บทที่ 9 ข่าวลือแพร่กระจาย 2
บทที่ 9 ข่าวลือแพร่กระจาย 2
ซ่งจื้อเผิงเดินออกมาจากบ้านด้วยใจที่เลื่อนลอย เขาได้ยินเสียงของแม่ตะโกนตามหลังมา แต่ซ่งจื้อเผิงก็ไม่ได้หันกลับไปมอง ที่บ้านวุ่นวายมากขึ้นทุกวัน ไม่มีวันไหนที่สงบและมีความสุขเลย
เดินจากมาอย่างไร้จุดหมาย กว่าจะรู้ตัวอีกทีเขาก็มายืนอยู่ที่หน้าร้านบะหมี่ของซูเจียซินแล้ว ขณะที่ยืนนิ่งโดยไม่รู้ว่ามาทำอะไรที่นี่ และจะทำอย่างไรต่อไป ประตูร้านก็เปิดออกก่อนจะเห็นซูฟางเฟยเดินไปทิ้งขยะ
ในตอนนั้นซูฟางเฟยก็รู้สึกเหมือนถูกจ้องมอง เธอจึงหันไปยังทิศทางนั้น แล้วก็ได้เจอกับอดีตสามีกำลังยืนมองเธออยู่ ซ่งจื้อเผิงเห็นซูฟางเฟยอยู่คนเดียวก็รีบเดินมาหา
“แกมาทำอะไรที่นี่อีก” ซูฟางเฟยถาม
“ฉันแค่เดินผ่านมาทางนี้ เลยมาดูด้วยว่าที่ร้านเป็นยังไงบ้าง กลางคืนแบบนี้เธอต้องระวังตัวด้วยนะ” ซ่งจื้อเผิงบอกกับอดีตภรรยา
“เป็นห่วงฉันเหรอ” ซูฟางเฟยถาม อีกฝ่ายก็พยักหน้าตอบรับว่าเขาเป็นห่วงเธอกับลูก “แต่ฉันไม่ต้องการ ตอนที่พวกเราต้องการแก แกกลับไม่อยู่ตรงนั้น ตอนนี้ฉันกับลูกไม่ต้องการแกแล้ว ถ้ายังมีความเป็นพ่อเหลืออยู่บ้าง ก็อย่ามาสร้างความวุ่นวายให้กับลูกของฉันอีก”
ซูฟางเฟยว่าแล้วก็กลับเข้าไปในร้าน
“เขามาเหรอคะ” ซูเจียซินถามกับผู้เป็นแม่ เพราะเธอได้ยินสิ่งที่ซูฟางเฟยพูด
“อืม ตอนนี้มานึกเป็นห่วงพวกเรา ไม่รู้ว่าเป็นห่วงจริง ๆ หรือเห็นว่าเรามีร้านบะหมี่กันแน่” ซูฟางเฟยว่า
ซูฟางเฟยมองคนตระกูลซ่งในทางที่ดีไม่ได้เลย และจะให้มองว่าซ่งจื้อเผิงเป็นห่วงเธอกับลูกก็ไม่ได้เหมือนกัน เพราะเขาทำให้เธอเชื่อแบบนั้นไม่ลง
“แม่คะ ฉันอยากจะลองไปดูลู่ทางเปิดร้านบะหมี่เพิ่มในเมืองค่ะ เราพอมีเงินเก็บอยู่บ้าง ฉันรู้สึกว่าอยู่ที่นี่ก็คงไม่พ้นเจอพวกเขา แต่ก็ไม่ใช่แค่เรื่องนี้เรื่องเดียวหรอกนะคะ ฉันอยากจะขยับขยายให้มีรายได้มากกว่านี้ด้วยค่ะ”
ซูเจียซินรู้ว่าเปิดร้านที่นี่ก็มีรายได้ดีอยู่แล้ว แต่ชีวิตก่อนเธอเคยเปิดร้านบะหมี่ในเมืองอวิ๋นเฉิง ที่นั่นสามารถทำกำไรได้มากกว่านี้ เธอรู้สึกว่าในเมืองมีลู่ทางทำกินมากกว่าในตำบล เธออยากจะไปเปิดร้านที่นั่น และอาจจะทำอย่างอื่นเพิ่มด้วย
หญิงสาวได้มีชีวิตใหม่อีกครั้ง ก็เท่ากับเธอเห็นอนาคตข้างหน้าก่อนใคร เธออยากจะฉวยโอกาสนี้ทำเงินก่อนผู้อื่น
“ความจริงร้านนี้ก็ขายดีมากแล้วนะ แม่ไม่รู้ว่าถ้าไปที่นั่นเราจะขายดีแบบนี้หรือเปล่า”
ซูฟางเฟยยังไม่มีความมั่นใจ และเธอไม่อยากทิ้งร้านนี้ไป เพราะรู้สึกว่ากำไรของร้านนี้ก็สามารถดูแลเธอสองคนแม่ลูกได้แล้ว ทว่าถ้าอยู่ที่นี่ต่อ เธอก็กังวลว่าตระกูลซ่งจะหาวิธีอื่นมาสร้างความวุ่นวาย ให้กับลูกสาวของเธออีก ซูฟางเฟยจึงเริ่มลังเล
“ฉันมั่นใจรสชาติบะหมี่ของร้านเราค่ะ อยู่ที่ไหนก็ขายได้”
ซูเจียซินไม่กังวลกับการไปเปิดร้านที่อื่นเพราะเธอมั่นใจรสชาติบะหมี่ของตัวเอง และในเมืองอวิ๋นเฉิงเธอก็เคยไปเปิดร้านขายบะหมี่ที่นั่นแล้ว ก่อนหน้านี้เธอยังไม่คิดจะเดินทางไปในเมืองเพราะไม่มีเงิน แต่ตอนนี้เธอเริ่มเก็บเงินได้บ้างแล้ว หากหาเงินได้อีกสักหน่อย เธออยากจะไปดูลู่ทางทำมาหากินในเมือง
“ฉันแค่บอกแม่ไว้ก่อน ยังไม่ไปตอนนี้หรอกค่ะ ถ้าจะไปจริงฉันจะไปดูลู่ทางก่อนว่าจะทำได้หรือไม่”
“อืม” ซูฟางเฟยในที่สุดก็พยักหน้าตอบรับลูกสาว “ถ้าจะไปก็ไปด้วยกัน”
ซูเจียซินได้ยินแม่พูดแบบนั้นก็ยิ้มออกมา
“ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้วสิคะ”
หลังได้เจอซ่งจื้อเผิงโดยบังเอิญวันนั้น ซูฟางเฟยก็ไม่เห็นหน้าอดีตสามีอีก ร้านก็ยังขายดีทุกวัน เวลาผ่านไปหลายเดือน ซูฟางเฟยก็เข้ากับคนที่นี่ได้ดีขึ้น เริ่มพูดจาทักทายลูกค้าได้คล่องปากขึ้น ในตอนนี้ชีวิตของเธอถือว่ามีความสุขมาก
และวันหนึ่งซูฟางเฟยก็ได้เห็นซ่งเจียหนิงเดินผ่านหน้าร้านไป หญิงสาวเดินจูงมือกับผู้ชายคนหนึ่งโดยไม่อายสายตาใคร
ซ่งเจียหนิงเคยคิดจะมากินบะหมี่ที่ร้านนี้ แต่พอรู้เรื่องที่แม่ของเธอมาโวยวายที่นี่ และรู้ว่าซูเจียซินมีไพ่อะไรอยู่ในมือ เธอก็ไม่กล้าบากหน้ามาที่นี่อีก
“นั่นซ่งเจียหนิงหรือเปล่า” ตู้หลันเฟินถาม
ตู้หลันเฟินกับลูกชายเอาผักดองมาส่งให้ที่ร้าน ก็บังเอิญมาเห็นซ่งเจียหนิงควงคู่กับผู้ชายเดินผ่านหน้าร้านไป จึงได้ถามกับซูฟางเฟย ตอนนี้ที่บ้านตระกูลซูก็มีรายได้เพิ่มอีกทาง คือทำผักดองแล้วก็เอามาขายให้กับซูฟางเฟย
วันนี้นอกจากจะมาส่งผักดองแล้ว ตู้หลันเฟินยังจะมาบอกเรื่องแต่งงานของลูกชายคนโตด้วย เดิมคิดจะหมั้นกันไว้ก่อน ทว่าสุดท้ายก็เลือกจัดงานหมั้นและงานแต่งในวันเดียวกันเลย
“ใช่ค่ะ” ซูฟางเฟยพยักหน้าตอบรับ
ร้านปิดแล้ว ซูฟางเฟยกำลังรอของที่จะมาส่งอยู่ ทำให้ทั้งสองคนได้มีเวลาพูดคุยกัน ระหว่างที่ผู้เป็นแม่กับอากำลังพูดคุยกันอยู่ ซูหลี่เหว่ยก็ยกไหผักดองเข้าไปเก็บในร้านให้กับซูฟางเฟย และก็หยิบเอาไหเปล่ากลับคืนมาด้วย
“เธอรู้แล้วใช่ไหมว่าซ่งเจียหนิงสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ได้”
ตู้หลันเฟินถามกับซูฟางเฟย
“พอได้ยินมาบ้างค่ะ”
ซูฟางเฟยว่า แต่เธอไม่ได้สนใจเรื่องของคนตระกูลซ่งอีก และไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้ให้ลูกสาวไม่สบายใจ จึงไม่รู้เรื่องอะไรมากนัก รู้แค่ว่าหญิงสาวคนนั้นสอบไม่ผ่าน
“ซ่งจื้อเผิงคงเห็นแล้วมั้งว่าเขาฝากความหวังไว้กับหลานชายและหลานสาวไม่ได้ เห็นว่าทางฝั่งหลานชายคนโตก็ถูกยกเลิกหมั้นหมายไปแล้ว ครอบครัวนั้นหลังเธอจากมาก็วุ่นวายมากเลยล่ะ”
แม้จะอยู่คนละหมู่บ้าน แต่ด้วยความที่อยากรู้เรื่องของคนตระกูลซ่ง ตู้หลันเฟินจึงแอบไปสืบเรื่องของคนพวกนั้นมาบ้าง ครั้นรู้ว่าหลานสาวที่คนตระกูลซ่งฝากความหวังไว้ สอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ได้ ตู้หลันเฟินก็หัวเราะด้วยความสะใจทั้งวัน สมน้ำหน้าคนตระกูลนั้นที่มารังแกหลานสาวของเธอ สุดท้ายก็คว้าน้ำเหลว
ซ่งจื้อเผิงก็โง่ แทนที่จะส่งเสียลูกสาวของตัวเองที่เรียนเก่งกว่ามาก กลับโดนคนที่บ้านกล่อมจนคิดว่าหลานสาวดีกว่าลูกสาว
“เธอสองคนแม่ลูกหลุดพ้นจากนรกนั่นมาได้ก็ดีแล้ว ตอนนี้ชีวิตของเธอก็ดีขึ้นเรื่อย ๆ อย่าใจอ่อนกลับไปอยู่กับคนพรรค์นั้นอีกล่ะ”
ตู้หลันเฟินเอ่ยเตือนน้องสามีเพราะกลัวว่าคนตระกูลซ่งจะมาวุ่นวาย และซ่งจื้อเผิงจะมาขอคืนดี แล้วซูฟางเฟยจะใจอ่อน
“ฉันไม่โง่กลับไปแล้วล่ะค่ะ ฉันกับลูกอยู่แบบนี้ก็มีความสุขดีแล้ว จะกลับไปทุกข์อีกทำไม” ซูฟางเฟยว่า
“คิดได้แบบนั้นก็ดี”
ตู้หลันเฟินได้ยินซูฟางเฟยพูดแบบนั้นก็สบายใจ
“ที่มาวันนี้ก็จะมาบอกเรื่องงานแต่งของหลี่จวินด้วย กลางเดือนหน้าวันที่สิบหก เธอก็อย่าลืมไปร่วมยินดีกับหลานด้วยล่ะ ฤกษ์ปุบปับไปหน่อย เจ้าตัวเขาใจร้อนจะเอาฤกษ์วันนี้ ไม่อย่างนั้นก็ต้องรอเป็นปีหน้า เขาไม่อยากรอ”
ตู้หลันเฟินบ่นให้ลูกชายคนโต พอได้ฤกษ์มงคลมาก็เลือกฤกษ์ที่เร็วที่สุด จึงกลายเป็นกลางเดือนหน้า มีเวลาเตรียมตัวแค่เดือนเดียว แต่งานแต่งในชนบทไม่ได้จัดใหญ่โตอยู่แล้ว เวลาเดือนเดียวก็เตรียมตัวทัน
“ฉันจะไปค่ะ” ซูฟางเฟยว่า หลานชายแต่งงานทั้งที เธอจะไม่ไปร่วมยินดีได้อย่างไร
เมื่อซูหลี่เหว่ยยกของเสร็จแล้ว ตู้หลันเฟินก็รับเงินค่าผักดองมา จากนั้นสองแม่ลูกก็กลับบ้านไป ส่วนซูเจียซินไม่ได้อยู่ที่ร้าน เธอไปซื้อของที่ตลาด
ฝากอีบุ๊กด้วยนะคะ ประมาณ 117,800 คำ ราคาโพรโมชัน 169 บาท จนถึงวันที่ 31/8/69 นี้ค่ะ
