บทที่3 (1)
บทที่3 (1)
+++
ประตูรถตู้เลื่อนปิดลง เหลือเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศกับเครื่องยนต์ที่เดินเรียบอยู่ใต้พื้นรถ
ชานนท์นั่งพิงเบาะ ไม่ได้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเหมือนทุกครั้ง เขามองผ่านกระจกไปยังร้านเครื่องหอม เห็นป้านวลยังนั่งอยู่ใกล้ประตู ก่อนรถจะเคลื่อนออกช้า ๆ
ธนานั่งฝั่งตรงข้าม แฟ้มงานวางอยู่บนตัก “กลับบ้านเลยมั้ยครับคุณนนท์”
“อืม”
ผู้ช่วยแจ้งคนขับ แล้ววางโทรศัพท์ลงโดยไม่เปิดแฟ้มทันที
ร้านเล็ก ๆ ค่อย ๆ ถอยห่าง ป้ายชื่อหายไปหลังแนวอาคาร แต่ชานนท์ยังเห็นภาพเด็กชายที่โต๊ะริมหน้าต่างชัดเจน ผ้ากันเปื้อนสีเขียวหม่นพาดบนตัก มือหนึ่งถือช้อน อีกมือสอดอยู่ใต้ผ้า ส่วนลลิตานั่งเป็นเพื่อนอยู่ด้านข้าง
เขาบอกให้ชานนท์กลับ ชานนท์ก็กลับ
“เขาได้ยินที่ป้านวลคุยโทรศัพท์ใช่มั้ย” ชานนท์พูดขึ้น “ถึงบอกให้ป้ากลับไปดูแลบ้าน”
ธนาเงยหน้า “น่าจะได้ยินครับ แต่ผมไม่แน่ใจว่าน้องตั้งใจบอกให้ป้ากลับ หรือพูดตามที่ได้ยินมา”
ชานนท์พยักหน้าเล็กน้อย “แต่ที่บอกให้ฉันกับนายกลับน่ะ ชัด”
“ครับ”
รถเลี้ยวออกจากซอย ผ่านร้านรวงที่เริ่มเปิดไฟ คนเดินริมถนนถือถุงอาหารกลับบ้าน ชานนท์มองภาพเหล่านั้นโดยแทบไม่ได้สนใจ
“นายไม่คิดว่าฉันควรอยู่ให้มากกว่านี้เหรอ”
ธนารอครู่หนึ่งก่อนตอบ “คุณนนท์อยู่ตั้งแต่บ่ายแล้วครับ ตอนกลับก็มีทั้งครูลลิตากับป้านวลอยู่กับน้อง”
“ฉันรู้ว่ามีคนอยู่” เขาหยุด ปลายนิ้วโป้งกดขอบเล็บอีกข้างโดยไม่รู้ตัว “ฉันหมายถึงควรพยายามมากกว่านี้หรือเปล่า”
ธนามองเจ้านาย ก่อนเหลือบไปทางหน้าต่างที่ร้านเครื่องหอมหายลับไปแล้ว “วันนี้น้องขอให้กลับ คุณนนท์ก็ทำตามครับ ผมไม่คิดว่าการอยู่ต่อทั้งที่น้องขอแบบนั้นจะช่วยให้ดีขึ้น”
ชานนท์ไม่ได้ตอบทันที
ตอนอยู่ในร้าน เขาไม่ต้องการให้น้องรู้สึกว่าต้องพูดซ้ำอีก จึงลุกออกมาตามที่ขอ แต่พอประตูรถปิดลง กลับอดคิดไม่ได้ว่าตัวเองทำได้เพียงเท่านั้นจริงหรือ
ไปนั่งดูหนังสืออยู่พักหนึ่ง แล้วกลับมา
“เขาไม่ได้มองฉันเลย” ชานนท์พูด “แต่รู้ว่าครูลิตาทำฉันเจ็บ”
มุมปากของธนาขยับขึ้น “น้องมองอยู่ครับ อาจไม่ได้มองตรงหน้าคุณนนท์ แต่เห็นตอนครูขยับแขน”
ชานนท์ยกมือแตะสีข้าง ความจุกหายไปเกือบหมดแล้ว เหลือเพียงความระบมจาง ๆ ให้รู้ตำแหน่ง
“ไม่ต้องยิ้ม”
ธนาปรับสีหน้าทันที “ครับ”
“ครูนั่น ตัวเล็กนิดเดียว แต่มือไม้หนักเป็นบ้า”
เป็นอีกครั้งที่ธนายิ้ม “ครับ”
ชานนท์มองผู้ช่วย ก่อนหันกลับไปทางกระจก
ภาพลลิตาเม้มปากหลังตอบว่า “คิดว่าเจ็บค่ะ ถึงได้ถาม” กลับมาอีกครั้ง ผู้หญิงคนนั้นยังมีคำตอบเร็วพอให้เขาหงุดหงิดได้เหมือนเดิม แม้ในสถานการณ์ที่ตัวเองเป็นฝ่ายผิด
แต่พอชามีมพูด เธอก็หยุดทุกอย่างได้ทัน
ไม่ร้องเรียก ไม่ถามซ้ำ ไม่หันไปทำให้คำพูดสั้น ๆ ของเด็กกลายเป็นเรื่องที่ทุกคนต้องรุมสนใจ
“เขาขอให้ครูลิตาอยู่”
“ครับ”
“ทั้งที่ไม่ได้เจอกันมาพักหนึ่ง”
“อย่างน้อยครูก็เป็นคนที่น้องเคยรู้จักครับ แล้ววันนี้เธออยู่กับน้องก่อนเรามาถึงด้วย และความเป็นครูที่รู้จักเด็กอย่าง ทำให้รับมือได้ดีกว่าพวกเรา”
ชานนท์เอนศีรษะพิงเบาะ เขารู้ว่าธนาพูดถูก ลลิตาเคยนั่งทำกิจกรรมกับชามีม เคยคุยกับวาสิตา และรู้จักเด็กในช่วงที่เขายังไม่เคยได้ยินแม้แต่ชื่อ
ทุกคนในร้านมีความทรงจำร่วมกับชามีมอยู่ก่อนแล้ว
ป้านวลรู้ว่าจานข้าววางตรงไหน ลลิตาจำหนังสือเล่มโปรดได้ แม้แต่เด็กชายเองยังรู้ว่าต้องเก็บผ้าไว้ตรงไหนก่อนล้างมือ
ส่วนเขาต้องคอยถามว่าควรนั่งเก้าอี้ตัวไหน
“แต่ฉันเป็นพ่อ”
คำพูดหลุดออกมาในรถที่เงียบสนิท
ธนาเงยหน้ามอง
ชานนท์ยังมองออกไปข้างนอก แต่ปลายนิ้วที่กดขอบเล็บหยุดลง เขาได้ยินคำของตัวเองชัดพอ ๆ กับที่ผู้ช่วยได้ยิน
พักหนึ่งจึงหันกลับมา “นายบอกเองว่าเขาหน้าเหมือนฉัน”
“ครับ ผมบอก” ธนารับตามตรง ไม่ได้เสริมหรือยิ้มแซว
ชานนท์ก้มมองมือบนหน้าขา “แต่เรื่องตรวจก็ต้องทำ”
“ครับ”
“ได้รายละเอียดหรือยัง”
ธนาหยิบแท็บเล็ตจากข้างตัว เปิดบันทึกที่ได้รับระหว่างวัน “ได้รายการเบื้องต้นแล้วครับ ทนายกำลังตรวจเรื่องเอกสารกับผู้มีอำนาจให้ความยินยอมในส่วนของน้องให้เรียบร้อย พรุ่งนี้เช้าจะยืนยันกับหน่วยตรวจอีกครั้งว่าต้องเตรียมอะไรบ้าง แล้วค่อยนัดวันครับ”
“เร่งเท่าที่ทำได้”
“ครับ”
ชานนท์มองรายการบนหน้าจอที่ธนาหันมาให้ดู แต่ไม่ได้รับแท็บเล็ตมาถือ
“ต้องพาเขาออกไปหรือเปล่า”
“ผมกำลังสอบถามเรื่องสถานที่กับวิธีเก็บตัวอย่างครับ ยังไม่ได้ตกลงนัด”
“ให้รู้ก่อนว่าต้องทำอะไรกับเขาบ้าง ถ้าต้องไป ให้บอกล่วงหน้า อย่าไปถึงแล้วค่อยให้ใครเข้ามาจับตัว”
ธนาบันทึกเพิ่ม “ผมจะส่งรายละเอียดให้คุณนนท์ก่อน แล้วประสานกับป้านวลครับ”
“ให้ครูลิตาดูด้วย ถ้าเธอรับงานนี้ ให้ช่วยเตรียมเขา”
ธนาเงยหน้ารับคำ ก่อนก้มจดต่อ
ชานนท์ปล่อยให้ผู้ช่วยทำจนเสร็จ จึงพูดอีกครั้ง “ระหว่างนี้ฉันไม่เห็นเหตุผลที่จะปล่อยให้ป้านวลดูแลเขาคนเดียวต่อ ป้าบอกแล้วว่ามีภาระที่บ้าน”
“ครับ ผมเริ่มสอบถามคนที่มีประสบการณ์ไว้บ้างแล้ว”
“แล้วครูลิตาล่ะ ถ้าจ้าง เธอดูแลชามีมได้มั้ย”
ธนาวางแท็บเล็ตลงบนแฟ้ม คิดก่อนตอบ “จากที่เห็นวันนี้ ผมคิดว่าเธอช่วยน้องได้ครับ แต่เรื่องเวลาและขอบเขตงานยังต้องคุยกับเธออีกที”
“ฉันถามถึงการดูแลเด็ก”
“ครับ ตอนน้องชามีมเรียกหาแม่ เธอไม่ได้รีบย้ายของหรือเข้าไปจับตัว เธอรอจนน้องเลื่อนหนังสือให้เอง แล้วค่อยอ่านต่อ ส่วนตอนกินข้าว เธอก็ถามให้น้องบอกความต้องการชัดขึ้นก่อน ไม่ได้ตัดสินใจแทนทันที”
ชานนท์นึกถึงเก้าอี้ว่างที่ลลิตาไม่ได้เข้าไปนั่ง
เธอลากอีกตัวมาจากริมผนัง ขออนุญาตเด็ก แล้วนั่งตรงนั้นจนเขาออกมา
“คุณหมอเป็นคนแนะนำมาใช่มั้ย”
“ครับ ผมจะขอรายละเอียดประสบการณ์ทำงานกับบุคคลอ้างอิงเพิ่มก่อนเสนอเงื่อนไขด้วย”
เขาพยักหน้า ความทรงจำจากหน้าเลานจ์ยังไม่ได้หายไป เขายังจำเงินในมือเพื่อนของเธอ น้ำเสียงแข็ง ๆ และสายตาที่มองเขาอย่างไม่พอใจได้
วันนั้นเขาไม่รู้จักชื่อเธอ
วันนี้ก็ยังรู้จักเธอไม่มากนัก
แต่เขาเห็นการอยู่กับชามีมมาตลอดบ่าย เห็นว่าเธอรอได้ในจังหวะที่เขาเริ่มอยากถามซ้ำ และอธิบายให้เขาลองทำเองโดยไม่แย่งทุกอย่างไปจัดการ
การยอมรับเรื่องนี้ไม่ได้ทำให้คำถามอื่นหมดไป
“จ้างเธอ” ชานนท์พูดในที่สุด “ติดต่อไปคุยรายละเอียดงาน ค่าตอบแทน แล้วก็เงื่อนไขให้ครบ ถ้าเธอตกลง ให้เริ่มดูแลที่ร้านก่อน”
“ครับ ผมจะสอบถามว่าเธอรับเวลาไหนได้บ้าง”
“อย่าเพิ่งพาชามีมไปไหนจนกว่าเราจะคุยกัน”
ธนาจดตาม ก่อนถามต่อ “ถ้าครูรับเฉพาะกลางวัน ช่วงกลางคืนจะให้ผมหาคนเพิ่มเลยมั้ยครับ”
ชานนท์นิ่งคิด เขาเคยจัดคนเข้าทำงานหลายตำแหน่ง แต่การดูแลเด็กคนหนึ่งไม่ได้จบด้วยการกรอกชื่อใครลงในช่องว่างของตาราง โดยเฉพาะเด็กที่เพิ่งเสียคนซึ่งอยู่ด้วยมาตั้งแต่เกิด
“ถามเวลาป้านวลก่อน ว่าหลังจากสองสามวันนี้แกยังมาช่วยช่วงไหนได้บ้าง แล้วดูว่าส่วนไหนขาด”
“ครับ”
“ถ้าต้องหาคนเพิ่ม ให้ครูลิตาช่วยดูด้วย คนใหม่ต้องค่อย ๆ เข้ามา ไม่ใช่เปลี่ยนพร้อมกันหมด”
“ผมจะทำตารางให้เห็นก่อนครับ”
ชานนท์พยักหน้า แล้วกลับไปมองนอกหน้าต่าง
แสงเย็นทอดลงบนกระจกจนเห็นเงาของตัวเอง ชายหนุ่มในชุดสูทนั่งอยู่ในรถที่กำลังพาเขากลับบ้าน ขณะที่เด็กชายยังอยู่ในห้องแถวกับผ้ากันเปื้อนของแม่ และผู้หญิงที่เขาเพิ่งตัดสินใจว่าจะลองจ้าง ทั้งที่เรื่องค้างใจระหว่างกันยังไม่ได้พูดถึง
เขาไม่ชอบการตัดสินใจบนข้อมูลที่ไม่ครบ
แต่การรอให้รู้ทุกอย่างก่อนก็หมายถึงปล่อยให้วันพรุ่งนี้มาถึง โดยไม่มีอะไรพร้อมขึ้นเลย
โทรศัพท์ของธนาสว่างขึ้น ผู้ช่วยเหลือบอ่านก่อนบอกว่าเป็นข้อความงานจากบริษัท ชานนท์ให้ส่งรายงานเข้ามาตามปกติ เรื่องไหนต้องตัดสินใจคืนนี้ให้แยกไว้
ธนาจัดการข้อความอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถาม
“พรุ่งนี้จะให้ผมกันเวลาช่วงเดิมมั้ยครับ”
ชานนท์มองถนนข้างหน้า “ฉันจะกลับไป”
“ครับ ผมจะนัดเวลากับป้านวล”
“ถามด้วยว่าช่วงมั้ยเหมาะ”
ธนาจดเพิ่ม ขณะชานนท์พูดต่อช้าลงเล็กน้อย
“วันนี้เขาอาจอยากกินข้าวเงียบ ๆ”
“อาจเป็นอย่างนั้นครับ”
ไม่มีใครยืนยันให้เขาได้ว่าคำขอกลับของชามีมหมายถึงอะไรทั้งหมด เขาเองก็ไม่แน่ใจว่ากำลังพยายามเข้าใจเด็ก หรือหาคำอธิบายที่ทำให้ตัวเองรู้สึกดีขึ้น
แต่ภาพเด็กชายที่หยิบช้อนหลังเขาถอยออกมาก็ทำให้รู้ว่า อย่างน้อยการกลับในวันนี้ไม่ได้ผิดเสียทีเดียว
ชานนท์เอนหลัง ปล่อยมือที่กำอยู่ให้คลายลงบนเบาะ
คำว่า “ชานนท์กลับ” ยังติดอยู่ในหู
เขาไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะได้นั่งนานกว่าวันนี้หรือไม่
แต่ยังอยากไป
ทางด้านร้านเครื่องหอม ป้านวลยังนั่งอยู่ใกล้ประตู แกมองผ่านกระจกจนรถตู้สีดำพ้นไปจากหน้าร้าน ก่อนหันกลับมาทางโต๊ะริมหน้าต่าง
ชามีมยังนั่งอยู่ตรงนั้น ช้อนเล็กในมือขยับตักข้าวทีละคำ ผ้ากันเปื้อนของแม่พาดบนตัก เขาไม่ได้หันมองประตูที่ชานนท์เพิ่งเดินออกไป
ลลิตานั่งอยู่ด้านข้าง เว้นเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามไว้ตามเดิม เธอยกแก้วน้ำของตัวเองขึ้นดื่ม แล้ววางลงโดยไม่ชวนเด็กคุยระหว่างเคี้ยว
ป้านวลหยิบกระเป๋ามาวางบนเคาน์เตอร์ ก่อนเดินกลับเข้ามาใกล้ “ครูลิตาอยู่มานานแล้วนะคะ ป้าเกรงใจ ถ้ามีธุระต้องไปก็ไปได้นะ เดี๋ยวป้าดูน้องต่อเอง”
ลลิตาเงยหน้ายิ้มให้ “วันนี้ลิตาอยู่ได้ถึงเย็นค่ะ ป้ามีอะไรต้องทำหรือเปล่าคะ”
“คนที่บ้านโทรมาตามน่ะค่ะ แต่ป้าบอกแล้วว่าให้กินข้าวกันก่อน”
แกเหลือบมองโทรศัพท์ในมือ แล้วเก็บลงกระเป๋าเสื้อ “ป้ายังไม่กลับหรอกค่ะ ห่วงน้อง”
“งั้นลิตาขออยู่จนชามีมกินเสร็จก่อนนะคะ แล้วเราค่อยดูกันว่าป้ามีอะไรให้ช่วยอีกมั้ย”
ป้านวลพยักหน้า ลากเก้าอี้มานั่งเยื้องออกไปด้านข้าง แกมองเด็กชายกินข้าวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันมาถาม “แล้วที่โรงเรียนล่ะคะ ช่วงนี้หยุดเหรอ ครูถึงออกมาได้ ป้าจำได้ว่าเตยหอมเคยบอกว่าครูทำงานอยู่โรงเรียน”
ลลิตาหมุนแก้วน้ำในมือเล็กน้อย “ตอนนี้ไม่ได้อยู่ที่เดิมแล้วค่ะ”
“ย้ายแล้วเหรอคะ”
“ลาออกค่ะ”
ป้านวลชะงัก มองเธอเต็มตาขึ้น “อ้าว ทำไมล่ะคะ”
หญิงสาวยิ้มบางลง ก้มมองน้ำในแก้วเหมือนกำลังเลือกว่าจะเริ่มตรงไหน
ป้านวลเห็นท่าทีนั้นจึงรีบเสริม “ถ้าไม่สะดวกเล่าก็ไม่เป็นไรนะคะ ป้าถามไปอย่างนั้นเอง”
“เล่าได้ค่ะ” ลลิตาวางแก้ว “แค่ยังไม่ค่อยชินกับการบอกใครว่าตอนนี้ตกงาน”
ป้านวลทำหน้าเหมือนจะปลอบ แต่เธอยิ้มให้ก่อน
“ยังพอมีงานเป็นครั้ง ๆ อยู่บ้างค่ะ ไม่ถึงกับนั่งรอข้าวสารหมดถัง”
“ครูละก็”
แกหัวเราะเบา ๆ ลลิตาจึงผ่อนลมหายใจ ก่อนพูดต่อโดยลดเสียงลง
“มีครูผู้ชายคนหนึ่งค่ะ เขาทำให้ลิตาอึดอัดมาพักหนึ่งแล้ว วันนั้นเขาขวางทาง จับแขนไว้ ลิตาบอกให้ปล่อยก็ไม่ปล่อย”
ป้านวลขมวดคิ้ว “อยู่ในโรงเรียนนี่หรือคะ”
ลลิตาพยักหน้า “ตอนนั้นคิดอย่างเดียวว่าอยากออกมาให้พ้น พอเขาไม่ยอมปล่อย ลิตาก็เตะเขาค่ะ”
“เตะเลยหรือคะ”
“ค่ะ ตรงเป้าเลย ครูนั่นไปฟื้นที่โรงพยาบาล แอดมิดอยู่อีกหลายวัน” เธอไม่ได้แสดงออกว่าสะใจ แต่ก็ไม่รู้สึกผิดที่ทำอย่างนั้น ขณะก้มมองปลายรองเท้าตัวเอง ก่อนยกสายตากลับมาหาป้า “คราวนั้นตั้งใจค่ะ ไม่เหมือนเมื่อกี้ แล้วเห็นลิตาตัวเล็ก แต่บอกไว้ก่อนค่ะ ใครก็บอกว่ามือตีน...เอ๊ย เท้าหนักค่ะ”
ป้านวลมองไปทางประตูที่ชานนท์เพิ่งออก แล้วหลุดยิ้ม ก่อนสีหน้าจะกลับมาขุ่นเคืองแทนเธอ “แล้วทำไมครูต้องเป็นคนออก คนทำผิดคือเขานะคะ เขาสิควรออก”
ลลิตาเงียบไปนิดหนึ่ง “ลิตาก็คิดอย่างนั้นค่ะ”
คำตอบคราวนี้ไม่มีรอยยิ้มตามมา “หลังเกิดเรื่อง ลิตาแจ้งคนที่รับผิดชอบแล้ว แต่ระหว่างที่รอว่าจะจัดการกันยังไง ทุกเช้าลิตายังต้องไปที่เดิม ต้องคอยดูว่าเขาอยู่ตรงไหน จะเดินสวนกันหรือเปล่า”
เธอใช้นิ้วเกลี่ยรอยพับบนกระโปรง “ตอนอยู่กับเด็ก ลิตาก็พยายามทำงานตามปกติ แต่พอต้องออกจากห้อง ก็กลับมาระแวงอีก ไม่อยากไปทำงานด้วยความรู้สึกแบบนั้นทุกวัน เลยตัดสินใจออกมาก่อน”
ป้านวลถอนหายใจ “เสียงานเสียการไปด้วย ทั้งที่ตัวเองไม่ได้เป็นคนผิด”
“เสียดายเด็ก ๆ ค่ะ แล้วก็เสียดายงานด้วย” ลลิตายอมรับ “แต่วันสุดท้ายที่เดินออกมา ลิตาโล่งใจมากเหมือนกัน”
แกพยักหน้าช้า ๆ ไม่ได้บอกให้เธออดทนต่อหรือถามว่าทำไมไม่สู้ให้ถึงที่สุด
เสียงแก้วเลื่อนบนโต๊ะทำให้ลลิตาหันกลับไป
ชามีมดันแก้วน้ำเปล่ามาทางเธอ นิ้วเล็กยังแตะขอบแก้วไว้ ขณะที่อีกมือถือช้อนอยู่เหนือจาน
“น้ำหมดแล้วเหรอคะ”
เธอหยิบเหยือกขึ้นมา รอจนเขาเลื่อนมือออกจึงรินเพิ่มให้ประมาณเดิม แล้ววางแก้วคืน
เด็กชายยกขึ้นดื่ม ก่อนกลับไปกินข้าวต่อ
ป้านวลมองตามมือของลลิตา “ตอนนี้ครูหางานใหม่อยู่ใช่มั้ยคะ”
“ค่ะ กำลังหาอยู่” เธอเหลือบมองชามีม แล้วพูดต่อ “แต่วันนี้ไม่ได้ตั้งใจมาสมัครงานนะคะ พอคุณธนาบอกเรื่องพี่เตยหอม ลิตาก็อยากมาดูน้องก่อน ไม่คิดว่าจะเป็นข่าวแบบนี้”
“ป้ารู้ค่ะ ป้าไม่ได้คิดว่าครูมาเพราะอย่างนั้น” ป้านวลมองผ้ากันเปื้อนบนตักเด็กชาย “ป้าก็ยังไม่ชินเลย บางทีมีคนมาถามซื้อกลิ่นที่ไม่รู้จัก ก็เกือบหันไปเรียกเตยหอมให้มาช่วย”
ลลิตาก้มลงช้า ๆ
ครั้งสุดท้ายที่พบกัน วาสิตายังสะพายกระเป๋าใบใหญ่ มีทั้งของลูกกับขวดตัวอย่างกลิ่นที่เพิ่งทำใหม่ พอจบกิจกรรมก็ต้องรีบพาชามีมกลับไปเปิดร้าน แต่ยังไม่วายถามว่าครูอยากลองกลิ่นไหน
เธอจำได้ว่าตัวเองบอกไว้ว่า คราวหน้าค่อยเอามาก็ได้
คราวหน้าที่ไม่ได้เกิดขึ้นอีกแล้ว...
+ +
คุยท้ายตอน: ไม่ต้องห่วงนะคะ ครูลิตามาแล้ว ครูลิตากับป้านวลไม่ทิ้งชามีมแน่นอน แล้วมาดูว่าทั้งคู่จะช่วยให้ชามีม คุ้นเคยและยอมรับพ่อชานนท์ได้ไหม และทำอย่างไร ความน่ารักรออยู่นะคะ ไม่เครียด ๆ ไม่ต้องเศร้านะคะ เดี๋ยวเราจะมีความสุขไปกับชามีมด้วยกัน
