บทที่2 (3)
บทที่2 (3)
+++
ลลิตาเหลือบมองมือชานนท์ที่ยังแตะอยู่ตรงสีข้าง ก่อนก้มลงเก็บหนังสือจากตักไปวางข้างกระเป๋า
“ถ้ายังเจ็บมาก บอกนะคะ”
ชานนท์ค่อย ๆ ยืดตัวขึ้น พยายามรักษาสีหน้าให้เป็นปกติ “ชามีมตอบให้แล้วนี่”
“ค่ะ น้องสังเกตเก่ง”
“ไม่ต้องเป็นชามีมก็รู้ว่าคุณศอกใส่ผม”
หญิงสาวเม้มปาก คำตอบแล่นมาถึงปลายลิ้น แต่พอเห็นเขาขยับตัวช้า ๆ ก็กลืนกลับไปก่อน “ลิตาไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ ค่ะ”
ธนากระแอมเบา ๆ ป้านวลหันไปวางแก้วน้ำบนเคาน์เตอร์นานกว่าที่จำเป็นเล็กน้อย
ชานนท์มองคนทั้งคู่ “สนุกกันมากมั้ย กับความเจ็บของคนอื่น”
“ไม่ครับ” ธนาตอบทันที “ผมแค่ดีใจที่ได้ยินน้องพูดครับ”
คราวนี้ชานนท์ไม่ได้ต่อคำ เขาหันกลับมาทางโต๊ะ ชามีมก้มอยู่กับหนังสือแล้ว นิ้วเล็กไล่ตามภาพเหมือนบทสนทนาเมื่อครู่สิ้นสุดลงสำหรับเขา
ลลิตาจัดมุมหนังสือข้างกระเป๋าให้พ้นทาง ก่อนชานนท์จะพูดขึ้นเบา ๆ
“คะแนนคุณติดลบไปหนึ่ง”
เธอเงยหน้า “มีหักคะแนนด้วยเหรอคะ ยังไม่ได้ตกลงรับงานเลย”
“ผมกำลังพิจารณา”
“งั้นขอแยกคะแนนสอนกับคะแนนศอกนะคะ คนละเรื่องกัน”
ธนาก้มมองแท็บเล็ต ส่วนชานนท์มองเธออยู่ครู่หนึ่ง มุมปากขยับเล็กน้อยก่อนกลับมาเรียบเหมือนเดิม
ลลิตาเห็น แต่ไม่ได้ทัก เธอรวบหนังสือสองเล่มขึ้นมา ตั้งใจจะย้ายไปวางบนชั้นเตี้ยด้านหลัง
“ดูขาโต๊ะด้วย”
หญิงสาวหยุด มองปลายเท้าตัวเองแล้วขยับหลบ “ขอบคุณที่เป็นห่วงค่ะ”
“ผมห่วงขาโต๊ะ”
เธอหันกลับมาหาเขา “ค่ะ เดี๋ยวลิตาจะระวังทรัพย์สินในร้านให้เป็นพิเศษ”
คราวนี้ป้านวลหลุดหัวเราะเบา ๆ ลลิตายิ้มให้แก ก่อนวางหนังสือเสร็จแล้วกลับมานั่งเก้าอี้ตัวเดิม
ชานนท์ยังไม่ได้วางใจเธอ เรื่องที่โรงแรมก็ยังค้างอยู่ แต่เมื่อหญิงสาวหันกลับไปหาชามีม น้ำเสียงกับจังหวะของเธอก็เปลี่ยนโดยไม่ต้องมีใครเตือน
เธอไม่ได้ชวนเด็กหัวเราะตามผู้ใหญ่ ไม่ถามว่าเมื่อกี้พูดอะไร และไม่พยายามเรียกเสียงนั้นกลับมาอีก
เพียงนั่งดูว่าเขากำลังสนใจหน้าไหน
ชามีมเปิดหนังสือภาพสรีระคนไปยังหน้าที่คั่นไว้ รูปโครงกระดูกปรากฏอยู่ตรงหน้า ปลายนิ้วเล็กไล่ไปตามแนวซี่โครงทีละซี่ ก่อนหยุดตรงข้อความกำกับภาพกระดูกอ่อนซี่โครง
ผ้ากันเปื้อนสีเขียวหม่นของแม่วางอยู่บนตัก คนตัวน้อยใช้มืออีกข้างรวบชายผ้าขึ้นแตะปลายจมูก สูดกลิ่นแผ่วเบา แล้วลดลงมากอดไว้กับอก
ชานนท์เผลอมองตามมือนั้น เขาเห็นผ้าผืนนี้ตั้งแต่เมื่อวาน เปลี่ยนจากตักไปอยู่ในอ้อมแขน จากอ้อมแขนขึ้นมาแนบจมูก แล้วกลับลงไปบนตักอีกครั้ง แทบไม่มีช่วงไหนที่มันอยู่ห่างจากตัวเด็กชาย
ลลิตามองเห็นเช่นกัน แต่ไม่ได้ขอให้วาง เธอเพียงขยับหนังสือของตัวเองพ้นขอบโต๊ะ เปิดพื้นที่ให้เล่มของชามีมวางได้เต็มที่
“ปกติพี่เตยหอมอ่านกับน้องยังไงคะ” เธอถามป้านวล
แกเดินมานั่งบนเก้าอี้ที่ธนายกมาให้ใกล้เคาน์เตอร์
“นั่งข้าง ๆ นี่แหละค่ะ ชามีมชี้ตรงไหน แม่ก็บอกชื่อให้ บางวันน้องก็จำได้แล้ว พูดให้แม่ฟังเอง”
ชามีมแตะข้อความใต้ภาพอีกครั้ง “คอสทัล…คาร์ทิเลจ”
ชานนท์ก้มดูคำภาษาอังกฤษตามเสียงนั้น
ลลิตาโน้มลงอ่าน ไม่ได้ตอบรับทันที “คำนี้ครูขอเช็กก่อนนะ”
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ถ่ายเฉพาะข้อความกำกับภาพแล้วค้นชื่ออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนวางโทรศัพท์ลง
“คอสทัล คาร์ทิเลจ กระดูกอ่อนซี่โครงค่ะ”
ชามีมยังแตะอยู่ที่เดิม
เขารอ
ลลิตาไม่ได้อ่านข้ามไปส่วนอื่น ปล่อยให้เด็กชายมีเวลากับภาพนั้น แต่เมื่อผ่านไปอีกครู่ มือเล็กกลับเลื่อนจากข้อความไปแตะเก้าอี้ว่างข้างตัว
“แม่อ่าน”
ป้านวลก้มหน้าลง มือบนตักกำชายผ้าถุงแน่นขึ้น
ชานนท์มองจากเด็กชายไปยังเก้าอี้ตัวนั้น ก่อนขยับตัวโน้มเข้าไปนิดหนึ่ง
“จะให้ช่วยอ่านมั้ยครับ”
ชามีมยกนิ้วจากกระดาษ เปิดกลับไปหน้าก่อน แล้วพลิกมาหน้าเดิมอีกครั้ง
“แม่อ่าน” เด็กชายดึงหนังสือเข้ามาใกล้ ขอบปกขยับไปมาบนโต๊ะ มืออีกข้างกำผ้ากันเปื้อนแน่นขึ้น “แม่อ่าน…แม่อ่าน…”
ลลิตาเหลือบมองชานนท์ เขาจึงเอนกลับไปนั่งตามเดิม ไม่ยื่นมือเข้าไปเพิ่ม
เธอรอให้เสียงของน้องเบาลง ก่อนพูด “ชามีมอยากให้แม่อ่านหน้านี้สินะคะ”
เด็กชายก้มหน้าลงจนปอยผมบังตา นิ้วยังค้างอยู่บนภาพ
“ครูรู้ว่าชามีมคิดถึงแม่”
เสียงเรียกซ้ำเงียบลง แต่เขายังจับหนังสือไว้ ไม่พลิกหน้าหรือเลื่อนให้ใคร
ป้านวลยกมือแตะมุมปาก หายใจเข้าช้า ๆ แล้วค่อยลดมือลง แกอยากพูดอะไรสักอย่าง แต่ทุกคำที่คิดได้ก็เป็นคำเดิมที่เคยบอกเขาแล้ว
ลลิตาไม่ถามต่อทันที เธอยังนั่งที่เดิม ไม่ขยับไปยังเก้าอี้ว่างที่น้องมองหา
ผ่านไปพักหนึ่งจึงบอกเบา ๆ
“ครูอ่านให้ฟังได้นะ”
ชามีมไม่ได้ส่งหนังสือให้
ลลิตาจึงรออีกครั้ง ก่อนวางมือลงบนตัก “จะอ่านต่อ หรือวางไว้ก่อนดีคะ”
ไม่มีคำตอบ
เสียงพัดลมส่ายผ่านเคาน์เตอร์ หน้ากระดาษริมเล่มกระพือขึ้น ชามีมเอาฝ่ามือกดไว้ เขามองภาพเดิมอีกครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ ดันหนังสือออกจากตัวไปทางลลิตา
เธอขยับเก้าอี้ของตัวเองเข้ามาเพียงพอให้มองเห็น ไม่แตะเก้าอี้ข้างเด็กชาย
“ครูขยับนิดหนึ่งนะ จะได้อ่านเห็น”
ชามีมยังจับชายผ้ากันเปื้อนไว้ แต่ไม่ได้ดึงหนังสือกลับ นิ้วเล็กเลื่อนไปแตะกระดูกต้นแขน
ลลิตาก้มอ่านชื่อใต้ภาพ “ฮิวเมอรัส กระดูกต้นแขนค่ะ”
เขานิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนขยับนิ้วไปส่วนถัดไป
เธออ่านตาม
ชานนท์มองหนังสือที่อยู่ตรงกลาง เขาไม่ได้ช่วยอ่านหรือถามแทรก เพียงรอจนเด็กชายเปิดหน้าต่อ แล้วค่อยเลื่อนมือไปรองมุมปกที่ยื่นมาทางเขา
ครั้งหนึ่งชามีมแตะรูปตรงข้อมือแล้วเหลือบมองมือของเขา ชานนท์จึงแบมือวางไว้บนเข่าตัวเองให้เห็น
เด็กชายมอง ก่อนกลับไปหาภาพ
เขาไม่รู้ว่านั่นตรงกับสิ่งที่น้องต้องการหรือไม่ แต่ไม่ได้ถามซ้ำ
เรื่องบางอย่างยังต้องรอดูต่อ
ลลิตาอ่านให้ฟังทีละคำ บางชื่อเธอรู้ บางชื่อต้องดูคำอ่านจากโทรศัพท์ ชามีมไม่ได้แก้หรือพูดตามอีก เขาเพียงแตะตำแหน่งที่ต้องการฟัง แล้วหยุดนิ้วรอ
ชานนท์เริ่มแยกออกว่าจังหวะไหนเด็กกำลังจะพลิกหน้า และจังหวะไหนยังดูไม่เสร็จ
แต่เก้าอี้ที่แม่เคยนั่งยังว่างอยู่ตลอด
ไม่มีใครขยับไปนั่งแทน
แสงตรงหน้าร้านอ่อนลงทีละน้อย ป้านวลลุกไปดูเวลาบนผนัง แล้วเข้าไปเตรียมอาหารในครัวเล็กด้านหลัง ระหว่างนั้นโทรศัพท์ของแกดังขึ้น ป้ารับสาย ลดเสียงคุย แต่ร้านเล็กจนยังได้ยินบางประโยค
“กินข้าวกันก่อนได้เลย…ป้ายังกลับไม่ได้ เดี๋ยวขอดูทางนี้ก่อน” แกฟังปลายสายแล้วหันมองชามีม “รู้แล้วจ้ะ ป้าไม่ได้ลืม”
เมื่อวางสาย ป้านวลยืนอยู่หน้าอ่างพักหนึ่ง ก่อนกลับไปตักข้าวใส่จานใบประจำของเด็กชาย
ชามีมพลิกหนังสืออีกหน้า ลูบหน้ากระดาษสองครั้ง แล้วปิดปกลงเบา ๆ “ล้างมือ”
ลลิตาเงยหน้ามองเขา “จะล้างมือแล้วนะคะ”
เด็กชายหยิบผ้ากันเปื้อนขึ้นกอด เลื่อนตัวลงจากเก้าอี้ ป้านวลออกมาจากครัวพอดี พอเห็นก็วางจานลงบนโต๊ะริมหน้าต่างแล้วเดินไปทางอ่าง
“ปกติน้องเปิดน้ำเองได้ใช่มั้ยคะ” ลลิตาถาม
“ได้ค่ะ ถ้าก๊อกไม่แน่น ป้าคอยดูให้”
หญิงสาวพยักหน้า หลบทางให้ชามีมเดินผ่าน ไม่ได้ตามไปชิดตัว
เด็กชายวางผ้าลงบนเก้าอี้ใกล้อ่าง หมุนก๊อกแล้วหยิบสบู่ ป้านวลยืนอยู่ห่างพอให้เขาขยับได้ถนัด คอยดูจนล้างเสร็จและเช็ดมือแห้ง
เขาหยิบผ้ากลับมากอด แล้วหันไปทางโต๊ะริมหน้าต่าง
จานข้าวกับแก้วน้ำวางไว้แล้ว
เก้าอี้อีกตัวว่างอยู่
ชามีมหยุดเดิน “แม่กินข้าว”
ป้านวลจับผ้าเช็ดมือค้าง ก่อนค่อย ๆ พับมันกลับไปแขวนที่เดิม
ลลิตามองเก้าอี้ แล้วหันกลับมาหาเด็กชาย “เคยกินกับแม่ตรงนี้ใช่มั้ยคะ”
ชามีมเดินเข้าไปจับพนักเก้าอี้ตัวว่าง ดึงออกมานิดหนึ่งเหมือนเตรียมให้ใครนั่ง จากนั้นจึงกลับไปที่เก้าอี้ของตัวเอง
ป้านวลขยับจะช่วย คนตัวน้อยปีนขึ้นนั่งได้ก่อน วางผ้ากันเปื้อนบนตักแล้วมองจานข้าว
ยังไม่หยิบช้อน
ชานนท์ยืนอยู่ห่างออกมาข้างโต๊ะหนังสือ ธนาเก็บแท็บเล็ตลงแฟ้มแล้ว ทั้งคู่ไม่ได้เดินตามไปเพิ่มคนรอบโต๊ะ
“แม่กลับ” เสียงเล็กดังขึ้นอีกครั้ง “แม่กลับมา...แม่ไม่กลับมา หนูรอ กินข้าว”
ป้านวลหลับตาลงครู่หนึ่ง
ลลิตาลากเก้าอี้อีกตัวจากริมผนังมาวางด้านข้าง เว้นเก้าอี้ที่น้องเลื่อนรอไว้ตามเดิม
“ครูนั่งตรงนี้เป็นเพื่อนได้มั้ยคะ”
ชามีมเหลือบมองเก้าอี้ที่เธอจับอยู่ แล้วกลับมาที่จาน
เธอยังไม่ได้นั่ง รอจนเขาหันมาทางเธออีกครั้ง
“ลิตาอยู่”
“ค่ะ ครูอยู่” ลลิตานั่งลงช้า ๆ วางมือบนตัก ไม่หยิบช้อนป้อนหรือขยับจานให้
เด็กชายยกมือแตะผ้ากันเปื้อน แล้วมองป้านวล “ป้ากลับ…บ้าน”
ป้านวลชะงัก “ได้ยินป้าคุยโทรศัพท์เหรอลูก”
เขาไม่ได้ตอบ มองผ่านแกไปทางเคาน์เตอร์ ก่อนพูดอีกคำ “ดูแลบ้าน”
ป้านวลหันมองลลิตา แววตาทั้งอ่อนใจและสงสาร แกไม่รู้ว่าชามีมกำลังบอกให้กลับ หรือเพียงพูดสิ่งที่ได้ยินเมื่อครู่ซ้ำออกมา
ลลิตาจึงถามสั้น ๆ “ชามีมอยากให้ป้าออกไปก่อนเหรอคะ”
เด็กชายมองป้านวลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเลื่อนสายตาไปทางธนา “ธนากลับ”
จากนั้นเป็นชานนท์ “ชานนท์กลับ”
ชายหนุ่มนิ่งอยู่ที่เดิม เมื่อครู่เขายังได้นั่งดูหนังสือด้วยกัน ได้ยินน้องเรียกชื่อ ได้ลองวางมือให้ดูตามรูป เขาไม่ได้คาดว่าจะได้รับอะไรตอบแทน แต่พอได้ยินคำว่ากลับ ก็รู้สึกเหมือนระยะที่เพิ่งขยับเข้าไปถูกเว้นออกอีกครั้ง
ลลิตาไม่ได้หันมาปลอบเขาทันที เธอยังมองเด็กชาย
“ให้ครูอยู่เป็นเพื่อน ส่วนคุณชานนท์กับคุณธนาออกไปก่อน ใช่มั้ยคะ”
ชามีมชี้ไปทางประตู “กลับ”
ลลิตาพยักหน้ารับรู้ ก่อนถามถึงอีกคน “แล้วป้านวลล่ะคะ”
เด็กชายหันไปมองป้า แล้วก้มจับผ้าบนตัก ไม่ได้ตอบเพิ่ม
ป้านวลขยับเข้าไปในระยะที่เขามองเห็น พูดด้วยน้ำเสียงธรรมดาอย่างที่ใช้กับเขามาตลอดหลายวัน
“ป้าไปนั่งหน้าร้านก่อนนะลูก ตรงโน้น ยังไม่กลับบ้าน ถ้าต้องการอะไรก็ชี้เรียกป้าได้”
แกชี้เก้าอี้ใกล้ประตูให้ดู แล้วค่อย ๆ เดินไปนั่ง วางกระเป๋าไว้ข้างตัว
ชามีมมองตามจนป้านั่งลง ก่อนหันกลับมาที่จานข้าว
ลลิตาไม่ได้เรียกให้เลือกอีก เธอขยับเพียงแก้วน้ำที่เกือบชิดขอบโต๊ะให้ปลอดภัย แล้วปล่อยมือกลับไว้ที่ตัก
ธนาหยิบแฟ้มขึ้นมา “ผมไปรอที่รถนะครับ”
เขาบอกทั้งเจ้านายและคนในร้าน ก่อนเดินออกไปอย่างเงียบ ๆ ชานนท์ยังยืนอยู่
ชามีมมองมาทางชายเสื้อสูทของเขา “ชานนท์กลับ”
คำเดิม ไม่มีน้ำเสียงโกรธ ไม่มีการร้องไห้หรือผลักของ แต่ชัดพอที่เขาจะทำเป็นไม่ได้ยินไม่ได้
ชานนท์ก้มมองผ้ากันเปื้อนบนตักเด็ก ผ้าที่น้องพกติดตัวตั้งแต่เขามาครั้งแรก ขณะที่เขาเพิ่งเริ่มจำตำแหน่งเก้าอี้ จำว่าต้องระวังเสียงอะไร และยังไม่รู้ว่าควรวางตัวอย่างไรในร้านนี้
เขาอยากอยู่อีกหน่อย
ความอยากนั้นทำให้ตัวเองประหลาดใจ
แต่ไม่ได้ทำให้เขามีเหตุผลมากพอจะฝืนอยู่ต่อ
“ครับ ชานนท์กลับก่อนนะ”
เด็กชายไม่ได้ตอบ
ชานนท์รอครู่หนึ่ง แล้วจึงหันไปหาลลิตา เธอลุกออกมาจากโต๊ะเพียงสองก้าว พอให้คุยกันได้โดยไม่ยืนคร่อมพื้นที่ของน้อง
“ลิตาอยู่ได้ถึงเย็นค่ะ” เธอบอกเบา ๆ “ป้านวลก็ยังอยู่ตรงนี้”
“ผมจะให้ธนาโทรมาคุยเรื่องเวลาอีกที”
“ได้ค่ะ”
เขามองเธอ แล้วเหลือบกลับไปที่เด็กชาย “ถ้าเขาต้องการอะไรเพิ่ม บอกมา”
ลลิตาพยักหน้า “ค่ะ”
เธอไม่ได้บอกว่าน้องไม่ได้รังเกียจเขา ไม่ได้ยืนยันว่าพรุ่งนี้จะดีกว่าวันนี้ คำตอบสั้น ๆ นั้นกลับทำให้เขาไม่ต้องหาคำพูดมารักษาสีหน้าของตัวเอง
ชานนท์เดินไปทางประตู หยุดบอกป้านวลว่าจะติดต่อมา ก่อนยกมือประคองกระดิ่งขณะเปิดออก
ตรงหน้ารถ ธนารออยู่แล้ว แต่เขายังไม่ขึ้นทันที
ชานนท์หันกลับไปมองผ่านกระจก
ชามีมหยิบช้อนขึ้นมา ตักข้าวคำเล็กเข้าปาก นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเดิมโดยมีผ้ากันเปื้อนพาดบนตัก มืออีกข้างสอดอยู่ใต้ผ้า
ลลิตากลับไปนั่งที่เก้าอี้ด้านข้าง ไม่ได้นั่งตรงที่คนตัวน้อยเตรียมไว้ให้แม่ เธอหยิบแก้วน้ำของตัวเองขึ้นดื่ม แล้วนั่งเป็นเพื่อนโดยไม่จับตาดูทุกคำที่เขากิน
“คุณนนท์ครับ” ธนาเรียกเบา ๆ
ชานนท์หันกลับมา ก้าวขึ้นรถ
ในร้านเหลือเพียงเสียงช้อนแตะจานเบา ๆ ป้านวลนั่งอยู่ใกล้ประตู หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความบอกคนที่บ้าน แล้ววางคว่ำไว้บนกระเป๋า
ชามีมกินต่ออีกสองคำ ก่อนหยุดมองเก้าอี้ว่างฝั่งตรงข้าม
ลลิตาเห็น แต่ไม่ได้ถาม เด็กชายวางช้อนลง ใช้นิ้วลูบผ้ากันเปื้อนตรงตัก ก่อนยกชายผ้าขึ้นแนบจมูก หลับตาลงครู่หนึ่งแล้วเอ่ยเสียงแผ่ว
“แม่เตย”
ลลิตานั่งอยู่ข้าง ๆ ฟังคำเรียกนั้นโดยไม่พูดแทรก
พอเขาลดผ้าลง เธอก็ยังอยู่ที่เดิม
ส่วนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามยังว่างไว้ให้แม่ของเขา
++
คุยท้ายตอน: มีคนอ่านรักชามีม ส่งกำลังใจให้เยอะเลย ดีใจที่จะมีคนคอยติดตามดูพัฒนาการของชามีมไปกับส้มผักค่ะ วันนี้เอาน้องมาส่งให้แล้วนะคะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน ส้มผักอาจไม่ได้ตอบคอมเมนต์รายท่านนะคะ แต่ถ้ามีคำถามอะไรก็พูดคุยได้ ส้มผักตามอ่านและถ้ามีคำถามก็จะตอบค่ะ
เมื่อวานคุยกับพี่คนอ่าน เรื่องความแตกต่างของออทิสติกกับ ดาวน์ซินโดรม พูดถึงเรื่องฝนทั่งให้เป็นรัก น้าน้ำแข็งคือดาวน์ซินโดรมค่ะ ส่วนชามีมเขาจะเป็นเหมือนเจ้าลูกหมูในเวิร์ชั่นเด็กออทิสติก เขาฉลาด มีทักษะพิเศษ แต่เขาสื่อสารและพูดไม่เก่งเหมือนเจ้าลูกหมู ตอนมีแม่น้องโอเคมาก ๆ พัฒนาการไปในทางที่ดี แต่พอแม่เสีย น้องกลับไปเป็นเด็กที่ไม่ยอมสื่อสารกับคนอื่น เหมือนเส้นทางสื่อสารขาดหายไป แล้วรอให้มีคนมาต่อให้น้องใหม่ค่ะ
++
