งคู่เดินไป “จะให้เรียกรถให้มั้ย”
“ไม่จำเป็นค่ะ”
เธอหันมามองเขาเป็นครั้งสุดท้าย “หวังว่าจะไม่ต้องเจอกันอีก”
“ผมก็หวังอย่างนั้น”
-
“คุณนนท์ครับ นี่ครูลลิตาที่ผมบอกไว้”
เสียงธนาดึงเขากลับมา
ลลิตาลุกขึ้นยืน จัดชายกระโปรง ก่อนยกมือไหว้ “สวัสดีค่ะ เรียกลิตาก็ได้ค่ะ”
ชานนท์มองเธออยู่ครู่หนึ่ง
ในร้านที่มีหนังสือเด็กกับขวดเครื่องหอมรายล้อม เธอดูต่างจากผู้หญิงที่ยืนเถียงเขาคืนนั้นมาก แต่เขาจำไม่ผิดแน่
“คุณเป็นครู?”
“ค่ะ” เธอตอบแล้วรอ คล้ายคิดว่าจะมีคำถามต่อ
“เคยดูแลชามีมมาก่อน?”
“พี่เตยหอมเคยพาน้องมาทำกิจกรรมด้วยค่ะ ลิตาช่วยดูเรื่องการเล่นกับการสื่อสาร แต่ไม่ได้อยู่ด้วยกันทุกวัน”
คำว่า พี่เตยหอม ทำให้เขาเหลือบไปทางเด็กชาย
ชามีมยังอยู่กับหนังสือ ไม่ได้สนใจการแนะนำตัวของผู้ใหญ่
“คุณธนาเล่าเรื่องพี่เตยหอมให้ฟังแล้วค่ะ” ลลิตาลดเสียงลง “ลิตาเสียใจด้วยนะคะ”
ชานนท์พยักหน้าเล็กน้อย แต่ยังมองเธออย่างพิจารณา
เธอเคยทำงานอะไรนอกเหนือจากการเป็นครู เขาไม่รู้ และตามปกติก็ไม่ใช่ธุระที่เขาต้องสนใจ แต่ภาพที่จำได้คือผู้หญิงซึ่งยืนข้างคนรับเงินจากเขา พร้อมคำกล่าวหาที่เขายังไม่เคยตรวจสอบ
วันนี้คนคนเดียวกันกำลังจะเข้ามาใกล้ชามีม
เขาไม่ได้เตรียมตัวมารับเรื่องนี้
ลลิตาเหลือบมองธนา ก่อนกลับมาหาชานนท์
“มีอะไรอยากถามลิตาหรือเปล่าคะ”
“เรื่องจ้างงาน ผมยังไม่ได้ตกลง”
“ค่ะ ลิตาทราบ”
เธอไม่ได้รีบแจกแจงคุณสมบัติหรือเปลี่ยนน้ำเสียงให้อ่อนลง
“วันนี้ลิตามาหาชามีมก่อน ส่วนเรื่องงานค่อยคุยกันได้ค่ะ”
ธนาขยับเข้ามา “ครูเพิ่งทราบข่าวเมื่อเช้าครับ เลยอยากมาดูน้อง”
“ฉันได้ยินแล้ว”
ลลิตามองเขาอีกครั้ง คราวนี้นิ่งนานขึ้นนิดหนึ่ง ใบหน้าคุ้นตา น้ำเสียงก็เช่นกัน แต่ยังไม่ทันได้นึกต่อ เสียงหน้ากระดาษขยับก็ดึงความสนใจของเธอกลับไป
ชามีมกำลังดันหนังสือออกมาทางขอบโต๊ะ
เธอกลับไปนั่งเก้าอี้เตี้ยตัวเดิม วางมือใกล้มุมปกเพื่อกันไม่ให้ตก โดยไม่ได้ดึงหนังสือเข้าหาตัว
“ครูอยู่นี่ค่ะ”
เด็กชายหยุดดัน นิ้วเล็กแตะหน้าที่เปิดไว้
ชานนท์มองทั้งคู่ ความไม่ไว้ใจยังอยู่ แต่เขาไม่ได้ขัดจังหวะ
ลลิตาหันมาทางเขา “คุณจะนั่งด้วยมั้ยคะ”
“ผมนั่งตรงไหนได้”
เธอชี้เก้าอี้ข้างโต๊ะให้เด็กชายเห็น “คุณชานนท์นั่งตรงนี้ได้มั้ยคะ”
ชามีมเหลือบมอง แล้วดึงหนังสือกลับเข้ามานิดหนึ่ง
ลลิตาไม่ถามซ้ำทันที เธอรอ ก่อนชี้อีกตัวซึ่งอยู่อีกฝั่งของโต๊ะเตี้ย
“หรือตรงนั้นดีคะ”
นิ้วเล็กของเด็กชายยกขึ้นชี้ไปทางเก้าอี้ตัวหลัง
“ลองตรงนั้นก่อนนะคะ” เธอบอกชานนท์
เขามองระยะระหว่างเก้าอี้กับเด็กชาย “เขาไม่อยากให้ผมนั่งใกล้?”
“ตอนนี้น้องชี้ตัวนั้นค่ะ เราลองนั่งก่อน”
ชานนท์เดินอ้อมโต๊ะ ยกเก้าอี้ออกเล็กน้อยแล้วนั่งลง ธนาถอยไปอยู่กับป้านวลข้างเคาน์เตอร์ ไม่ตามเข้ามาเพิ่มอีกคน
ลลิตากลับมาดูหนังสือกับชามีม “เมื่อกี้ค้างอยู่ตรงไหนนะคะ”
เด็กชายเปิดกลับไปหนึ่งหน้า แตะรูปข้อมือ แล้วมองมือของชานนท์ที่วางอยู่บนเข่า
ชายหนุ่มมองตามสายตานั้น “มือเหรอ?”
ชามีมไม่ได้ตอบ แต่เลื่อนหนังสือไปบนพื้นที่ว่างกลางโต๊ะ รูปกระดูกมือหันเฉียงมาทางเขา
ชานนท์หันไปหาลลิตา “ผมจับได้มั้ย”
“ลองถามน้องดูค่ะ”
เขากลับมามองเด็กชาย “ขอดูด้วยได้มั้ยครับ”
มือเล็กยังจับมุมกระดาษอยู่ ชานนท์จึงรอ พอเด็กเลื่อนมือไปแตะภาพอีกด้าน เขาค่อยวางมือลงข้างปกแล้วหมุนหนังสือเข้ามาเพียงนิดเดียว
ชามีมไม่ได้ดึงกลับ นิ้วยังแตะรูปเดิม เขาจึงหยุดหนังสือไว้ตรงนั้น ให้ทั้งสองคนดูได้พร้อมกัน
“ตรงนี้?”
ชานนท์ยกข้อมือขึ้น นาฬิกาเลื่อนลงมาปิดผิวบางส่วน เด็กชายมองนาฬิกา แล้วกลับมาที่รูปอีกครั้ง
“ผมไม่รู้ว่าเขาต้องการให้ทำอะไร” เขาพูดกับลลิตา
“ลิตาก็ยังไม่แน่ใจค่ะ”
เขาเงยหน้ามองเธอ “คุณเคยดูแลเขา”
“ค่ะ แต่ไม่ได้รู้ทุกอย่างที่น้องคิด” เธอตอบ “ตอนนี้เราดูรูปเดียวกับน้องอยู่ก็ได้ ไม่ต้องรีบทำให้ถูกทุกครั้งหรอกค่ะ”
ชานนท์ก้มกลับไปหาหนังสือ เขาคุ้นกับการถามแล้วได้คำตอบ ถ้าไม่เข้าใจก็ถามให้ชัด แต่กับชามีม ทุกคำถามของเขาดูเหมือนจะต้องใช้เวลามากกว่าที่เคย
ลลิตาไม่ได้ถามแทน ไม่ได้หยิบหนังสือไปจัดการให้เสร็จ เธอปล่อยให้เขาลองอยู่ตรงนั้น ขณะคอยมองว่าเด็กชายขยับอย่างไร
ชามีมเลื่อนนิ้วขึ้นไปตามแนวกระดูกแขน ชานนท์มองตามจนถึงข้อศอก “เขาชอบเล่มนี้มากเหรอ”
“มากค่ะ เมื่อก่อนบางทีพี่เตยหอมต้องขอพักก่อน เพราะน้องยังอยากเปิดต่อ แต่แม่ต้องกลับไปทำงานแล้ว”
“ตอนนั้นเขาคุยกับคุณ?”
“คุยบ้างค่ะ ถ้าเป็นเรื่องในหนังสืออาจได้ฟังยาวหน่อย แต่บางวันก็นั่งดูด้วยกันเฉย ๆ”
ลลิตาเหลือบไปทางเขา “วันนี้คุณไม่ต้องทำให้เหมือนใครก็ได้ค่ะ ค่อย ๆ รู้จักกัน”
ชานนท์ไม่ได้ตอบ คำพูดนั้นไม่ได้ช่วยคลี่ข้อสงสัยเกี่ยวกับอดีตของเธอ แต่เด็กชายยังนั่งอยู่กับเขา หนังสือยังเปิดอยู่ตรงกลาง และเขาไม่ได้ยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ห่างออกไปเหมือนเมื่อวาน
หญิงสาวตรงหน้าทำให้สิ่งที่เขาไม่รู้จะเริ่มอย่างไร พอจะเริ่มได้แล้ว
เขายังมีเรื่องต้องถามเธออีกมาก
แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้
ลลิตาก้มลงหยิบหนังสืออีกเล่มจากกระเป๋าผ้า เธอตั้งใจจะเก็บมันพ้นทางขาโต๊ะ ระหว่างนั้นชานนท์ขยับหนังสือบนโต๊ะให้ชามีม เพราะมุมปกยื่นออกมามากเกินไป
เขาลุกขึ้นเล็กน้อยเพื่อเอื้อมถึงอีกด้าน พอดีกับที่ลลิตายืดตัวกลับมา ศอกของเธอชนเข้าที่สีข้างเขาเต็มจังหวะ
“อึก”
หนังสือในมือหญิงสาวหลุดตกบนตัก
“ขอโทษค่ะ!”
ชานนท์วางปกลงก่อน ค่อยนั่งกลับที่เดิม มือแตะตรงที่ถูกชนอย่างห้ามไม่ทัน
ลลิตารีบเก็บแขนแนบตัว “ลิตาไม่เห็นว่าคุณขยับมา เจ็บมั้ยคะ”
“คุณคิดว่าไง”
“คิดว่าเจ็บค่ะ ถึงได้ถาม”
เขาเงยหน้ามอง เธอเม้มปากทันที คล้ายเพิ่งรู้ว่าคำตอบออกไปเร็วกว่าความตั้งใจ
“ขอโทษค่ะ ไม่ได้จะกวน ลิตาไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ”
ธนาขยับริมฝีปาก แต่ยังไม่ทันพูด เสียงเล็ก ๆ จากอีกฝั่งของโต๊ะก็ดังขึ้น
“ชานนท์เจ็บ”
ลลิตาหยุดมือที่กำลังเก็บหนังสือ เธอไม่ได้หันไปถามน้อง เพียงวางมันลงข้างกระเป๋าช้า ๆ
ชานนท์ก้มมองเด็กชาย
ชามีมยังไม่สบตา นิ้วเล็กวางอยู่บนรูปกระดูก แต่สายตาเหลือบมาทางมือที่เขาแตะสีข้าง
“ครับ เจ็บนิดหน่อย”
เด็กชายชี้ไปทางลลิตา “ลิตาชน”
“ค่ะ ครูชนเอง” เธอรับ “ครูขอโทษแล้วนะคะ แต่คุณยังไม่ได้บอกยกโทษให้”
เขากัดฟันเบา ๆ ยังเจ็บ พึมพำแบบไม่มีเสียง “ให้ตายสิ!”
ธนาก้มหน้าซ่อนยิ้ม ป้านวลซึ่งกำลังถือแก้วน้ำเดินมาหยุดอยู่ข้างเคาน์เตอร์ สายตายังจับอยู่ที่เด็กชาย
ชามีมลดมือลง แล้วพลิกหนังสือต่อ
ไม่มีใครขอให้เขาพูดอีกครั้ง
ชานนท์ค่อย ๆ วางมือลงบนเข่า ความจุกยังเหลืออยู่ แต่ความสนใจของเขาไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว
เขาเพิ่งได้ยินชื่อตัวเองจากเด็กคนนี้
ชัดทั้งสองพยางค์
+++
คุยท้ายตอน: เปิดตัวลลิตาแล้วนะคะ เป็นยังไงบ้างคะ เคมีเข้ากับพระเอกชามีนของเรามั้ยคะ >< ส่วนพ่อนนท์เป็นพระรองนะ ><
++
