บทที่ 7 เปิดขายบะหมี่วันแรก 2
บทที่ 7 เปิดขายบะหมี่วันแรก 2
หลังได้คุยกับสามีแล้ว ตู้หลันเฟินตัดสินใจไม่มาช่วยงานที่ร้านของซูเจียซิน เพราะเธอเป็นห่วงทางบ้านที่มีผู้ชายถึงสามคน จะปล่อยงานบ้านให้ลูกสาวทำคนเดียวก็หนักเกินไป อีกทั้งลูกสาวของเธอก็มีงานทำอยู่ ไม่ได้อยู่บ้านเฉย ๆ จึงแทบไม่มีเวลามาทำงานบ้านเลย
ตู้หลันเฟินจำต้องอยู่ทำงานบ้าน ไม่อย่างนั้นคนที่ไปทำงานมาเหนื่อย ๆ กลับมาก็จะไม่มีอาหารไว้รอ ชายหนุ่มต้องใช้แรงงานหนัก ถ้ากินไม่อิ่มก็คงจะมีปัญหาตามมาภายหลังได้
ซูเจียซินเข้าใจปัญหาของตู้หลันเฟิน ทางบ้านนั้นดูเหมือนจะขาดป้าสะใภ้ของเธอไม่ได้จริง ๆ ในตอนที่ซูเจียซินกำลังคิดว่าจะหาใครมาช่วยงานดี ก็มีหญิงสาวคนหนึ่งเดินมาที่หน้าร้านของเธอ
“เถ้าแก่เนี้ย พอจะมีงานให้ฉันทำไหมคะ งานล้างถ้วยล้างชามก็ได้ค่ะ”
ได้ยินคำพูดนี้ก็ให้นึกถึงตัวเองตอนก่อนหน้านั้น เพราะซูเจียซินก็เดินมาถามกับเถ้าแก่ถังแบบนี้เหมือนกัน ครั้นเห็นว่าเป็นใครมาของานทำ ซูเจียซินก็เผลอยิ้มออกมา
“ล้างถ้วยชามและก็ช่วยงานในร้านด้วย พอทำไหวไหม” ซูเจียซินถาม
“ไหวค่ะ” หญิงสาวรีบตอบรับทันที ด้วยกลัวจะไม่ได้งานทำ
“ถ้าอย่างนั้นก็ลองทำดูก่อน ฉันจะให้ค่าแรงเธอวันละสองหยวน” ซูเจียซินบอกออกไป
เถาซูเจียวได้ยินว่าค่าแรงวันละสองหยวนก็ทำตาโต เท่ากับว่าถ้าไม่หยุดงานเดือนหนึ่งเธอจะได้ค่าแรงอยู่ที่หกสิบหยวน มากกว่าคนที่ทำงานในโรงงานเสียอีก
“ทำได้ค่ะ เถ้าแก่เนี้ยสั่งมาได้เลยค่ะ เถาซูเจียวผู้นี้จะไม่เกี่ยงงานเลยค่ะ” หญิงสาวยืดอกบอก
ซูเจียซินเห็นแบบนั้นก็ยิ้มออกมา เถาซูเจียวยังคงเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน ชีวิตก่อนซูเจียซินก็ได้ทำงานกับเถาซูเจียวที่ร้านบะหมี่นี้ ในปีนั้นเถ้าแก่เนี้ยเริ่มป่วย เถ้าแก่ถังจึงได้หาคนมาช่วยทำงานอีกคน ซึ่งก็ถือเถาซูเจียวคนนี้
หลังได้ทำงานด้วยกันทั้งสองคนก็สนิทกันมาก และทำงานด้วยกันได้อย่างดี ครั้นเห็นเถาซูเจียวอีกครั้ง ซูเจียซินก็รับเธอเข้าทำงานทันที เพราะเด็กสาวคนนี้นอกจากจะขยันแล้ว ก็ยังซื่อสัตย์อีกด้วย
เถาซูเจียวทำงานคล่องและขยันมาก ซูฟางเฟยเอ่ยชมทั้งวัน ครั้นถูกชมอีกฝ่ายก็ยิ้มแก้มปริ ตอนเย็นหลังปิดร้านแล้ว ซูเจียซินก็ให้บะหมี่กับเถาซูเจียวกลับไปด้วย พร้อมกับค่าแรงสองหยวนของวันนี้ แล้วก็นัดแนะเวลาทำงานในวันพรุ่งนี้ด้วย
“ฉันจะรีบมาแต่เช้าค่ะ” เถาซูเจียวบอก แล้วก็ขอตัวกลับบ้านของเธอไป
คล้อยหลังเถาซูเจียวกลับไปแล้ว ซูฟางเฟยก็หันมาพูดกับลูกสาว
“เด็กคนนี้ขยันมากจริง ๆ”
“ค่ะ” ซูเจียซินเห็นด้วยกับคำพูดของแม่
“แม่จะไปตลาดสักหน่อย ลูกจะเอาอะไรไหม” เพราะไม่สามารถกินบะหมี่ได้ทุกวัน ซูฟางเฟยจึงจะไปตลาดหาซื้อของสดมาทำอาหารให้ลูกสาว
“ไม่ค่ะ แม่ไปคนเดียวได้ไหมคะ” ซูเจียซินถาม เธอจะอยู่ทำบัญชีของร้านต่อ จึงไม่ได้ตามแม่ไปด้วย
“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ ตลาดก็อยู่แค่นี้เอง” ซูฟางเฟยว่า
ร้านบะหมี่อยู่ไม่ห่างจากตลาดมากนัก เดินไม่กี่ก้าวก็ถึงแล้ว เธอจะไปตลาดเองไม่ได้ได้อย่างไร
“ถ้าอย่างนั้นแม่ก็ระวังตัวหน่อยนะคะ อยากกินอะไรก็ซื้อมาเลยนะคะ ไม่ต้องประหยัดจนไม่กล้าซื้อกิน” ซูเจียซินเอ่ยเตือน
“แม่รู้แล้ว”
ซูฟางเฟยยังพอมีเงินจากที่ขายกระเป๋าผ้าได้ เธอในตอนนี้อยากจะกินอะไรก็ตัดใจซื้อกินได้แล้ว ไม่จำเป็นต้องอดเหมือนเมื่อก่อนอีก
ซูฟางเฟยเดินไปตลาด ซูเจียซินก็มานั่งทำบัญชีของร้าน หลังทำบัญชีเสร็จก็รู้สึกไม่น่าเชื่อว่าเธอจะขายได้ห้าร้อยถ้วย มากกว่าที่เถ้าแก่ถังขายได้อีก ราคาถ้วยละห้าเหมา วันนี้วันเดียวเธอขายของได้เงินมาสองร้อยห้าสิบหยวน กำไรก็เกือบหนึ่งร้อยหยวนแล้ว ถ้าขายได้อย่างนี้ทุกวันเธอก็ไม่ต้องกังวลเรื่องความเป็นอยู่ของตัวเองกับแม่อีกแล้ว
วันต่อมาพี่ชายทั้งสองคนก็มาส่งผักดองให้ซูเจียซินที่ร้าน หญิงสาวจึงให้บะหมี่กับหมูตุ๋นกลับไปด้วย เป็นค่าเหนื่อยยากของทั้งสองคน
ครั้นซูฟางเฟยไม่มีเวลามาดองผักเอง และที่นี่ผักมีราคาแพง เธอจึงฝากคำพูดไปกับหลานชาย เพื่อให้ไปบอกกับพี่สะใภ้ของเธอ ให้ตู้หลันเฟินทำผักดองมาขายที่ร้านบะหมี่ ผักก็สามารถปลูกเอง และหาซื้อกับเพื่อนบ้านได้ในราคาที่ถูกกว่าตลาดสด ผักดองนี้ใช้เป็นเครื่องเคียงในร้านบะหมี่ได้ และยังแบ่งขายให้คนอื่น ๆ ได้ด้วย
ตู้หลันเฟินเคยมาช่วยซูฟางเฟยดองผัก ซึ่งซูฟางเฟยก็ได้สอนวิธีดองผักสูตรของเธอให้กับพี่สะใภ้ไปแล้ว ถ้าทำตามนั้นก็สามารถทำผักดองรสชาติของเธอได้ ผักดองสูตรนี้ยังไงก็ขายได้
ฝากอีบุ๊กด้วยนะคะ ประมาณ 117,800 คำ ราคาโพรโมชัน 169 บาท จนถึงวันที่ 31/8/69 นี้ค่ะ
