บทที่ 4 แค่เสียงจาม

บทที่ 4 แค่เสียงจาม

เพื่อนโจรสลัดหัวเราะร่า “ฮ่า ๆ ๆ มึงเสี้ยนมากขนาดนั้นเลยเหรอวะ หูฝาดไปเองแล้ว! ผู้หญิงที่ไหนจะมาอยู่ในห้องปืนใหญ่วะ ถ้ามีก็คงเป็นผีทะเลแล้ว”

เสียงหัวเราะเยาะใส่กัน ก่อนจะพากันเดินพ้นประตูห้องไป

ด้านซาโยนอนหอบหายใจสะท้าน ดวงตาลอยคว้างมองกระบอกปืนใหญ่สัมฤทธิ์ด้านบนอย่างเหม่อลอย หยาดน้ำหวานอุ่นชื้นยังคงไหลซึม ชุ่มกางเกงแพนตี้เนื้อบางจนรู้สึกแฉะเหนอะหนะ

ด้านกัปตันเคลาส์ เมื่อเสียงฝีเท้าของพวกกบฏเดินพ้นไปแล้ว เขาก็ผ่อนลมหายใจโล่งอก

ซะที่ไหนล่ะ!!

ยัยผีทะเลตัวแสบที่นอนเบียดอยู่ใต้ร่างเขา กำลังทำให้เขารู้สึกเหมือนก้าวขาเข้าสู่ช่วงวิกฤตระลอกสอง คิดว่าเธอเป็นคนเดียวหรือไงที่อยากจะระเบิดออกมา ตัวเขาเองยามนี้ก็กำลังคลั่งกับความนุ่มหยุ่นที่บดเบียดตัวเขาไม่แพ้กัน!

เพียงแต่เขา... ด้วยวัยสามสิบปีผ่านโลกมามาก มีวุฒิภาวะควบคุมตนเองมากกว่าเด็กสาว จึงกัดฟันสะกดกลั้นอารมณ์ดิบเอาไว้ได้

โจรสลัดหนุ่มก้มมองคนใต้ร่าง นางนอนหน้าแดงซ่าน ร่างกายชื้นน้ำทะเล แนบเนื้อจนเห็นสัดส่วน โดยเฉพาะอกอิ่มที่กำลังสะท้อนขึ้นลงตามจังหวะหอบกระเส่า ช่างดูเซ็กซี่เย้ายวนใจ

เธอพยายามหลบตา คงจะคิดว่าเขาไม่รู้สินะว่าเมื่อกี้เธอเสร็จคาเป้ากางเกงเขาไป 

เอาเถอะ... ยังไงวันนี้ทั้งวันพวกเขาก็คงต้องกบดานซ่อนตัวอยู่ในห้องปืนใหญ่ รอให้ฟ้ามืดสนิทก่อนจึงค่อยลอบออกไปปฏิบัติการยึดเรือคืน

ระหว่างเวลาอันยาวนานที่ต้องติดอยู่ในซอกแคบนี้ โจรสลัดหนุ่มคิดว่าเขาควรจะจัดการสั่งสอนแม่ตัวดีใต้ร่างนี้เสียหน่อย

“พวกเขาไปกันแล้ว เราก็ออกไปกันเถอะ” ซาโยพึมพำเสียงแผ่ว พยายามจะสไลด์ตัวถอยหนีออกไปจากซอกล้อไม้

“ยัง” กัปตันเคลาส์เอ่ย จงใจทิ้งน้ำหนักทับเธอแน่นขึ้นกว่าเดิมเสียอีก

“อึก...” ซาโยสะดุ้งโหยง โอย... แย่แล้ว ยิ่งเขากดตัวลงมา ส่วนล่างมันก็ยิ่งบดเบียดกันน่ะสิ! เพิ่งจะเสร็จไปหยก ๆ ร่างกายยังไวต่อสัมผัสอยู่เลย นี่เธอก็อุตส่าห์พยายามเก็บอาการอย่างสุดความสามารถไม่ให้เขาระแคะระคายแล้วนะ!

“พวกมันยังอยู่ข้างนอกนั่น” เขาพูดหน้าตาเฉย

“ท่านแน่ใจหรือเจ้าคะ?” ซาโยถามเสียงซื่อ

“ใช่” เขาแกล้งทำหน้าจริงจังเพื่อขู่ให้เธอยอมอยู่ใต้ร่างต่อ แล้วถาม “...เจ้าเป็นใคร มาจากไหนกันแน่”

“ข้าชื่อซาโย ข้าเรือแตก” เธอกแถไปเรื่อย

เรือแตก หรืออย่างอื่นแตกกันแน่? กัปตันเคลาส์นึกค่อนแคะในใจ ขบขันแกมเอ็นดู 

“แล้วเมื่อกี้... เจ้าครางทำไม”

“ข้า... เอ่อ... ข้าแค่จามเจ้าค่ะ!”

“จาม?” ชายหนุ่มเลิกคิ้ว ยัยเด็กหน้าใสคนนี้ช่างแถได้โล่จริง ๆ

“...” ซาโยพยักหน้าหงึกหงักยืนยันหนักแน่น

“เสียงจามของเจ้า ช่าง...” กัปตันเคลาส์หยุดพูดไปดื้อ ๆ แล้วจงใจโน้มลงมาจนปากนาบผิวแก้ม “...ยั่วยวนใจนัก ยัยผีทะเล”

จังหวะที่เขาพูด ริมฝีปากหยักก็ขยับโดนแก้มเธอเบาๆ อย่างจงใจ ส่งผลให้ซาโยสะดุ้งตัวสั่นเทิ้ม

“กะ... กะ... กัปตันเคลาส์ ข้าหนัก ออกไปก่อนเจ้าค่ะ” ซาโยพยายามดันไหล่กว้างของเขา ขืนปล่อยให้เบียดกันแบบนี้แล้วเธอเกิดเสร็จสมอีกรอบ มีหวังโดนจับได้ และถูกตราหน้าว่าเป็นยัยผีทะเลหื่นกามแน่ ๆ! 

เธออยากวางตัวให้ดูเป็นคู่หูที่ดี เป็นมิตร เป็นคนที่เขาไว้ใจได้ เพื่อที่เธอจะได้ชักนำให้เขาละทิ้งสมบัติมรณะตอนท้ายเรื่อง

“เจ้ารู้จักนามของข้าด้วยรึ?” กัปตันเคลาส์ชะงักกึก จ้องลึกจับผิด

ปากไวอีกแล้วกู! 

ซาโยหน้าเหวอไปวูบหนึ่ง ก่อนรีบแถ “ก็... ก็เมื่อกี้พวกกบฏพูดกันว่าโยนกัปตันเคลาส์ลงทะเลไปแล้วนี่นา ข้าก็เลยคิดว่าน่าจะเป็นท่าน”

“ฉลาด...” เขาหายสงสัย ก่อนกลับมาแกล้งต่อ ทิ้งตัวหนาลงมาแนบชิด เบียดส่วนแกร่งขึงเข้าทับ คลื่นทะเลแคริบเบียนก็เหมือนเป็นใจ โยนตัวเรือให้โคลงเคลง พาให้ร่างสองร่างขยับโยกเข้าหากัน

“อ๊า...” ซาโยหลุดคราง

“จามอีกแล้วรึ?” กัปตันเคลาส์ถามเย้า

“อะ... อื้อ...” ซาโยเอียงหน้าหนีไปอีกทาง ไม่ยอมสบสายตาฉลามร้ายเด็ดขาด โอ๊ย! แย่ชะมัด! ขืนคลื่นยังโยกกระแทกเป้ากันแบบนี้ เธอต้องเผลอเสร็จแน่ ๆ!

กัปตันเคลาส์ผู้เจนจัดรู้เท่าทันปฏิกิริยาร่างกายอันไวต่อสัมผัสของสาวน้อย เขาเริ่มสนุกกับการได้แกล้งคนปากแข็งไปเรื่อย ๆ กดสะโพกสอบลงบ้าง แกล้งเบียดเสียดสี แล้วจงใจผละห่างออกไปนิด ๆ ปล่อยให้เธอทรมานจนเธอต้องคราง หรือที่เธอบอกว่าจามนั่นล่ะ

ทว่าแกล้งไปแกล้งมา โจรสลัดตัวร้ายกลับเริ่มขำไม่ออกเสียเอง! เพราะความเปียกชื้นแฉะจากผืนผ้าบางของเธอได้ซึมผ่านมาถึงเขาแล้ว ไหนจะการมองดูเธอที่บิดเร้า มันก็ปลุกเร้าเขาจนเริ่มรู้สึกทรมานไม่แพ้กัน 

ฉลามยักษ์หลังกางเกงขยายตัวแน่นจนปวดหนึบไปหมด

บ้าฉิบ! ทนไม่ไหวแล้วโว้ย!

มือสากเอื้อมต่ำลงไปเพื่อปลดกางเกงของตัวเองลง

บ้าเอ๊ย... วุฒิภาวะสามสิบปีก็ไม่ช่วยอะไร ชายหนุ่มต้องการปลดปล่อยความอัดอั้นนี้เหมือนกัน

“ท่าน... จะทำอะไรเจ้าคะ!” ซาโยลนลานถาม

“ข้าอึดอัด” กัปตันเคลาส์หายใจกระเส่า ดูอาการจะหนักกว่าเธอ

“แล้ว... แล้วจะถอดกางเกงทำไมเล่าเจ้าคะ!”

“ข้าแค่จะปลดมันออกมาเฉย ๆ ...” เขาอ้างหน้าตายพลางเลื่อนกางเกงหนังลงไปกองที่ต้นขา

“...”

“เจ้ามีปัญหาหรือเปล่า ซาโย?” โจรสลัดตัวร้ายแกล้งถามเสียงพร่า 

“ไม่เจ้าค่ะ ตามสบายเลย!” ซาโยรีบบอกหน้าซื่อ พยายามทำตัวเป็นมิตร ซ่อนอาการหื่นกามเอาไว้สุดฤทธิ์ ทั้งที่ในอกมันสั่นระริกจนแทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่แล้ว

“อ่า...” กัปตันเคลาส์หลุดครางด้วยความรู้สึกโล่งสบายขึ้นที่ได้ให้แก่นกายไซส์ยักษ์ออกมาหายใจรับอากาศ

ทว่าความสบายของเขามันคือความทรมานขั้นสุดของซาโย! เพราะตอนนี้เนื้อแท้บุรุษของจริงป้วนเปี้ยนอยู่แถวช่องสาวที่เวลานี้มีเพียงกางเกงแพนตี้เนื้อบางกั้นไว้ ซาโยตัวแดงแปร๊ด ร่างกายฉ่ำแฉะขั้นสุด จากเดิมที่เสียวจะแย่อยู่แล้ว พอเนื้อร้อนสัมผัสผ่านร่มผ้าบาง ๆ แบบนี้... โอ๊ย! ไม่ไหวแล้ว ขืนปล่อยไว้แบบนี้ได้มีรอบสองแน่นอน

“เป็นอะไร... หน้าแดงเชียว ยัยผีทะเล” กัปตันเคลาส์แกล้งจี้ถามชิดใบหู

“ปะ...เปล่าค่ะ”

“หืม... เจ้าเปียกหมดแล้วนะ”

“เปล่านะเจ้าคะ! ข้าไม่ได้เปียก!” ซาโยปัดป้องเสียงหลง ตกใจกลัวความลับแตก

“เปียกซี... ก็พวกเราเพิ่งจะว่ายน้ำขึ้นมาจากทะเลเหมือนกันมิใช่รึ” โจรสลัดเจ้าเล่ห์ขยับมุมปาก ยิ้มร้ายต้อนยัยตัวแสบจนมุม

“อ่า... จริงด้วย แฮะ ๆ” ซาโยหัวเราะแห้ง โล่งอกที่เขาคิดว่าเป็นน้ำทะเล

โอย... ขืนอยู่เงียบ ๆ แบบนี้หัวใจวายตายแน่ ชวนคุยดีกว่าจะได้เลิกฟุ้งซ่าน “ว่าแต่... ท่านคิดจะทำอะไรต่อไปคะ?”

คิดอยากจะจับเจ้าถ่างขาแล้วเข้าไปในตัวเจ้าไงเล่า!

กัปตันหนุ่มอยากจะพูดคำลามกนี้ออกไปใจจะขาด แต่เขาก็ยังคงแกล้งยั้งเอาไว้ก่อนตามเชิงโจรผู้เหนือกว่า เขาอยากเห็นแม่คนปากแข็งคนนี้เป็นฝ่ายเอ่ยปากอ้อนวอนเขาเองเสียก่อน

“แล้วเจ้าว่า... ข้าควรจะทำอะไรต่อดีล่ะ ซาโย?”

.....

E-book มาแล้วค่าา

ใครอยากฟินล่วงหน้า ฟินด่วนจี๋ ขึ้นเรือสปีดโบ๊ด แวบไปส่องอีบุ๊คก่อนได้ค่าา

ราคาเบาๆ เพียง 99 บาทค่ะ

เล่มนี้เป็นเล่มจบของเซ็ทซาโยนะคะ

หากอ่านแล้วมีรอยยิ้ม ฝากกดใจกดเมนต์เป็นกำลังใจให้หน่อยน้าาา

ขอบพระคุณค่า

>>>ลิงก์ อีบุ๊ค<<<