ไม่ยอมให้สมหวัง
ไม่ยอมให้สมหวัง
ตามแผนการริบคืนสินสอดที่คุยกันไว้ ของที่เป็นดั่งสมบัติแผ่นดินนางจะคืนพระองค์ไป ส่วนที่เหลือเช่นเงินตรา เครื่องประดับ รวมทั้งรางวัลจากพนันเพี่ยวฉ่าย นางจะขอเก็บไว้เป็นทุนรอน
แน่นอนว่าบุญคุณที่ถูกเลี้ยงดูมาย่อมควรทดแทน เพื่อมิให้มีการติดค้าง ภายหน้าจะได้ไม่มีข้อไว้ให้ใช้อ้างมาข้องเกี่ยว ชาตินี้ชาติเดียวชดใช้กันเสียให้สิ้นไป นางจึงตั้งใจจะเหลือเงินไว้ให้บิดามารดาจำนวนหนึ่ง ในมูลค่าที่แค่พอเหมาะสมพอดี ไม่มากเกินไปจนเหลือไว้ผลาญใช้เพื่อเยี่ยซินหยี บุตรีแสนรักของพวกท่านที่ได้อะไรๆ ไปแล้วตั้งมากมาย
ส่วนเรื่องการกลั่นแกล้งหาความสำราญด่านต่อไปบนโต๊ะอาหาร เดิมทีท่านอ๋องตั้งใจว่าจะแสร้งทำเรื่องมาก ตินู่นนี่ ติงว่าไม่ถูกใจ สร้างความปวดหัววุ่นวายตามที่ตนชื่นชอบถนัดถนี่ ทว่าหากเป็นเช่นนั้นบิดานางจะต้องเอาโทษเหล่าพ่อครัวแม่ครัวแน่นอน
นางไม่ต้องการให้ผู้ไม่เกี่ยวข้องต้องมาเดือดร้อน
ดังนั้นจึงเสนอวิธีสำหรับใช้บนโต๊ะอาหาร เรื่องการใช้ของโปรดของตนเอง
เพราะในเรื่องราวที่แทบจะไม่มีอะไรเลยระหว่างนางกับท่านพ่อ มีอยู่สิ่งหนึ่งซึ่งติดค้างในใจมาเนิ่นนาน
ในวันหนึ่ง...ตอนนางอายุได้ราวหกปี ยามมื้อเย็นที่ทุกคนมาล้อมวงรับประทาน วันนั้นมีจานไก่ผัดเหอเถาใส่ลูกเจ่า รสชาติเค็มมันกำลังดี มีกลิ่นหอมและรสเปรี้ยวเล็กน้อยจากลูกเจ่า จนประทับใจยันปัจจุบัน
ตอนนั้นตัวนางซึ่งยังไม่รู้ประสานักได้ไปแอบบอกท่านพ่อซึ่งไม่เคยดุด่าบ่นพร่ำกันอย่างท่านแม่หลังมื้ออาหารว่า ‘จานไก่ผัดเหอเถารสเลิศยิ่งนัก อยากรับประทานอีก’
ยามนั้นบิดาหาได้หยุดรอฟัง ยังคล้ายจะไม่ได้ยิน นางจึงสงสัยยิ่งนักว่าแท้จริงเป็นอย่างไร
เพราะหลังจากนั้นก็ไม่มีจานไก่ผัดเหอเถาถูกจัดขึ้นโต๊ะอีกเลย...
นางไม่เคยได้กินมันอีกเลย นับจากบัดนั้น
ก่อนกลิ่นหอมฟุ้งจากอาหารหลากหลายจาน จะดึงเยี่ยวั่งซีให้กลับมาจากการนึกย้อนอดีต
นัยน์ตาดุจผลซิ่งกลอกมองสำรับที่ถูกจัดอย่างประณีต งดงามและส่งกลิ่นน่ารับประทาน จานแล้วจานเล่า ทว่าก็ไม่เห็นไก่ผัดเหอเถา
แต่แล้วจานที่กำลังมองหากลับถูกยื่นมาตรงหน้า
เป็นบิดาของนางถือมันนำมามอบให้ด้วยตนเอง
“นี่อย่างไรเล่า ไก่ผัดเหอเถาที่เจ้าโปรดปราน”
ยามเห็นสีหน้าไร้ยินดี ไม่อาจอ่านอารมณ์ของบุตรีซึ่งนั่งเชิดหน้าคอตั้ง บุรุษผู้กำลังกดดันเพราะไม่อยากเสียของมีค่าในครอบครองให้โดนยึดคืนเอาไปอีก ก็ฉีกยิ้มและพยายามเตือนความทรงจำนางไปด้วย
“เจ้าเคยชมมันว่ารสเลิศอย่างยิ่ง ร้องขออยากจะกินอีกสักครา แม้ตอนนั้นเจ้าจะยังเล็กนัก ทว่าก็ยังจำได้อยู่ใช่หรือไม่”
ในที่สุดก็ได้ข้อสรุปเสียที...ว่าตอนนั้นบิดาหาใช่ไม่ได้ยิน ยังไม่ได้หลงลืมเรื่องนี้ไป แต่เป็นเพราะจงใจไม่ให้นางได้สมหวัง…
“ท่านจำผิดแล้วเจ้าค่ะ จานที่ข้าชอบคือไก่ผัดปี๋ฉีต่างหาก” นางจึงเอ่ยหน้าตาย น้ำเสียงเรียบ
จงใจไม่ยอมให้ท่านได้สมหวังเช่นกัน
“เพ้ย! จะเป็นเช่นนั้นไปได้อย่างไร ก็ตัวเจ้าตามมาบอกกับข้าด้วยท่าทางถูกอกถูกใจเสียปานนั้น ข้าจะจำผิดไปได้อย่างไ---”
“แต่ข้าจำได้แม่นยำเชียวว่า นับจากรู้ความข้าก็ได้กินไก่ผัดเหอเถาเพียงครั้งเดียวเท่านั้น หากท่านยืนกรานว่าจำได้ แล้วเหตุใดข้าจึงไม่ได้กินมันอีกเลยเล่า”
สิ่งที่เยี่ยวั่งซีย้อนทำผู้เป็นบิดาระลึกขึ้นมาได้ ว่าเพราะซินเอ๋อร์และภรรยาหาได้ชมชอบจานไก่นั่นสักเท่าไร เขาจึงสั่งกับหัวหน้าพ่อครัวไว้ว่าอย่าได้ทำมันขึ้นมาอีก
เรื่องอะไรจะต้องให้นางเด็กนี่ได้กินของถูกปากอยู่คนเดียว
“นี่ไม่เท่ากับว่าท่านจงใจ มิให้ข้าได้กินของที่โปรดปรานอีกเลยหรอกหรือ”
ข้อสรุปจากเยี่ยวั่งซี ทำสีหน้าขรึมเข้มของหยางเว่ยไหลยิ่งมืดครึ้ม และก่อนคนบ้าคลั่งจะทำให้เรื่องบานปลาย ยอดวาณิชก็ตัดสินใจ
“พระชายาคิดมากเกินไปแล้ว จะเป็นเช่นนั้นไปได้อย่างไร สงสัยข้าคงจำเรื่องเล็กน้อยนี่ผิดไปจริงๆ เพราะไก่ผัดเหอเถากับผัดปี๋ฉีหน้าตาคล้ายกันยิ่งนัก ขอโปรดอย่าถือสาคนที่คงแก่จนเริ่มเลอะเลือนผู้นี้เลย”
ยังถึงกับยอมคุกเข่าลง หมอบคำนับกับพื้น
แม้อีกฝ่ายจะเป็นถึงพระชายาทว่าเขาก็นับเป็นบิดา หากกับอีแค่เรื่องข้าวเก่างาเน่าเท่านี้ยังคิดจะเอาโทษ หรือยอมให้สวามีริบของคืนไปให้ค้านสายตาค้านความรู้สึกผู้อื่นอีกก็ลองดู!
“แน่นอน...ข้าย่อมไม่ถือสาท่านเรื่องนี้”
ฟังที่เยี่ยวั่งซีกล่าวแล้ว ผู้ซึ่งสู้อุตส่าห์ยอมคุกเข่าค้อมหัวให้นางก็กำลังจะเผยยิ้มกว้าง
ทว่า...
“แต่ถ้อยคำของสวามีข้าก็ไม่อาจมองเป็นเรื่องเล็กน้อย ยิ่งไม่สามารถยอมไม่ถือสา ดังนั้นทุกอย่างจะต้องเป็นไปตามที่พระองค์ลั่นวาจาไว้”
นางเอ่ยไร้ลังเล ด้วยตั้งใจไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่าจะทำเช่นนี้ ไม่ว่าท่านพ่อจะจำได้หรือไม่
เพราะต่อให้มันเกิดจากการที่บิดาจะหลงลืมหรือไม่ใส่ใจกันจริงๆ มันก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันสักเท่าไร
อย่างไรเป้าประสงค์ก็มิใช่เรื่องไร้สาระอย่างการลองหยั่งใจว่าบิดารักนางหรือไม่อะไรนั่นอยู่แล้ว เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมานางทราบเรื่องนี้ดีมาเกินพอ
จุดประสงค์มีเพียงหาหัวข้อมาริบเอาสินสอดคืนไป โดยไม่ต้องทำให้ผู้ไม่เกี่ยวข้องต้องเดือดร้อน
ทว่าการที่คำตอบออกมาเป็นเช่นนี้ ก็ช่วยให้นางได้ยิ่งกระจ่างแจ้งว่า แท้จริงบิดาดูจะมีความชิงชังรังเกียจลูกสาวผู้นี้อยู่ไม่น้อย
ไม่เข้าใจเหมือนกันว่านางไปทำอะไรให้
แต่นางก็ไม่คิดจะหาคำตอบ หรือทำความเข้าใจอะไรคนในครอบครัวนั้นอีกแล้ว
***
โดนไปอีกหนึ่ง แต่ยังไม่จบหรอก
E-Book เล่มเดียวจบ วางแผงแล้วนะคะ พร้อมแล้วทั้งที่ Meb , Dek-D เลือกตามช่องทางที่สะดวกได้เลยค่ะ