บทที่ 2 โจรสลัดเคลาส์ (1/2)

บทที่ 2 โจรสลัดเคลาส์

ซาโยโวยวายในใจ นี่โผล่มาไม่ทันไรก็จะตายซะแล้ว เซ็ง!

ร่างเล็กเริ่มหมดเรี่ยวแรง ตัวจมดิ่งสู่ทะเลลึก

ทว่าในวินาทีที่กำลังจะได้วาบกลับโลกเดิม

ฟึบ!

กัปตันเคลาส์พรวดกลับลงมาใต้น้ำอีกครั้ง คว้าเธอไว้ได้ทันก่อนที่เธอจะลงไปสู่ก้นทะเล แล้วพาทะยานควบพุ่งขึ้นเหนือน้ำ

ซ่าาาาา!

ซาโยรีบอ้าปากสูดอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่ มือเล็กเกาะไหล่หนาแน่น กลัวจะจมลงไปอีกรอบ

ชายหนุ่มสะบัดหน้าไล่หยาดน้ำเค็ม นัยน์ตาคมกริบดุดันราวกับฉลามร้ายจับจ้องมองสตรีประหลาดที่เกาะไหล่เขาไม่ยอมปล่อย

“เจ้าเป็นใครกันเนี่ย?!”

“วะ... หวัดดี แคก ๆ ๆ หม่อมฉัน เอ้ย! ข้าชื่อซาโยเจ้าค่ะ” ซาโยหลุดคำราชาศัพท์ที่ใช้กับเจ้าชายเมเนสออกมา รีบพูดต่อว่า “คือ... ข้าเรือแตก จู่ ๆ ก็ลอยมาถึงตรงนี้ ท่านล่ะเจ้าคะ มาได้ยังไง”

พูดไป สายตาก็สำรวจเขาไปด้วย กัปตันเคลาส์คนนี้หล่อลากดินคนละสไตล์กับฟาโรห์เมเนส

ผมยุ่งสีดำขลับเปียกชื้นล้อมกรอบใบหน้าคมคาย ผิวพรรณคร้ามลมทะเลจนเป็นสีน้ำตาลเข้ม นัยน์ตาสีน้ำเงินครามเป็นประกายระยับ เหมือนเป็นมิตร แต่ก็แฝงความอันตรายให้ใจสั่น

“ขอบใจที่ช่วยข้านะเจ้าคะ เมื่อกี้ข้าก็ช่วยท่านเหมือนกัน แหะ ๆ” ซาโยแอบย้ำความดีซะหน่อย

          “ช่วยรึ?! เจ้าทำมีดข้าร่วง!” กัปตันเคลาส์ตวาดใส่ยัยตัวแสบที่เกาะไหล่เขาอยู่

“ข้าเปล่าซะหน่อย! ท่านตกใจหน้าข้าจนทำร่วงเองต่างหากเล่า!” ซาโยเถียงข้าง ๆ คู ๆ เปลี่ยนเรื่องดีกว่า “ว่าแต่เราจะทำยังไงกันต่อเจ้าคะ เรือล่ะ?”

เธอแกล้งชะเง้อคอมองไป จนเห็นเงาเรือใบสามเสาลำมหึมาแล่นห่างออกไปไกล ๆ ซาโยจำเนื้อเรื่องได้ว่านั่นคือเรือ ‘บลัดดี ชาร์ก’ ของกัปตันเคลาส์ที่โดนลูกน้องทรยศยึดเรือแล้วจับเขาโยนทิ้งทะเลลงมา

“เจ้ารู้จักเรือนั่น?” เคลาส์หรี่ตาถาม

“หือ? เรือนั่นทำไมเหรอเจ้าคะ? เราว่ายไปขอความช่วยเหลือจากพวกเขาได้ไหม ข้าจะว่ายน้ำไม่ไหวอยู่แล้วเนี่ย” ซาโยตีหน้าซื่อตาใส ทั้งที่รู้เต็มอกอยู่แล้วว่าตามพล็อตเดิม เดี๋ยวตากัปตันคนนี้จะแอบดำน้ำว่ายตามไปขึ้นเรือ ปลดปล่อยพรรคพวกที่ซื่อสัตย์แล้วยึดเรือกลับคืนมาได้อย่างเท่ ๆ

“นั่นเรือของข้า”

“อ้าว! แล้วเกิดอะไรขึ้นกันเจ้าคะ? ทำไมท่านถึงได้โดนโยนตกทะเลลงมาล่ะ”

ดวงตาคมดุจฉลามมีแววชะงัก “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าโดนโยนลงจากเรือลำนั้น?”

ซวย รู้ดีล่วงหน้าซะงั้นเรา!

“ก็ข้าเห็นท่านโดนมัดมือมัดเท้า คงไม่น่าจะมัดตัวเองแล้วกระโดดลงมาหรอกมั้งเจ้าคะ ถ้าเป็นงั้นจริงท่านก็คงไม่ดิ้นรนมีชีวิตรอด”

“บอกมาเสียดี ๆ ว่าใครส่งเจ้ามา?” กัปตันเคลาส์ยังไม่วางใจ

ด้านซาโยโปรยยิ้มใสซื่อให้ “ข้าเองก็เรือแตกมาเหมือนกัน”

“ผู้ใดเชื่อเจ้าก็บ้าแล้ว เฮ้อ ยัยผีทะเล ช่างเถอะ” กัปตันเคลาส์เหมือนเหนื่อยจะพูดด้วย จึงพลิกตัวว่ายตัดกระแสน้ำออกไปอย่างรวดเร็ว

“ตามมา ถ้าไม่อยากตาย”

“ระ...รอข้าด้วยสิคะ!” ซาโยรีบว่ายตามสุดชีวิต ไปขนาบข้างเขาได้ในที่สุด ทั้งคู่ว่ายน้ำไปคุยกันไป

“ท่านจะทำอะไรต่อเจ้าคะ บอกข้าหน่อยซี” สาวน้อยอ้อน

“ข้าจะกลับขึ้นเรือ”

“ข้าไปช่วยด้วย!” ซาโยรีบเสนอตัวทันควัน

กัปตันเคลาส์หันมองเธอ สีหน้าเหมือนจะบอกว่า ถ้าอยากช่วยจริง ช่วยอยู่เฉยๆ เถอะยัยหนู!

ซาโยส่งสายตาอ้อนวอนสู้คลื่นทะเล ขืนโดนทิ้งให้ลอยคออยู่กลางมหาสมุทรแคริบเบียนคนเดียวแบบนี้ มีหวังได้กลายเป็นอาหารปลาฉลามก่อนจะได้ไปเจอสมบัติมรณะแน่ ๆ

ไม่รู้ล่ะ นาทีนี้เกาะหลังกัปตันคนนี้ไว้ก่อน