บทที่ 10 พบเจอกันอีกครั้ง 1
บทที่ 10 พบเจอกันอีกครั้ง 1
ก่อนถึงงานแต่งของซูหลี่จวินหนึ่งวัน ซูฟางเฟยก็ได้เดินทางกลับบ้านไปช่วยพี่สะใภ้เตรียมงานแต่ง ซูเจียซินจึงขายบะหมี่กับเถาซูเจียวสองคน ตอนเย็นหลังปิดร้านแล้วหญิงสาวจึงตามไป และวันพรุ่งนี้ร้านก็จะหยุดขายบะหมี่หนึ่งวัน เพื่อไปร่วมงานแต่งของพี่ชาย
ช่วงบ่ายของทุกวันซูเจียซินจะนำเงินที่ขายบะหมี่ได้ไปฝากที่สหกรณ์ก่อน เพื่อความปลอดภัย ในตำบลตอนนี้ยังไม่มีธนาคารมาให้บริการ ธนาคารจะอยู่ในเมืองเป็นส่วนใหญ่ ฝากเงินแล้วเธอก็จะกลับมาช่วยขายบะหมี่จนปิดร้าน
วันนี้หลังฝากเงินและกลับมาปิดร้านแล้ว ซูเจียซินก็นั่งเกวียนกลับไปที่บ้านตระกูลซู ครั้นไปถึงที่บ้านก็เห็นว่าเตรียมงานกันใกล้เสร็จแล้ว
“มีอะไรให้ช่วยไหมคะ” ซูเจียซินถามกับแม่และป้าสะใภ้
“ขายของมาเหนื่อย ๆ ไปนั่งพักเถอะจ้ะ”
ตู้หลันเฟินไม่ให้หลานสาวทำอะไร เพราะเห็นว่าขายของที่ร้านก็เหนื่อยมากแล้ว และสองแม่ลูกยังได้ซื้อเนื้อหมูมาทำหมูตุ๋นเลี้ยงแขกในงานแต่งวันพรุ่งนี้อีก แค่นี้เธอก็เกรงใจทั้งสองคนแล้ว และที่สำคัญการค้าขายผักดองในหลายเดือนมานี้ ทำให้เธอมีเงินเก็บจำนวนหนึ่ง จนสามารถจัดงานแต่งให้ลูกชายได้
เพราะแบบนี้ตู้หลันเฟินจึงค่อนข้างเกรงใจซูเจียซิน ด้วยหลานสาวเป็นคนริเริ่มทำผักดอง แต่ก็ยกการค้าขายนี้มาให้เธอ อีกทั้งก็ยังรับผักดองจากเธอไปขายต่อ ทำให้บ้านของเธอมีรายได้เพิ่มขึ้น
“ไม่เป็นไรค่ะ หนูไม่ได้เหนื่อยอะไรมาก”
ซูเจียซินทำงานจนชินแล้ว เมื่อร่างกายปรับตัวได้เธอก็ไม่เหนื่อยเหมือนตอนแรกเริ่มอีก และเธอรู้สึกว่าร่างกายของเธอแข็งแรงขึ้นทุกวัน อาจเพราะใจมีความสุข ไม่มีเรื่องให้กังวล ร่างกายก็แข็งแรงตามไปด้วย
ชีวิตก่อนซูเจียซินไม่รู้จักพี่สะใภ้คนนี้มากนัก แต่เธอเคยคุยกับพี่ชาย จึงพอรู้ว่าพี่สะใภ้เป็นคนดี อีกทั้งก็ขยันขันแข็ง ครอบครัวทางฝั่งพี่สะใภ้ก็ดี การแต่งงานนี้จึงถือว่าเป็นเรื่องดี
ซูเจียซินกลับมาที่บ้านก็ไม่ได้มามือเปล่า เธอมีเสื้อผ้ามาให้พี่ชายทั้งสองคนและก็มีมาให้พี่สาวด้วย เจ้าบ่าวต้องหล่อที่สุดอยู่แล้ว แต่พี่ชายคนรองกับพี่สาวยังไม่ได้แต่งงาน พรุ่งนี้ก็ควรแต่งตัวให้ดูดีกันสักหน่อย
“พี่หลี่จวิน พี่หลี่เหว่ย ฉันมีของมาฝากด้วยค่ะ” ซูเจียซินเห็นพี่ชายทั้งสองคนเดินมา ก็ยื่นถุงเสื้อผ้าให้พวกเขาไป
“เสื้อผ้าเหรอ” ซูหลี่เหว่ยเปิดถุงดู ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาถามกับซูเจียซิน
“ใช่ค่ะ ฉันเดินผ่านร้านเสื้อผ้าเห็นว่าเหมาะกับพี่ เลยซื้อมาฝาก” ซูเจียซินบอก
“ขอบใจนะ” สำหรับคนในครอบครัวเดียวกัน พูดมากไปก็ดูจะเกรงใจเกินเหตุ ซูหลี่เหว่ยจึงรับเอาถุงมา ส่วนซูหลี่จวินก็รับเอาไปเช่นกัน
“เคยเห็นแต่พี่ซื้อเสื้อผ้าให้น้อง เพิ่งมีนี่แหละที่น้องซื้อเสื้อผ้าให้พี่”
ตู้หลันเฟินว่าให้ลูกชายที่ไม่เอาไหนของเธอ ที่ต้องให้น้องสาวซื้อของมาฝาก
“ที่ผ่านมาฉันก็ให้พี่ชายทั้งสองช่วยงานอยู่บ่อย ๆ เรื่องแค่นี้เล็กน้อยค่ะ” ซูเจียซินหันไปบอกกับตู้หลันเฟิน “พี่หว่านถิงอยู่ไหนคะ ฉันมีของมาให้ด้วย”
“เพิ่งเข้าไปในห้อง ตามไปดูเถอะ” ตู้หลันเฟินบอก
น้ำเสียงของคนเป็นแม่ปนไปด้วยความหนักใจ เพราะซูหว่านถิงเพิ่งจะตกงาน ซูหว่านถิงเป็นพนักงานในร้านขายข้าว ค่าแรงก็พออยู่ได้ แต่ก็ต้องมาถูกไล่ออกเพราะภรรยาของเถ้าแก่ เกิดหึงห่วงสามีกับซูหว่านถิง ด้วยเห็นว่าสามีของเธอมักจะแอบมองลูกจ้างคนนี้อยู่บ่อย ๆ สุดท้ายเธอก็ไล่ซูหว่านถิงออก
ซูหว่านถิงก็รู้สึกอึดอัดกับสายตาของเถ้าแก่ จึงยอมออกจากงานแต่โดยดี ตอนนี้ก็มาช่วยแม่ทำผักดองอยู่ที่บ้าน ซูเจียซินรู้เรื่องของพี่สาวแล้ว แต่เธอเห็นว่าพี่สาวกลับมาช่วยป้าสะใภ้ทำงานที่บ้านก็ดีเหมือนกัน แล้วหญิงสาวก็เดินไปหาซูหว่านถิงที่ห้อง
“พี่หว่านถิง ฉันเข้าไปได้ไหมคะ” ซูเจียซินถาม
“เข้ามาเลยจ้ะ”
ซูหว่านถิงอายุมากกว่าซูเจียซินหนึ่งปี ทั้งสองเพิ่งมาสนิทกันตอนที่ซูเจียซินย้ายมาอยู่ที่บ้านตระกูลซู
“ทำอะไรอยู่คะ” ซูเจียซินถามก่อนจะเดินไปนั่งที่เก้าอี้ข้างเตียงนอน
“หนีมานั่งพักขาบ้างน่ะ วันนี้แม่ใช้งานพี่ทั้งวันเลย กว่าจะได้นั่งพักก็ตอนเย็นแล้ว” ซูหว่านถิงบ่น
ซูเจียซินได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มออกมา ก่อนจะยื่นถุงในมือให้กับซูหว่านถิง
“อะไร” ซูหว่านถิงถาม
“ฉันเห็นเสื้อที่ร้านน่ารักดี เลยซื้อมาฝากพี่” ซูเจียซินบอก
“จริงเหรอ”
อีกฝ่ายถามแล้วรีบลุกขึ้นมาดู ก่อนจะเห็นว่าในถุงมีชุดกระโปรงสีเหลืองอ่อน ลายจุดสีขาวเล็ก ๆ ดูน่ารักอย่างที่ซูเจียซินบอก
“สวยจัง” ซูหว่านถิงยิ้มร่าเมื่อได้เห็นชุดสวย
“ลองใส่ดูไหมคะ ว่าพอดีตัวหรือเปล่า” ซูเจียซินบอก
“ลองเลยสิ พรุ่งนี้พี่จะใส่เลย”
ซูหว่านถิงไม่รอช้า ลองชุดให้ซูเจียซินดูทันที ซูหว่านถิงช่วยแม่ดองผักอยู่ที่บ้าน ไม่ได้ไปทำงานในไร่นาเหมือนพี่ชาย จึงมีผิวขาวกว่าพี่ชายทั้งสองคน เมื่อใส่ชุดสีเหลืองอ่อนแบบนี้ก็ยิ่งขับผิวของเธอ
“พอดีตัวเลยค่ะ ใส่แล้วสวยมาก”
ซูเจียซินเอ่ยชม ส่วนชุดของเธอเป็นชุดกระโปรงเหมือนกัน แต่แขนยาวและเป็นสีฟ้าอ่อน มีระบายที่แขนกับคอเสื้อเป็นสีขาว
“พรุ่งนี้เราจะไม่สวยเกินเจ้าสาวใช่ไหม ไม่อย่างนั้นพี่สะใภ้มีเคืองแน่” ซูหว่านถิงว่าแกมหยอก
“พี่สะใภ้ต้องอยู่ในห้องหอค่ะ ไม่ออกมาดูพวกเราหรอก”
ซูเจียซินบอกกลับไป เจ้าสาวต้องใส่ชุดสีแดง วันพรุ่งนี้ไม่มีใครโดดเด่นเกินเจ้าสาวอยู่แล้ว
“วันพรุ่งนี้ฉันจะเอาผ้าห่มไปให้พี่สะใภ้สองผืน ถึงตอนนั้นก็ไม่โกรธเราแล้ว”
ซูเจียซินว่าไปอย่างนั้น เธอรู้ว่าพี่สะใภ้คงไม่โกรธเธอด้วยเรื่องแค่นี้
ฝากอีบุ๊กด้วยนะคะ มีทั้งหมด 39 บท + บทส่งท้าย (ประมาณ 117,800 คำ)
https://novel.dek-d.com/ebook/48908/