บทที่ 5 พบเจอผู้มีพระคุณ 2

เรื่องของตระกูลซ่ง ซูเจียซินเก็บเอาไว้ก่อน ตอนนี้เธอยังไม่มีกำลังมากพอจะไปเอาคืนคนพวกนั้น และเธอสนใจแต่เรื่องหาเงิน อีกอย่างเธอก็เอาเงินของพวกเขามาหนึ่งร้อยหยวน จะไม่ให้พวกเขาโกรธแค้นคงเป็นไปไม่ได้

ซูฟางเฟยทำที่มัดผมออกมาได้น่ารักน่าใช้มาก มีดอกไม้ที่ทำจากผ้าติดลงไปด้วย ซูเจียซินเห็นฝีมือของผู้เป็นแม่ก็เอ่ยชมไม่ขาดปาก การเย็บก็ประณีต ส่วนกระเป๋าที่ทำออกมาก็สวยงาม ใช้ผ้าหลากสีมาทำเป็นลวดลาย แล้วยังปักลายน่ารัก ๆ ลงไปด้วย

เมื่อเห็นว่ามีปริมาณพอให้ขายได้แล้ว ซูเจียซินก็นำที่มัดผมกับกระเป๋าไปวางขายที่หน้าร้านบะหมี่ เธอขายในราคาที่คิดว่าไม่แพง ที่มัดผมชิ้นละ 5 เฟิน ส่วนกระเป๋าผ้าขายที่ชิ้นละ 2 เหมา

การขายในวันแรกนับว่าดีมาก เพราะเป็นของแปลกตา แม้บางคนจะบ่นว่าแพงไปบ้าง ทว่าก็ขายได้เกือบหมด

“ขายดีเหมือนกันนะ” ต้วนเพ่ยฉินกล่าวหลังจากเก็บร้านแล้ว เพราะเห็นว่าที่มัดผมมีคนมาเลือกซื้อตลอด

“ค่ะ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะขายได้แบบนี้อีกนานหรือเปล่าค่ะ” ซูเจียซินบอก

“ทำไมล่ะ” ถังเลี่ยงหวงถามเมื่อได้ยินหญิงสาวพูดแบบนั้น

“ตอนนี้ที่มัดผมยังเป็นของแปลกใหม่ อีกไม่นานก็คงไม่เป็นแบบนั้นแล้ว และที่สำคัญฉันขายได้คนอื่นก็ขายได้เหมือนกันค่ะ”

ซูเจียซินรู้ว่าอีกไม่นานก็จะมีคนทำเหมือนเธอ ตอนนี้เธอจึงต้องรีบขายให้ได้มากที่สุดก่อน

“ก็จริง” ต้วนเพ่ยฉินเห็นด้วยกับคำพูดของซูเจียซิน การค้าขายแบบนี้ไม่มั่นคง “แต่ถ้าทำสินค้าใหม่ออกมาได้เรื่อย ๆ ก็จะขายได้เรื่อย ๆ ไม่ใช่เหรอ”

ต้วนเพ่ยฉินช่วยเสนอทางออกให้

“ค่ะ ฉันต้องพยายามให้มากขึ้น” ซูเจียซินบอกก่อนจะยิ้มออกมา

“เห็นเธอยิ้มได้แบบนี้ฉันก็เบาใจ” ต้วนเพ่ยฉินบอกกับซูเจียซิน ในเมื่อหญิงสาวไม่คิดมาก เธอก็ไม่ควรกังวลไปก่อน “เธอเก่งมากนะ ขยันและตั้งใจทำงาน อีกทั้งก็ไม่ยอมให้ข่าวลือเสียหายพวกนั้นมาทำร้ายเธอได้”

ต้วนเพ่ยฉินได้ยินข่าวลือที่ผู้หญิงคนนั้นนำมาบอกกับซูเจียซินแล้ว เธอยังคิดว่าหญิงสาวตรงหน้าจะรับไม่ได้ ทว่ากลับไม่เป็นแบบนั้น ซูเจียซินยังทำงานต่อได้เป็นปกติ ราวกับเรื่องพวกนั้นไม่เกี่ยวข้องกับเธอ หากเป็นผู้หญิงบางคนอาจรับไม่ได้กับคำนินทา และสายตาเหยียดหยามจากผู้อื่น บางคนอาจจะคิดสั้นเลยก็ได้ ต้วนเพ่ยฉินจึงได้บอกว่าซูเจียซินเก่ง

“เพราะไม่ใช่เรื่องจริงฉันเลยไม่ใส่ใจค่ะ ฉันไม่เคยมีคู่หมั้น ไม่นับที่พวกเขาไปตกลงกันลับหลังฉันนะคะ” ซูเจียซินว่าก่อนจะยิ้มออกมา “ส่วนคนที่ช่วยฉันไว้เขามีเจตนาจะช่วยชีวิต ถือเป็นผู้มีพระคุณ ไม่ใช่คนไม่ดี แต่ถ้าเขาเห็นคนจะตายแล้วไม่ช่วยต่างหากละคะ ถึงจะเป็นคนไม่ดี”

“เธอไม่คิดมากก็ดีแล้ว” ถังเลี่ยงหวงว่าและก็นึกเอ็นดูเด็กสาวดี ๆ แบบนี้ “เธอแค่ใช้ชีวิตของตัวเองให้ดี ให้คนพวกนั้นอิจฉา ถึงจะเรียกว่าได้แก้แค้นจริง ๆ”

“ฉันฟังที่เถ้าแก่บอกค่ะ ฉันจะใช้ชีวิตให้คนพวกนั้นอิจฉา” ซูเจียซินบอก

“ดีแล้ว” ถังเลี่ยงหวงกล่าว “เก็บของเสร็จแล้วก็กลับบ้านไปพักผ่อนเถอะ”

“ค่ะ”

ซูเจียซินตอบรับ แต่เธอยังไม่ได้รีบกลับบ้าน หญิงสาวไปที่ร้านตัดเย็บเสื้อผ้าก่อน จากนั้นก็ช่วยทำความสะอาดร้านให้กับหม่าเหยาซี แลกกับเศษผ้าที่เธอจะเอาไปให้แม่ ได้ผ้ามาแล้วซูเจียซินก็กลับบ้าน

ซูเจียซินไม่เคยพูดถึงเรื่องที่เธอถูกนินทาให้ผู้เป็นแม่ฟัง เพราะไม่อยากให้แม่ของเธอคิดมาก ลำพังตอนนี้แม่ของเธอก็แทบไม่ออกจากบ้านไปไหนอยู่แล้ว ด้วยกลัวเสียงนินทาจากผู้อื่น เพราะเธอเป็นผู้หญิงที่หย่าร้างแล้วกลับมาอยู่บ้านเดิมของพ่อแม่

หญิงสาวไม่บังคับคนเป็นแม่ แค่ที่เป็นอยู่ตอนนี้ก็นับว่าแม่ของเธอเข้มแข็งมากแล้ว ต่อไปหากแม่ของเธอหาเงินได้เอง ก็จะมีความกล้าและมั่นใจขึ้นมา

การค้าขายเล็ก ๆ น้อย ๆ ของซูเจียซินกำลังเป็นไปได้ด้วยดี ทว่าเช้าวันหนึ่งสิ่งที่ซูเจียซินคาดคิดไว้ก็เกิดขึ้น เมื่อเห็นแผงขายที่มัดผมตั้งอยู่ข้างถนน ซูเจียซินไม่ได้ว่าอะไรเพราะเข้าใจและก็ต่างคนต่างขายไป

กระทั่งเริ่มมีแผงขายที่มัดผมแผงที่สองและสามตามมา จึงกระทบกับการขายที่มัดผมของเธอเข้าแล้ว แม้ที่มัดผมที่ซูฟางเฟยทำจะสวยและประณีตกว่า ทว่าเมื่อมีคนขายราคาตัดหน้า ก็ทำให้ซูเจียซินขายของได้น้อยลง

“เธอพูดไว้ไม่มีผิดเลย”

ต้วนเพ่ยฉินก็เห็นแล้วว่ามีแผงขายที่มัดเพิ่มขึ้นมาเรื่อย ๆ แต่จะไปว่าคนอื่นก็ไม่ได้ ขนาดร้านบะหมี่ยังมีร้านคู่แข่งเลย อยู่ที่ว่าของใครจะดีกว่ากัน

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ”

ซูเจียซินก็คิดไว้อยู่แล้วว่าจะมีวันนี้ เพราะที่มัดผมไม่ได้ทำยาก ใครทำก็ได้ ช่วงนี้ก็ต้องขายแบบนี้ไปก่อน ทว่าซูเจียซินก็คิดจะหาอย่างอื่นมาขายเพิ่มอีก

หลังเก็บกวาดทำความสะอาดร้านบะหมี่เสร็จแล้ว ซูเจียซินก็ไปหาไหสำหรับใช้ดองผัก เธอไม่ได้ไปที่ตลาดก่อน แต่เลือกจะไปที่สถานีรับซื้อของเก่าแทน เธอจะไปดูที่นั่นก่อนว่ามีไหอย่างที่ต้องการหรือไม่ เพราะถ้าหาจากที่นั่นได้ก็จะได้ของที่ราคาไม่แพง

“ไหสำหรับดองผักเหรอ เธอเดินไปดูทางนั้นสิ วันนี้มีเข้ามาเยอะอยู่เหมือนกัน” ผู้ดูแลสถานีรับซื้อของเก่าบอก

ซูเจียซินเดินไปดูตรงที่อีกฝ่ายชี้บอก ก็เห็นว่ามีไหใบเล็กใบใหญ่รวมกันเกือบสามสิบไห แต่ละไหมีคราบฝุ่นคราบดินหนาเตอะ หญิงสาวจึงค่อย ๆ เลือกไหที่ไม่ปริแตก เมื่อเลือกได้แล้วก็ขนไปให้ผู้ดูแลสถานที่แห่งนี้ดู

“ทั้งหมดยี่สิบห้าไหค่ะ คิดเงินยังไงคะ” ซูเจียซินถาม

“เล็ก 3 เหมา ใหญ่ 5 เหมา”

แม้จะบอกว่าเป็นไหใบเล็ก ทว่าก็ยังค่อนข้างใหญ่อยู่ดี ราคานี้ซูเจียซินจึงพยักหน้าตอบรับ

“ฉันฝากของไว้ที่นี่ก่อนได้ไหมคะ พรุ่งนี้ฉันจะให้พี่ชายมาช่วยขนกลับไป” ซูเจียซินเอ่ยถาม

“ได้ เอาไปแอบไว้ตรงมุมนั้นหน่อยจะได้ไม่เกะกะคนอื่น” จูฉีซานบอก

“ได้ค่ะ” ซูเจียซินรีบตอบรับ แล้วก็ย้ายไหของเธอไปแอบเอาไว้ เสร็จแล้วก็มาจ่ายเงิน เมื่อจ่ายเงินครบแล้วเธอก็กลับบ้านไป