บทที่3 (2)

+++

ชามีมตักข้าวที่เหลืออยู่ตรงขอบจานมารวมกัน ลลิตามองการเคลื่อนไหวนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันกลับมาหาป้า “เมื่อก่อนพี่เตยหอมพาน้องมาคนเดียวตลอดค่ะ ลิตาเลยไม่เคยทราบเรื่องคุณพ่อ คุณชานนท์เพิ่งกลับมาติดต่อหรือคะ”

“คุณเขาเพิ่งรู้เมื่อวานค่ะ”

ลลิตาหันมองทันที “เพิ่งรู้เรื่องชามีมเหรอคะ”

“ค่ะ ป้าเป็นคนโทรหาเอง”

ป้านวลขยับเก้าอี้เข้ามานิดหนึ่ง ลดเสียงให้คุยกันได้ยินเพียงสองคน

“ป้าเจอสมุดที่เตยหอมเขียนไว้ มีชื่อกับเบอร์คุณเขา แล้วก็บอกว่าเป็นพ่อของชามีม ก่อนหน้านั้นป้าก็ไม่รู้เหมือนกัน”

“แล้วเขาไม่เคยทราบเลย?”

“คุณเขาบอกว่าไม่รู้ค่ะ ตอนป้าโทรไป เขาถามกลับตั้งหลายอย่าง จะโทษคุณเขาก็ไม่ได้ อยู่ดี ๆ มีคนโทรไปบอกว่ามีลูกตั้งสี่ขวบแล้ว เป็นป้าก็คงไม่เชื่อทันที”

ลลิตาหันไปมองประตูร้านโดยไม่รู้ตัว เธอนึกถึงคำถามของชานนท์ตอนมาถึง น้ำเสียงที่ถามย้ำว่าเธอเป็นครูหรือ และประโยคที่บอกว่ายังไม่ได้ตกลงเรื่องจ้างงาน

ตอนนั้นเธอคิดว่าเขากำลังตั้งกำแพงใส่คนที่มาช่วย

แต่เขาเพิ่งเข้ามารู้จักร้านนี้ เด็กคนนี้ และเรื่องราวหลายปีที่ตัวเองไม่ได้อยู่ด้วย เมื่อวานเป็นครั้งแรกที่พบลูก วันนี้ก็ต้องมาพิจารณาคนที่จะรับหน้าที่ดูแลต่อจากแม่ของเด็กอีก

ถึงอย่างนั้น สายตาที่เขามองเธอก็ยังทำให้รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างมากกว่าความไม่คุ้นเคย

ลลิตายังนึกไม่ออกว่าเคยเห็นใบหน้านั้นที่ไหน

“คุณชานนท์ยังให้ตรวจอยู่ค่ะ” ป้านวลพูดต่อ “เขาจะให้ทนายดูเอกสาร แล้วตรวจให้แน่ใจว่าเป็นลูกจริงมั้ย”

“ค่ะ เรื่องนี้ก็คงต้องทำให้ชัด”

“แต่คุณเขารับปากช่วยค่าเช่ากับค่าใช้จ่ายแล้วนะคะ ให้ป้าเก็บเงินของเตยหอมไว้ก่อน แล้วก็บอกว่าจะหาคนมาช่วย” ป้านวลก้มดูมือตัวเอง “ป้าอยู่เต็มเวลาได้อีกไม่กี่วัน พอรู้ว่ามีคนจะมาช่วยก็โล่งขึ้นหน่อย แต่ก็ยังห่วงว่าจะเป็นใคร ชามีมจะอยู่ด้วยได้มั้ย”

ลลิตามองเด็กชาย

เขากินช้าลงแล้ว ช้อนหยุดอยู่ในมือเป็นพัก ๆ แต่ยังไม่ได้เลื่อนจานออก เธอจึงไม่ถามว่าอิ่มหรือยัง ปล่อยให้เขาจัดการต่อเอง

“ถ้าคุณชานนท์เป็นพ่อแกจริง ป้าก็อยากให้คุณเขามาช่วยรับผิดชอบค่ะ” ป้านวลพูด “ป้าทำได้เท่าที่ทำ แต่ถ้าต่อไปป้าอยู่ไม่ไหว ชามีมจะอยู่กับใคร”

“อย่างน้อยวันนี้คุณชานนท์ก็พยายามนะคะ”

คำพูดหลุดออกมาก่อนลลิตาจะนึกทบทวน

ป้านวลหันมาหา เธอจึงขยายความ

“ตอนน้องให้กลับ เขาก็ยอมกลับ ทั้งที่ดูเหมือนยังอยากอยู่”

“ใช่ค่ะ ป้าก็เห็นคุณเขามองอยู่ตั้งนาน”

“สำหรับชามีม คุณชานนท์ยังเป็นคนที่เพิ่งรู้จักค่ะ ต่อให้ผลตรวจยืนยันว่าเป็นพ่อ น้องก็ยังต้องใช้เวลาทำความคุ้นเคยอยู่ดี”

“วันนี้ก็นั่งดูหนังสือด้วยกันแล้วนะคะ เมื่อวานคุณเขายังได้แต่ยืนมอง”

ลลิตาพยักหน้า “ค่ะ วันนี้มีช่วงที่น้องเลื่อนหนังสือให้ดูด้วย”

ป้านวลยิ้มบาง ๆ มองไปยังเก้าอี้ที่ชานนท์เคยนั่งก่อนย้ายมากินข้าว

“ป้าไม่รู้หรอกว่าเตยหอมมีเรื่องอะไร ทำไมถึงไม่บอกคุณเขา แต่เห็นคุณเขากลับมาวันนี้ ป้าก็เบาใจ อย่างน้อยก็ไม่ได้หายไปหลังจากเห็นชามีมแล้ว ทั้งที่คุณเขาทำอย่างนั้น เราก็ทำอะไรไม่ได้”

ลลิตาฟังอยู่เงียบ ๆ เธอไม่รู้ว่าความตกใจอธิบายท่าทีทั้งหมดของเขาได้หรือไม่ แต่สิ่งที่ป้าเล่าทำให้ต้องกลับไปมองเขาใหม่อีกนิด

ผู้ชายคนนั้นพูดไม่ค่อยน่าฟังนัก แต่วันนี้เขาก็นั่งรอเด็กเลือกที่ ยอมดูหนังสือในมุมที่ตัวเองอ่านลำบาก และหยุดถามเมื่อไม่ได้คำตอบ

ตอนถูกบอกให้กลับ เขาไม่ได้ใช้ความเป็นพ่อบังคับให้น้องยอมรับ

ลลิตายังไม่รู้จักเขามากพอจะตัดสิน แต่ก็ไม่ควรทำเหมือนความเงียบกับสีหน้าขรึมคือเรื่องทั้งหมดที่เขาเป็น

เสียงช้อนวางลงบนจานดังเบา ๆ

ชามีมมองข้าวที่เหลือ ก่อนเลื่อนจานออกเล็กน้อย หยิบผ้าเช็ดหน้าข้างแก้วมาเช็ดมุมปาก แล้ววางคืน

“อิ่มแล้วนะลูก” ป้านวลพูด

เด็กชายรวบผ้ากันเปื้อนขึ้นกอด เลื่อนตัวลงจากเก้าอี้

ลลิตาขยับหลบให้ เขาเดินกลับไปยังโต๊ะเตี้ย หยุดมองหนังสือสองเล่มที่วางอยู่ ก่อนหยิบเล่มสรีระคนขึ้นมา

“ลิตาอยู่”

เธอหันตามเสียง “ค่ะ ลิตายังอยู่”

ชามีมอุ้มหนังสือกับผ้ากันเปื้อนไปนั่งบนเก้าอี้ตัวประจำ พยายามวางทั้งสองอย่างบนตัก แต่หนังสือใหญ่เกินไป เขาจึงเลื่อนมันขึ้นโต๊ะแล้วเปิดหน้าที่คั่นไว้

ลลิตาเดินตามไปนั่งเก้าอี้เตี้ยข้าง ๆ ตำแหน่งเดิม

ป้านวลเก็บจานกับแก้วไปไว้ในครัว ล้างมือแล้วกลับมาหาทั้งคู่

“ป้าขอไปโทรหาคนที่บ้านตรงหน้าร้านหน่อยนะคะ ถ้ามีอะไรเรียกป้าได้เลย”

“ได้ค่ะ”

แกหันไปบอกเด็กชายด้วย “ชามีม ป้าไปนั่งตรงโน้นนะลูก”

ป้านวลชี้ไปยังเก้าอี้ใกล้ประตู ชามีมเงยขึ้นมองตาม ก่อนก้มกลับไปหาหนังสือ ป้าจึงเดินไปนั่งตรงที่บอก ยังคงอยู่ในระยะที่หันมาเห็นกันได้

ลลิตาก้มดูรูปบนหน้ากระดาษ เด็กชายยกผ้าขึ้นแนบจมูกอยู่ครู่หนึ่ง แล้วลดกลับลงบนตัก มือข้างหนึ่งจับชายผ้า อีกข้างแตะภาพ

เธออ่านชื่อให้ฟัง

เขาไม่ได้หันมามอง แต่เลื่อนนิ้วต่อไปยังภาพถัดไป

ลลิตาจึงอ่านต่อ ไม่รีบพลิกหน้า ไม่ถามให้พูดตาม บางช่วงเขาหยุดนาน เธอก็หยุดด้วย โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่นขึ้นครั้งหนึ่ง เธอหยิบออกมาดูโดยปิดเสียงไว้

เป็นข้อความจากธนา

เขาขอนัดเวลาคุยเรื่องการดูแลชามีม ทั้งช่วงเวลาที่เธอรับได้ ลักษณะงาน และค่าตอบแทน พร้อมถามว่าสะดวกให้โทรหาเมื่อไร

ลลิตาอ่านจนจบ ก่อนมองเด็กชายข้างตัว

วันนี้เธอมาเพราะอยากรู้ว่าเขาเป็นอย่างไร ยังไม่ได้เตรียมคำตอบว่าตัวเองจะเข้ามาอยู่ในชีวิตประจำวันของเขาได้แค่ไหน การได้ยินเขาบอกให้อยู่ทำให้ใจอ่อน แต่เรื่องรับงานยังมีรายละเอียดที่ต้องคุยให้ชัด

เธอพิมพ์ตอบสั้น ๆ ว่า

ตอนนี้ยังอยู่กับน้องค่ะ

ขอคุยหลังกลับได้มั้ยคะ

ลิตาจะส่งเวลาที่สะดวกไปให้

วางโทรศัพท์กลับลงกระเป๋าแล้ว เธอจึงหันมาหาหนังสืออีกครั้ง

นิ้วเล็กยังแตะรออยู่ตรงภาพเดิม

“ครูดูแล้วค่ะ ตรงนี้ใช่มั้ย”

ลลิตาโน้มลงอ่านให้ฟัง ชามีมก้มตาม กอดผ้าของแม่ไว้บนตัก

ที่หน้าร้าน ป้านวลลดเสียงคุยโทรศัพท์ลงอีกนิด เมื่อหันกลับมาเห็นทั้งคู่ยังนั่งอยู่ด้วยกัน

เสียงพูดคุยของป้านวลที่หน้าร้านเงียบลงแล้ว แกเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าเสื้อ ก่อนหันกลับมามองโต๊ะไม้ตัวเล็ก ชามีมยังนั่งอยู่บนเก้าอี้ประจำ หนังสือภาพสรีระคนเล่มใหญ่กางตรงหน้า แสงจากหน้าต่างอ่อนลงจนลลิตาต้องขยับโคมไฟบนชั้นให้ส่องมาทางโต๊ะมากขึ้น

บนหน้ากระดาษเป็นภาพกล้ามเนื้อบริเวณคอ มีคำภาษาอังกฤษพิมพ์กำกับเป็นแนวยาว

ผ้ากันเปื้อนของแม่วางอยู่บนตักเด็กชาย มือข้างหนึ่งจับชายผ้าไว้ อีกข้างแตะลงใต้ภาพ

ลลิตาโน้มตัวดู “คำนี้ยาวจัง ครูลองอ่านก่อนนะ”

เธอไล่สายตาไปตามตัวอักษร

“สเทอร์โน…มาสทอยด์”

นิ้วเล็กหยุดอยู่กับที่ “ไม่ใช่”

ลลิตาเงยหน้าขึ้นนิดหนึ่ง ไม่ได้ขอให้เขาพูดซ้ำ เพียงก้มดูคำเดิมอีกครั้ง

“ครูอ่านตกไปเหรอคะ”

ชามีมขยับริมฝีปาก ออกเสียงช้า ๆ เป็นช่วง ลำดับเสียงยาวกว่าที่เธอเพิ่งอ่าน แม้บางพยางค์ยังไม่ชัดนักตามวัย

“สเทอร์โน…ไคลโด…มาสทอยด์”

ลลิตามองตัวหนังสือตาม แล้วพยักหน้า “จริงด้วย ครูลืมตรงไคลโดไป”

เด็กชายแตะคำเดิม “แม่อ่าน”

“แม่เคยอ่านคำนี้ให้ฟังใช่มั้ยคะ ครูยังอ่านไม่คล่องเลย”

เขาไม่ได้ตอบ ยกผ้ากันเปื้อนขึ้นแนบจมูกอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนวางกลับบนตัก

ป้านวลเดินเข้ามาพอดี แกหยุดข้างโต๊ะ ก้มมองศัพท์ที่นิ้วเล็กยังแตะอยู่ “เล่มนี้แม่เขาอ่านให้ฟังบ่อยค่ะ ก่อนนอนก็เอาขึ้นไปด้วย”

“น้องจำคำอ่านได้ด้วยนะคะ”

“ป้าก็ลองอ่านให้ค่ะ แต่ภาษาอังกฤษแบบนี้ป้าอ่านไม่ได้ ได้แต่ชวนดูรูป บางทีน้องชี้ตัวหนังสือ ป้าก็ไม่รู้ว่าจะอ่านยังไง” แกดึงเก้าอี้มานั่ง มองหนังสือที่เคยเห็นสองแม่ลูกเปิดอยู่ด้วยกัน “เตยหอมก็ต้องหัดอ่านนะคะ ไม่ได้รู้ทุกคำหรอก เห็นกดฟังในโทรศัพท์ แล้วค่อยอ่านให้ลูกฟัง บางคำต้องฟังซ้ำตั้งหลายรอบ”

ลลิตาก้มมองคำยาวตรงหน้าอีกครั้ง เธอนึกภาพเตยหอมวางโทรศัพท์ข้างหนังสือ ฟังคำอ่านแล้วลองพูดตาม โดยมีลูกนั่งรออยู่ข้าง ๆ ได้ไม่ยาก บางทีชามีมอาจจำได้ตั้งแต่แม่ยังออกเสียงไม่คล่องด้วยซ้ำ

“งั้นครูก็ต้องหัดเหมือนกัน” เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ค้นคำที่พิมพ์กำกับภาพ ตรวจคำอ่านก่อนลองออกเสียงใหม่ “สเทอร์โนไคลโดมาสทอยด์”

ชามีมมองหน้ากระดาษ นิ้วเลื่อนไปตามภาพกล้ามเนื้อ ก่อนหยุดตรงตำแหน่งเดิม

คราวนี้เธออ่านอีกครั้งช้าลง โดยไม่ถามว่าถูกหรือยัง

เด็กชายไม่ได้แก้ เขาก้มมองหนังสืออยู่พักหนึ่ง แล้วพลิกไปหน้าถัดไป

ป้านวลเหลือบมองนาฬิกา “ใกล้เวลาอาบน้ำแล้วลูก”

ชามีมยังดูรูปอยู่ แกจึงหันมาบอกลลิตา

“ปกติอ่านอีกหน่อยก็ขึ้นข้างบนค่ะ อาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วค่อยดูหนังสือบนเตียงอีกพักหนึ่ง”

ลลิตาพยักหน้า ก่อนบอกเด็กชาย “อ่านหน้านี้ให้จบก่อนนะ แล้วป้านวลจะพาขึ้นไปอาบน้ำ ครูจะกลับบ้าน”

มือที่กำลังพลิกมุมกระดาษหยุดลง

ชามีมไม่ได้หันมาหาเธอ เขาวางนิ้วกลับบนภาพ แล้วลูบผ่านมันช้า ๆ

“แม่ให้รอ”

ลลิตาหยุดมืออยู่ข้างกระเป๋า

“แป๊บเดียว” เด็กชายยกผ้าขึ้นแนบจมูก สูดกลิ่นเบา ๆ แล้วกอดไว้กับอก “แม่กลับ”

ป้านวลนั่งนิ่ง ดวงตาค่อย ๆ แดงขึ้น

ลลิตามองน้อง รออยู่ครู่หนึ่ง เผื่อว่าเขายังมีสิ่งที่ต้องการบอก

ชามีมก้มลงหาหนังสืออีกครั้ง แต่ไม่ได้ดูภาพ นิ้วขยับอยู่ตรงริมกระดาษ

“ทำไมแม่ไม่กลับ...สักที...หนูรอ”

เสียงนั้นเบา แต่ทั้งสองคนได้ยินชัด

ป้านวลยกมือกุมกันไว้บนตัก แกอยากตอบเหมือนทุกครั้ง ทว่าเมื่อเห็นลลิตาขยับมานั่งให้เด็กมองเห็นได้ถนัด ก็รออยู่ตรงนั้น

หญิงสาวไม่ได้เอื้อมไปกอด แม้อยากทำอย่างนั้น เธอวางมือบนเข่าตัวเองแล้วพูดช้า ๆ

“วันนั้นแม่บอกว่าจะกลับมา ชามีมเลยรอแม่”

เด็กชายจับผ้าแน่นขึ้น “แป๊บเดียว”

“ค่ะ แม่บอกว่าแป๊บเดียว”

ลลิตาเว้นจังหวะ ก่อนพูดต่อด้วยเสียงที่ยังเป็นปกติ “แต่แม่เตยเสียชีวิตแล้วนะ ร่างกายของแม่ทำงานต่อไม่ได้ แม่เลยกลับมาที่ร้านไม่ได้แล้ว”

ชามีมก้มหน้าลง ปอยผมตกมาบังตา มือข้างหนึ่งยังเกาะริมหนังสือ อีกข้างกอดผ้าแนบอก

เสียงรถจากข้างนอกผ่านไปหนึ่งคัน

ไม่มีใครรีบพูดเติม

“แม่บอกแป๊บเดียว”

ลลิตารู้สึกเจ็บตรงกลางอก เธอสูดลมหายใจเข้าช้า ๆ ไม่ให้เสียงตัวเองสั่นตามความรู้สึก

“ครูได้ยินแล้วค่ะ”

ป้านวลหันหน้าไปทางหน้าต่าง เช็ดใต้ตาอย่างเงียบ ๆ ก่อนกลับมามองเด็กชาย

ชามีมยังนั่งอยู่ท่าเดิม เขาลูบผ้าตรงกระเป๋าด้านหน้า คลี่มุมที่พับทบออก แล้วพับกลับเข้าไปใหม่

ลลิตาไม่ได้บอกให้หยุดรอ และไม่ได้ถามว่าเข้าใจที่เธอบอกหรือไม่

เธออยู่ตรงนั้นจนมือเล็กค่อย ๆ คลายจากริมกระดาษ

พักหนึ่งเด็กชายจึงพลิกหนังสือกลับไปหน้าที่เธออ่านผิด

นิ้วแตะลงบนคำยาวคำนั้น

“แม่อ่าน”

ลลิตาก้มดูตาม “คำที่แม่เคยอ่านให้ฟังเหรอ”

เขาลากนิ้วผ่านตัวหนังสือ แล้วหยุดรอ

“ครูลองอ่านให้อีกครั้งนะ”

เธออ่านช้า ๆ ตามคำอ่านที่เพิ่งตรวจไว้ ชามีมขยับริมฝีปากตามเพียงบางช่วง ก่อนกลับไปไล่นิ้วตามภาพ พอถึงรูปถัดไป ลลิตาก็อ่านชื่อกำกับให้ฟัง

ป้านวลนั่งอยู่ด้วย แกมองทั้งคู่เงียบ ๆ จนเด็กชายเปิดกลับมาหน้าเดิม ดูอยู่อีกพักหนึ่งแล้วปิดปกเอง

ลลิตาไม่ได้เก็บหนังสือทันที “จบแล้วนะคะ ต่อไปขึ้นไปอาบน้ำกับป้านวล”

ชามีมวางมือบนปก ก้มมองอยู่ครู่หนึ่ง

ป้านวลลุกขึ้นช้า ๆ “ป้าไปเตรียมผ้าขนหนูก่อนนะลูก เดี๋ยวกลับมารับตรงนี้”

“อยู่กับครูก่อนได้ค่ะ” ลลิตาบอก

แกเดินไปหยิบของที่เก็บไว้หลังร้าน หญิงสาวจึงใช้ช่วงนั้นดูเวลาในโทรศัพท์ เปิดตารางของวันรุ่งขึ้นทบทวนอีกครั้ง

เธอมีธุระช่วงเช้า แต่ช่วงบ่ายยังว่าง

พอป้านวลกลับมา ลลิตาจึงบอกเบา ๆ

“พรุ่งนี้ลิตาแวะมาได้ตอนบ่ายสองนะคะ อยู่เป็นเพื่อนได้ถึงเย็น ส่วนเรื่องงาน ลิตาจะคุยรายละเอียดกับคุณธนาอีกทีค่ะ”

“ขอบคุณมากนะคะครู”

“ป้าบอกน้องไว้ได้เลยค่ะ ลิตามาเวลานี้ได้แน่”

นวลพยักหน้า เก็บผ้าขนหนูพาดแขน แล้วขยับไปยืนรอใกล้ทางขึ้นบันได

ลลิตาหันกลับมาหาชามีม “ครูจะกลับบ้านแล้วนะ วันนี้ป้านวลอยู่ด้วย พรุ่งนี้บ่ายสองครูจะมาที่ร้านอีก”

เด็กชายเลื่อนสายตาจากมือของเธอไปยังกระเป๋าผ้าที่วางข้างเก้าอี้ “ลิตากลับ”

“ค่ะ ครูกลับบ้าน” เธอเก็บโทรศัพท์กับหนังสือของตัวเอง ไม่หยิบเล่มที่น้องเพิ่งปิดขึ้นมา

ชามีมกอดผ้ากันเปื้อนไว้ ใช้มืออีกข้างพยายามยกหนังสือเล่มใหญ่ลงจากโต๊ะ ป้านวลเห็นจึงเดินกลับเข้ามาใกล้

“เอาขึ้นไปด้วยใช่มั้ยลูก ป้าช่วยถือให้นะ”

เด็กชายจับปกไว้อีกครู่หนึ่ง ก่อนปล่อยมือเมื่อป้ารับน้ำหนักหนังสือไปแล้ว

เขาเลื่อนตัวลงจากเก้าอี้ ตามป้านวลไปทางบันได ลลิตาถือกระเป๋าเดินไปหยุดใกล้หน้าร้าน ไม่ตามขึ้นไปด้วย

ถึงขั้นแรก ชามีมหยุด

มือเล็กข้างหนึ่งกอดผ้า อีกข้างจับราวบันได เขาหันกลับมาเพียงนิดเดียว สายตาอยู่แถวกระเป๋าของเธอ

“พรุ่งนี้ลิตามา”

“ค่ะ พรุ่งนี้บ่ายสองลิตามา”

เขายืนนิ่งอีกครู่หนึ่ง แล้วจึงหันกลับ ยกเท้าขึ้นทีละขั้น

ป้านวลถือหนังสือเดินตามใกล้ ๆ คอยดูไม่ให้ชายผ้ากันเปื้อนลากไปเกี่ยวขั้นบันได

ลลิตารออยู่ข้างล่างจนเสียงฝีเท้าทั้งคู่ขึ้นไปถึงชั้นบน ได้ยินป้าบอกว่าเอาหนังสือวางไว้ข้างหมอนแล้ว ก่อนเสียงเปิดลิ้นชักจะดังตามมา

เธอก้มมองโต๊ะที่เพิ่งลุกจากมา เก้าอี้ของชามีมว่างลงแล้ว แต่ยังมีรอยพับเล็ก ๆ บนเบาะตรงที่เขาเคยนั่งกอดผ้า

หญิงสาวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ส่งข้อความยืนยันเวลาวันรุ่งขึ้นให้ป้านวลอีกครั้ง

พรุ่งนี้บ่ายสองค่ะ

ถ้ามีอะไรเปลี่ยน ลิตาจะแจ้งก่อนนะคะ

เธออ่านทวนก่อนกดส่ง แล้วจึงเปิดประตูร้านออกอย่างระวัง

++

คุยท้ายตอน: ชามีมเริ่มสื่อสารมากขึ้นแล้วนะคะ มีคนอ่านบอกว่าไม่อยากให้แม่น้องเสียเลย สงสารน้อง ส้มผักก็สะเทือนใจกับพลอต แต่ในโลกความจริง มีเรื่องแบบนี้ และส้มผักก็อยากถ่ายทอดว่า เด็กที่เจอแบบนี้เขาจะอยู่ต่อไปได้อย่างไร และบอกเล่าในมุมมองบวก อาจมองว่าโลกสวย แต่ก็อยากเขียนนิยายโลกสวย เพราะโลกความจริงโหดร้ายพอแล้ว คนอ่านไม่ต้องกลัวนะคะ ส้มผักไม่ทำร้ายใจคนอ่านแน่นอน เพราะส้มผักก็ใจบางค่ะ 55555 เจอกันตอนหน้านะคะ