บทเรียนร้อนในห้องหอ
บทเรียนร้อนในห้องหอ
กลับมาที่ปัจจุบัน...ยามหยางเว่ยไหลนึกถึงสุ้มเสียงเปี่ยมหวังของสตรีที่กว่าจะยอมตอบตกลงให้เขาก็ต้องโน้มน้าวอยู่เป็นนาน ผู้อยู่ในชุดเจ้าบ่าวก็เผลอระบายยิ้ม
“กระหม่อมขออวยพรให้ท่านอ๋องและพระชายามีแต่ความสุขพ่ะย่ะค่ะ!”
ข้าราชการนายหนึ่งซึ่งฉินอ๋องจำชื่อมิได้รีบใช้จังหวะที่คนตรงหน้าท่าทางอารมณ์ดีอวยพร ก่อนมอบของขวัญ มุ่งหวังว่าต่อไปนี้จะได้อยู่ในสายพระเนตร
ทว่าถึงฤกษ์ยามเข้าห้องหอพอดี ฉินอ๋องมิเพียงฟังคำอวยพรไม่ได้ศัพท์ ยังไม่เหลือบแลของขวัญที่ข้าหลวงผู้นั้นเตรียมมาให้อย่างดีด้วยซ้ำ
วรกายสูงโปร่งในชุดแดงขลิบทองมุ่งไปยังห้องหอทันที ไม่สนใจคนเรียกชนแก้ว หรือเอ่ยรั้งบอกลาอีกต่อไป ไม่กลัวเป็นการเสียมารยาท เพราะเขาไม่มีมารยาทจะให้เสีย
ยามคิดว่าหญิงสาวต้องพยายามนั่งไหล่ตั้งหลังตรง ข่มระงับอาการตื่นเต้นรออยู่ ใต้อกของเขาก็คล้ายมีมดคันมาไต่ เริ่มตัดสินใจอย่างยากลำบากว่าจะแกล้งให้นางเสียอาการมากๆ หรือจะวางตนเป็นผู้ใหญ่ใจดี ช่วยปลอบเด็กน้อยขวัญหนีจะดีกว่ากัน
ทว่ายามก้าวเข้าไปในห้องหอ ท่าทางของหญิงสาวกลับมิใช่อย่างที่เขาคิดคาดอยากจะเห็น!
*
*
เยี่ยวั่งซีนั่งประสานมือ ยืดไหล่หลังตั้งตรงรออยู่ ณ ห้องหอ แม้ภายในนี้จะสงบเงียบ ทว่าในหัวนางกลับเต็มด้วยความคิดวกวนวุ่นวาย
มันเริ่มจาก...หลังนางเข้าห้องหอมาได้สักครู่ ข้ารับใช้สตรีกลุ่มหนึ่งก็กรูเข้ามา
ก่อนผู้ที่ดูแล้วเป็นหัวหน้าของสาวใช้ จะก้าวออกมาเบื้องหน้า ด้วยท่าทางขึงขังเอาจริงเอาจังยิ่ง
ทีแรกนางหลงคิดว่าจะโดนดี...เหล่าบ่าวผู้ภักดีจะต้องไม่พอใจในตัวพระชายาแสนต้อยต่ำ หาความคู่ควรกับฉินอ๋องมิได้ จึงรวมตัวกันมาเพื่อทำอะไรสักอย่าง
ทว่าบนใบหน้าบิดเบี้ยวของหัวหน้าสาวใช้กลับปรากฏรอยหยาดน้ำใสคลอหน่วยตา
ก่อนจะคุกเข่าลง
ผู้อื่นเบื้องหลังก็ทำตามอย่างรวดเร็ว
“พวกข้ายินดียิ่งนักที่ตำหนักแห่งนี้มีโอกาสได้ต้อนรับพระชายา!”
กล่าวด้วยความตื้นตันแล้วหัวหน้าสาวใช้ซึ่งกลั้นน้ำตาจนหน้าเบี้ยว จึงปล่อยมันไหลอาบออกมา
“พวกเจ้าจงรีบตรวจสอบความเรียบร้อยก่อนท่านอ๋องจะเสด็จมาถึง”
หันไปสั่งลูกน้องก่อนตัวหัวหน้าสาวใช้จะกอบกุมมือขาวผ่องของเจ้านายสาวคนใหม่
ยามนึกถึงเหตุการณ์ประกาศการวิวาห์ของท่านอ๋องเมื่อสิบกว่าวันก่อน ก็ต้องพยายามห้ามมิให้ตนเองร้องไห้ฟูมฟาย
มันเริ่มจากข้ารับใช้ส่วนหนึ่งซึ่งไปทำงานอยู่ที่บ่อน ได้รีบร้อนมาแจ้งข่าวด่วน ว่าหลังลากตัว ‘เด็กหนุ่ม’ ผู้หนึ่งไปเข้าเฝ้า ท่านอ๋องก็ไล่ทุกคนออกมา อยู่ตามลำพังสองต่อสองกันเนิ่นนาน
และเมื่อเด็กหนุ่มร่างเล็กบางออกไป ก็ออกมาบอกหัวหน้าพ่อบ้านประจำบ่อนอย่างอารมณ์ดี
“เห็นลูกค้าที่เพิ่งกลับไปหรือไม่ จำหน้าไว้ให้ดี เพราะนั่นคือผู้ที่จะมาเป็นเจ้านายคนใหม่ของพวกเจ้าทุกคน”
ยามนั้นหัวหน้าพ่อบ้านก็พบว่าประสบการณ์ทำงานร่วมกับคนผู้นี้มาสิบกว่าปีแทบมิช่วยอะไร
“พ่ะ...พ่ะย่ะค่ะ? คนเมื่อครู่ที่ว่าคือผู้ที่เข้าเฝ้าท่านอ๋องอยู่เป็นนาน? แล้วที่ว่าเป็นเจ้านายคนใหม่...หรือว่าจะหมายถึง...”
“ใช่ ข้าจะแต่งงาน”
บทสนทนาสั้นๆ ที่ทำเอาหัวหน้าพ่อบ้านเกือบเป็นลมล้มทั้งยืน กระนั้นก็ประคองสติ...รีบส่งคนไปแจ้งเรื่องยังข้ารับใช้ที่ตำหนักโดยด่วน เพื่อให้เตรียมตัวเก็บงำสีหน้า สงวนกิริยายามท่านอ๋องไปบอกกล่าวข่าวน่าพรั่นพรึงนี้
เรื่องที่ท่านอ๋องเป็นชายตัดแขนเสื้อคือความจริง! และพระองค์ก็กำลังจะพิสูจน์เรื่องนั้นด้วยการวิวาห์กับบุรุษด้วยกันจนได้!!
ลำพังเรื่องที่พระองค์มีรสนิยมเช่นนี้ พวกบ่าวไพร่คนงานยังพอช่วยกันปิดปากให้สนิทแน่นมาได้เนิ่นนาน ทั้งเพราะเกรงอาญา ทั้งเพราะต้องการปกป้องชื่อเสียงที่มิทราบยังเหลืออยู่อีกกี่มากน้อยของพระองค์ให้
แต่หากถึงขั้นวิวาห์กัน เกรงจะปิดกั้นเอาไว้ให้ไม่ไหวเสียแล้ว!
ก่อนเหล่าบ่าวไพร่ผู้ภักดีจะร่วมหารือว่าควรหาทางแจ้งเรื่องน่ากังวลจนเกินรับนี้กับฝ่าบาทดีหรือไม่ ฉินอ๋องที่ทำให้ทั่วทั้งตำหนักตกอยู่ในความโกลาหลไปเป็นครึ่งค่อนวัน ก็มาเล่าแจ้งแถลงไขเกี่ยวกับตัวเจ้าสาวสกุลเยี่ย
ที่แท้บุรุษร่างบอบบางนั่นคือสตรีปลอมตัวมา!
ขอบคุณสวรรค์!!
“รู้หรือไม่เจ้าคะ ว่ายามพวกข้าได้ทราบว่า...ว่าที่พระชายาคือใคร พวกข้าแทบมิอาจกลั้นน้ำตาแห่งความปีติไว้ได้ไหว”
หัวหน้าสาวใช้ลูบมือเยี่ยวั่งซีไปพลางกล่าวเสียงสั่น สงสารพวกตนเหลือเกินที่มิอาจร่วมปลาบปลื้มกับข่าวมงคลของเจ้าเหนือหัวได้เต็มที่ ยังต้องมารู้สึกว่าสิ่งน่ายินดีแท้จริงกลับคือ พระชายาผู้นั้นเป็นสตรีอย่างที่ควร
“นับว่าเป็นวาสนาของข้าแล้วที่ท่านอ๋องเมตตา” เยี่ยวั่งซีตอบตามพิธี กระนั้นก็นึกโล่งใจไม่น้อย “ซ้ำข้ายังได้รับการตอบรับอันอบอุ่นเช่นนี้อีก ข้าซาบซึ้งใจยิ่งนัก”
หัวหน้าสาวใช้ได้ฟังถึงกับสะอื้นลึกในอก ดีใจที่พระชายาท่าทางเป็นคนดีก็ใช่...แต่มันหาใช่ส่วนหลัก
ทว่าเพราะสุ้มเสียงแว่วหวานของร่างเล็กในชุดเจ้าสาว ทั้งมือขาวซึ่งบอบบางและนุ่มนิ่มที่ได้สัมผัส ทำให้ยามนี้มั่นใจแล้วว่า เจ้าสาวของฉินอ๋องคือสตรีจริงๆ มิใช่แสร้งตบตาผู้คนแล้วเอาบุรุษคนรักตัวจริงมาซ่อนไว้!
เพราะท่านอ๋องทำทุกคนหวาดระแวงจนแทบไม่เป็นอันทำอะไร นางจึงอาสามาดูให้ถึงในห้องหอ
บัดนี้วางใจได้เกือบเต็มสิบส่วนแล้ว
ใช่...แค่เกือบ เพราะยังเหลือส่วนซึ่งน่ากังวลอยู่
“พระชายา ข้าขอบังอาจเสนอแนะอะไรสักหน่อยจะได้หรือไม่เจ้าคะ”
“เชิญว่ามาได้เลย” เยี่ยวั่งซีรู้สึกตื่นเต้นไม่น้อย ด้วยหลงคิดว่าคงถึงเวลาสำหรับการเรียนรู้กฎระเบียบต่างๆ ของที่นี่
ทว่า...
“ข้าทราบดีว่าท่านคงจะศึกษาจากหนังสือปกแดง หรือมีหญิงสาวที่แต่งงานเรียบร้อยมาชี้แนะแล้ว แต่สิ่งที่ข้ากำลังจะบอกท่านมันคือสุดยอดกลเม็ดเด็ดพราย มันคือสิ่งซึ่งพวกเราช่วยกันเสาะหา รวบรวม เพื่อให้พระชายานำมาใช้มัดพระทัยท่านอ๋องให้ได้ในราตรีนี้!”
เพราะความมุ่งมั่นหัวหน้าสาวใช้จึงเผลอใช้เสียงดัง แต่เมื่อรู้ตนนางก็กระแอมกระไอกลบเกลื่อน ก่อนโน้มใบหน้าเข้ามากระซิบชิดใกล้
“มือของสตรีน่ะไม่จำเป็นต้องจับบ่าหรือวางไว้ข้างลำตัวหรอกนะเจ้าคะ แต่มันสามารถใช้กำ (...) รูด (...) คลึง (...) แล้วปากของเราสามารถอม (...) เอาไว้ ส่วนลิ้นก็โลมเลียลากไล้ยังส่วน (...) ”
ใน (...) คือคำที่ทำเยี่ยวั่งซีหูอื้อตาลาย มิคาดจะมีวันที่ต้องมาได้ยินใครเอ่ยออกมาตามตรงขนาดนี้!
***
ทะ…ท่านหัวหน้าสาวใช้ ใจเย็นๆ ก่อนนะ
E-Book เล่มเดียวจบ วางแผงแล้วนะคะ พร้อมแล้วทั้งที่ Meb , Dek-D เลือกตามช่องทางที่สะดวกได้เลยค่ะ