บทที่ 1 เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นซ้ำอีกครั้ง 2

ซ่งเจียซินรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลอีกหนึ่งคืน เช้าวันถัดมาเมื่อหมอเห็นว่าหญิงสาวไม่มีอะไรให้ต้องกังวลแล้ว ในตอนสายจึงอนุญาตให้เธอกลับบ้านได้

จนถึงตอนนี้ซ่งเจียซินก็ยังไม่เห็นพ่อของเธอ เงินที่นำมาจ่ายค่ารักษากับทางโรงพยาบาล ก็ได้ลุงทางฝั่งแม่มาช่วย

ก่อนหน้านั้นซูฟางเฟยกังวลว่าลูกสาวจะไม่ได้ออกจากโรงพยาบาล เพราะสามีไม่ตามมาจ่ายเงินค่ารักษา และเธอก็ไม่มีเงินติดตัวมาด้วย

ซูฟางเฟยจึงรีบกลับไปที่บ้านตระกูลซ่ง ไปขอเงินกับแม่สามีมาจ่ายค่ารักษา ทว่าเธอกลับไม่ได้เงินได้แต่คำดุด่าว่าเธอกับลูกเป็นตัวล้างผลาญ

ซูฟางเฟยจำต้องเดินทางไปขอยืมเงินกับพี่ชาย เมื่อซูสือเหล่ยรู้ว่าหลานสาวรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล จึงตามซูฟางเฟยมาที่โรงพยาบาลด้วย

ในตอนนั้นซูฟางเฟยก็สิ้นหวังในตัวสามีของเธออย่างถึงที่สุด   

“พี่ใหญ่ขอบคุณมากนะคะ ฉันจะรีบหาเงินมาคืนพี่ให้เร็วที่สุด” ซูฟางเฟยบอกกับพี่ชายของเธอ

“ไม่เป็นไรหรอก เจียซินไม่เป็นอะไรมากก็ดีแล้ว” ซูสือเหล่ยบอกกับน้องสาว

ซูสือเหล่ยไปดูหลานสาวมาแล้ว จากนั้นก็ไปจ่ายเงินค่ารักษาพยาบาลกับน้องสาว ทว่าตั้งแต่มาถึงโรงพยาบาลเขาก็ยังไม่เห็นซ่งจื้อเผิง จึงให้นึกสงสัยว่าน้องเขยผู้นั้นไปไหน ทำไมไม่อยู่กับลูกกับภรรยา

ผู้เป็นพี่ชายจึงได้เรียกน้องสาวมาสอบถามที่สวนด้านข้างของโรงพยาบาล เพราะไม่อยากให้หลานสาวได้ยินเรื่องที่ทั้งสองคนพูดคุยกัน

“ซ่งจื้อเผิงไม่มาดูลูกเลยรึ” ซูสือเหล่ยเอ่ยถาม

ซูฟางเฟยก็ได้แต่ส่ายหน้า ก่อนจะน้ำตารื้นขึ้นมาด้วยความสงสารลูก

“พี่ใหญ่ เขาไม่มาดูลูกเลยค่ะ แต่กลับไปเฝ้าหลานสาวที่สนามสอบแทน”

ซูฟางเฟยกล่าวด้วยน้ำเสียงผิดหวังในตัวสามีอย่างมาก เธอกล่าวไปแล้วก็ร้องไห้ออกมาเพราะทนอัดอั้นไม่ไหว

“พี่ใหญ่ ฉันไม่อยากอยู่กับผู้ชายคนนี้แล้ว เขาไม่เคยเห็นความสำคัญของลูกสาวเลย เอาแต่คิดจะพึ่งพาหลานชายจากบ้านพี่ชาย จนยอมทำทุกอย่างให้คนพวกนั้น ฉันกับลูกก็ไม่ต่างจากวัวจากม้าให้พวกเขาใช้งาน”

ซูฟางเฟยเก็บคำพูดของลูกสาวมาคิดทั้งคืน และเธอก็ตัดสินใจได้แล้วว่าจะออกมาจากบ้านตระกูลซ่ง

“คนพวกนั้นวันนี้ลงมือกับลูกสาวของฉันได้ วันหน้าก็ไม่รู้จะทำอะไรอีก และฉันกลัวว่าที่พวกเขาไม่อยากให้เจียซินไปสอบ อาจเพราะคิดจะขายเธอให้แต่งงานกับคนอื่นไป”

ซูฟางเฟยบอกกับพี่ชาย สิ่งที่เธอกลัวที่สุดคือคนตระกูลซ่งคิดจะให้ลูกสาวของเธอแต่งงานออกไป คนที่พวกเขาเลือกต้องไม่ใช่ผู้ชายที่ดีแน่ เพราะคนพวกนั้นแค่อยากได้เงินสินสอด ใครให้เงินสินสอดมากก็คงจะขายลูกสาวของเธอให้กับคนผู้นั้นไป

“คิดดีแล้วรึ” ซูสือเหล่ยถามน้องสาวให้แน่ใจอีกครั้งว่าเธอตัดสินใจดีแล้วหรือไม่ ที่จะออกมาจากบ้านตระกูลซ่ง

“ค่ะ”

ซูฟางเฟยพยักหน้าตอบรับพี่ชาย เมื่อลูกสาวไม่อยากอยู่ที่บ้านนั้นอีก เธอก็อยากใช้โอกาสนี้หย่าขาดกับซ่งจื้อเผิงและออกมาจากบ้านตระกูลซ่ง

“ฉันคุยกับลูกแล้ว ฉันกับลูกจะขอกลับไปอยู่ที่บ้านเก่าตระกูลซูสักพักค่ะ หลังจากนั้นพวกเราจะคิดหาลู่ทางขยับขยายออกไป”

บ้านเก่าตระกูลซูถูกปล่อยทิ้งไว้ เพราะซูสือเหล่ยได้ขยับขยายไปสร้างบ้านใหม่แล้ว ทุกคนก็ย้ายไปอยู่ที่บ้านใหม่กันหมด ส่วนพ่อกับแม่ของซูฟางเฟยก็ได้จากไปแล้ว บ้านเก่าของตระกูลซูจึงไม่มีใครอยู่ ซูฟางเฟยจะขอกับพี่ชาย ขอไปอยู่ที่บ้านหลังนั้นสักพัก พอให้เธอกับลูกตั้งตัวได้แล้วจะรีบย้ายออกไป

“ไม่ต้องคิดมากหรอก กลับไปอยู่ที่นั่นก่อนก็ได้ ส่วนเรื่องหย่าถ้าตัดสินใจดีแล้ว พี่จะช่วย”

ผู้เป็นพี่ชายว่า เมื่อตระกูลซ่งทำกันถึงขนาดนี้แล้ว ซูสือเหล่ยก็ไม่อยากให้น้องสาวกับหลานกลับไปอยู่ที่นั่นอีก

“ความจริงฉันก็ไม่ได้จดทะเบียนสมรสกับซ่งจื้อเผิงหรอกค่ะ แค่ช่วยให้คนพวกนั้นเขียนหนังสือตัดขาด และสัญญาว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกันอีก แล้วให้เจียซินมาอยู่กับฉันก็พอค่ะ”

ซูฟางเฟยบอกกับพี่ชาย ปัญหาที่เธอกังวลคือกลัวว่าคนพวกนั้นจะไม่ปล่อยให้เธอจากไปง่าย ๆ และไม่ยอมให้ซ่งเจียซินออกจากมาตระกูลนั้น

“คนพวกนั้นคงไม่ยอมให้ฉันกับลูกจากไปง่าย ๆ เพราะอยากให้มีคนมาทำงานในบ้านและนอกบ้าน ที่สำคัญพวกเขาคงหวังสินสอดของเจียซินอยู่”

“พี่เข้าใจแล้ว” ซูสือเหล่ยบอก

พูดถึงญาติพี่น้อง เขาก็เหลือน้องสาวอยู่คนเดียวแล้ว ซูสือเหล่ยย่อมไม่มีทางปล่อยให้คนอื่นมารังแกสองแม่ลูกได้อีก เมื่อพูดคุยกันแล้ว ทั้งสองคนก็กลับไปหาซ่งเจียซินที่ห้องพัก

ทางซ่งเจียซินก็เตรียมตัวเสร็จแล้ว เธอขอผลการตรวจรักษาและใบรับรองแพทย์กับทางโรงพยาบาลมาด้วย

“หลานจะเอาผลตรวจพวกนี้ไปทำอะไร” ซูสือเหล่ยถามกับหลานสาว

“ลุงใหญ่คะ ฉันต้องการจะออกมาจากบ้านตระกูลซ่งค่ะ แต่เรื่องคงไม่ง่าย ถ้าถึงที่สุดแล้วฉันจะแจ้งความค่ะ และอย่างน้อยพวกเราต้องได้เงินชดเชยมาบ้าง” ซ่งเจียซินบอก

“หลานรู้เหรอว่าใครเป็นคนทำร้ายหลาน” ซูสือเหล่ยถาม

“ซ่งเจียหนิงค่ะ”