บทที่ 2 โจรสลัดเคลาส์ (2/2)

ทั้งสองว่ายตัดกระแสน้ำเข้ามาใกล้เรือลำมหึมา ซาโยที่สับขาตีน้ำจนปวดระบมไปทั้งตัว สังเกตเห็นหน้าต่างไม้สำหรับช่องปืนใหญ่บานหนึ่งแง้มอ้าอยู่ มีท่อนไม้เล็ก ๆ ขัดโครงเอาไว้อย่างจงใจ

ซาโยจำเนื้อเรื่องช่วงนี้ได้ ในหนังสือบอกไว้ชัดเจนว่ากัปตันเคลาส์เป็นคนฉลาด วางแผนรัดกุมล่วงหน้าอยู่เสมอ! เขาระแวงพวกกบฏอยู่แล้วว่าหากวันใดเพลี่ยงพล้ำโดนจับโยนทิ้งทะเลขึ้นมา เขาก็จะหาทางกลับขึ้นเรือให้ได้ ก็เลยเตรียมหนทางไว้

กัปตันเคลาส์ใช้พละกำลังท่อนบนอันทรงพลัง โหนตัวปีนฉลุยเข้าทางช่องหน้าต่างปืนใหญ่

ตัดภาพมาที่สาวน้อยตัวเล็กอย่างซาโย เธอพยายามกระโดดยกตัวขึ้นสุดชีวิต หวังจะคว้าขอบหน้าต่างไม้แต่ก็จมวูบลงไป หนสองก็ลื่นหลุดมือ

ไอ้กัปตันโจรสลัดนั่นไม่คิดจะช่วยเธอเลยหรือไงกัน

ถ้าเป็นเจ้าชายเมเนส คงจะช่วยเธอไปแล้ว

เฮ้อ!

คนนั้นก็สุดจะคลั่งรัก คนนี้ก็โคตรจะใจดำ!

ทว่าพอถึงหนที่สามที่เกือบจะหมดแรงจมน้ำ ฝ่ามือของโจรสลัดหนุ่มก็ยื่นพรวดออกมาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบาง ออกแรงดึงยกทีเดียว เธอก็ลอยละลิ่วเข้ามาด้านใน ซาโยยิ้มแฉ่ง ดีใจสุดขีด

“ขอบคุณค่ะ”

“เงียบเสีย เจ้านี่เป็นภาระข้าเสียจริง ยัยผีทะเล”

ภายในนี้เหมือนเป็นชั้นปืนใหญ่ ค่อนข้างมืดสลัว อบอวลไปด้วยกลิ่นดินปืนฉุนกึก กลิ่นไม้ชื้นแฉะ และกลิ่นเหล้ารัม มีกระบอกปืนใหญ่สัมฤทธิ์ขนาดมหึมาเรียงรายขนาบสองข้างทาง

กัปตันเคลาส์เดินนำหน้าอย่างเงียบเชียบดุจเงาทมิฬของฉลามใต้น้ำ ทว่าเดินไปได้ไม่กี่ก้าว เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ของโจรสลัดฝั่งทรยศสามสี่คนก็ดังตึงตังมาทางนี้

โจรสลัดหนุ่มไม่รอช้า รวบสาวน้อยนอกแผนพาเข้าไปซ่อนตัวอยู่ใต้ฐานไม้ของปืนใหญ่สัมฤทธิ์ ปืนใหญ่โบราณพวกนี้ตั้งอยู่บนแท่นล้อเลื่อนไม้หนาหนัก 4 ล้อ สำหรับเข็นรับแรงสะท้อนยามยิง มีช่องว่างแคบ ๆ ใต้ก้นกระบอกปืนพอให้คนสองคนมุดเข้าไปนอนเกยทับกัน

แผ่นหลังของซาโยแนบสนิทอยู่กับพื้นไม้ ขณะที่ร่างสูงของกัปตันเคลาส์นอนคร่อมทับเธออยู่ด้านบน

มัดกล้ามแน่นเบียดเสียดกับเนื้อนิ่มของเธอจนไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่าน ในพื้นที่จำกัดใต้วงล้อปืนใหญ่ ความแข็งขึงเบื้องล่างของกัปตันเคลาส์กำลังบดเบียดตรงเป้าของเธออย่างไร้ทางเลี่ยง

ซาโยสะดุ้ง เนื้อตัวสั่นเทิ้ม กึ่งหวาดหวั่นกึ่งสยิว

โอ้โห... มันแข็งจัง แถมยังดูใหญ่โตด้วย อาจจะใหญ่กว่าของฟาโรห์เมเนสอีกมั้งเนี่ย!