บทที่ 10 พบเจอกันอีกครั้ง 2
บทที่ 10 พบเจอกันอีกครั้ง 2
ในวันแต่งงาน เมื่อเจ้าบ่าวไปรับตัวเจ้าสาวมาแล้ว เจ้าสาวก็รออยู่ในห้องหอเหมือนอย่างที่ซูเจียซินว่า และน้องสาวทั้งสองคนของเจ้าบ่าว ก็เป็นที่พูดถึงอย่างมาก เพราะวันนี้ทั้งซูหว่านถิงและซูเจียซินแต่งตัวสวยจนใครก็เหลียวมอง
ยิ่งซูเจียซินที่ตอนนี้ไม่ได้ทำงานตากแดดตากลมแล้ว เธอจึงมีผิวเนียนขาวขึ้น รูปร่างก็ไม่ผอมซูบเหมือนเมื่อก่อนอีก กลายเป็นหญิงสาวเต็มตัว หน้าตาสะสวย รูปร่างก็ดี
“น้องสาวของนายสวยมาก” สหายคนหนึ่งเข้ามากระซิบบอกกับซูหลี่เหว่ย
“อย่ามายุ่งกับน้องสาวของฉัน”
ซูหลี่เหว่ยรีบออกปากปราม เพราะสหายคนนี้คบเป็นสหายได้ แต่เอามาเป็นน้องเขยไม่ได้ ด้วยเป็นคนเจ้าชู้ปากหวานเกินไป หากน้องสาวเขาได้คนรักแบบนี้มีแต่จะต้องทุกข์ใจ เขาไม่มีทางสนับสนุนแน่นอน
“ก็แค่ชมน่า”
อีกฝ่ายว่าเมื่อเห็นสหายทำหน้าจริงจัง แล้วก็เลิกพูดเรื่องนั้นไป ทว่าสายตาก็ยังคอยจับจ้องไปที่ซูหว่านถิงและซูเจียซินที่นั่งอยู่กับแม่ของพวกเธอบ่อย ๆ
ในตอนที่กำลังดื่มกินกันอย่างสนุกสนานนั้น รถทหารคันหนึ่งก็ขับมาจอดที่หน้าประตูบ้านตระกูลซู ก่อนที่เฉินอวี่ซวนจะลงมาจากรถแล้วก็เดินไปหาเจ้าบ่าว
เฉินอวี่ซวนเป็นสหายที่เคยเรียนโรงเรียนมัธยมเดียวกับซูหลี่จวิน ทั้งสองเคยสนิทกันก่อนที่เฉินอวี่ซวนจะไปเป็นทหาร ครั้นอีกฝ่ายรู้ว่าสหายของตนแต่งงานจึงได้แวะมาแสดงความยินดีด้วย
“ยินดีด้วยนะ” เฉินอวี่ซวนว่า
“มาได้ยังไง” ซูหลี่จวินถาม “นั่งกินข้าวด้วยกันก่อนสิ”
“ไม่เป็นไร ต้องรีบไปแล้วล่ะ แค่แวะมาแสดงความยินดีด้วยเท่านั้น”
เฉินอวี่ซวนบอกกับสหาย ก่อนจะให้ซองน้ำใจร่วมยินดีกับซูหลี่จวินด้วย
ขณะที่สหายทั้งสองคนกำลังทักทายกันอยู่ ซูเจียซินที่นั่งอยู่ระหว่างแม่ของเธอกับซูหว่านถิง ก็มองไปยังเฉินอวี่ซวนสลับกับพี่สาวของเธอ เพราะเห็นสายตาของซูหว่านถิงมักจะมองไปที่เฉินอวี่ซวน ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่ได้มองมาที่พี่สาวของเธอเลย ซูเจียซินไม่อยากคาดเดา จึงไม่ได้พูดอะไรออกมา และพูดไปก็คงดูไม่ดีด้วย
มีรถทหารมาจอดที่หน้าบ้านย่อมเป็นจุดเด่น ทุกคนจึงหันไปมองที่รถทหารกันหมด ซูเจียซินก็หันไปด้วย แล้วเธอก็ได้เห็นนายทหารคนนั้นอีกครั้ง คนที่ช่วยเหลือเธอตอนตกน้ำ แต่หญิงสาวไม่ได้เอ่ยทักทายเขา เพราะไม่อยากให้เรื่องของเธอไปกวนใจอีกฝ่าย และไม่อยากรื้อฟื้นเรื่องเก่าขึ้นมาให้ผู้คนนินทาอีก ซูเจียซินจึงแค่มองเหมือนคนอื่น ๆ
เซี่ยอี้เฉินเป็นคนขับรถทหารคันนี้ และเขาก็รู้ว่ามีหลายคนกำลังมองตนเองอยู่ ทว่าสายตาของเขากลับไปสะดุดที่ผู้หญิงที่เขาเคยช่วยเธอขึ้นมาจากน้ำ เธอในตอนนี้ไม่เหมือนกับที่เจอกันในร้านบะหมี่อีกแล้ว ไม่ได้ซูบผอมเหมือนเดิมแล้ว และสายตาของหญิงสาวก็ดูสดใสขึ้น
ครั้นเห็นว่าคนที่อยู่บนรถมองมาที่ตน ซูเจียซินก็ก้มหน้าลงเล็กน้อยเพื่อเป็นการทักทายเขา ชายหนุ่มก็เหมือนจะรู้จึงพยักหน้าตอบรับเบา ๆ
จากนั้นเฉินอวี่ซวนก็กลับมาที่รถ แล้วรถทหารคันใหญ่ก็ขับออกไป
“แม่เห็นสหายทหารที่ขับรถคันนั้นไหมคะ” เมื่อรถทหารขับไปแล้ว ซูเจียซินก็หันมาถามกับแม่ของเธอ
“เห็น ทำไมเหรอ”
“เขาคือคนที่ช่วยฉันตอนตกน้ำค่ะ” ซูเจียซินบอก
“ทำไมเพิ่งมาบอกล่ะ ถ้ารู้แบบนั้นแม่จะได้ไปขอบคุณเขาสักหน่อย”
วันนั้นซูฟางเฟยถูกตามตัวมาที่โรงพยาบาล พอไปถึงก็ไม่เห็นใครแล้ว รู้แค่ว่าคนที่ช่วยลูกสาวของเธอเป็นทหารเท่านั้น
“ฉันขอบคุณเขาไปแล้วค่ะ วันหน้าถ้ามีโอกาสคงได้ตอบแทนบุญคุณ แต่ที่ฉันไม่อยากให้แม่เข้าไปพูดคุยกับเขา เพราะไม่อยากให้เขาเดือดร้อนไปด้วย และผู้อื่นจะเข้าใจผิดคิดว่าเราอยากให้เขามารับผิดชอบ จากที่จะเป็นเรื่องดีก็จะกลายเป็นสร้างเรื่องเดือดร้อนให้เขาลำบากใจแทน และอีกอย่างฉันก็ไม่อยากพูดถึงเรื่องวันนั้นแล้วค่ะ”
ซูเจียซินแค่อยากให้แม่ของเธอได้เห็นหน้าคนที่ช่วยเหลือเธอไว้เท่านั้น จะได้รู้ว่าเขาคือผู้มีพระคุณ
“จ้ะ”
ซูฟางเฟยได้ยินลูกสาวบอกแบบนั้นก็พยักหน้าตอบรับ เธอก็ไม่อยากให้คนอื่นคิดว่าตนจะฉวยโอกาสนี้ ไปตีสนิททหารหนุ่มผู้นั้นเหมือนกัน และที่สำคัญเธอไม่อยากให้คนอื่นมาขุดคุ้ยเรื่องของลูกสาวขึ้นมาอีก
หลังทุกคนอยู่กินมื้อเที่ยงด้วยกันแล้ว งานเลี้ยงก็จบลง จากนั้นผู้ที่มาร่วมยินดีในงานแต่งก็ทยอยกลับไป คนที่เหลือก็ช่วยกันเก็บกวาดรอบบ้านให้เรียบร้อย แล้วก็กลับบ้านของตัวเองไป
เย็นวันนั้นซูเจียซินกับซูฟางเฟยก็เดินทางกลับตำบลเช่นกัน เพื่อจะไปเตรียมเปิดร้านในวันพรุ่งนี้
ฝากอีบุ๊กด้วยนะคะ มีทั้งหมด 39 บท + บทส่งท้าย (ประมาณ 117,800 คำ)
https://novel.dek-d.com/ebook/48908/