บทที่ 15 คนรัก 3
บทที่ 15 คนรัก 3
มาถึงโรงพยาบาล ซูเจียซินก็ขอไปเข้าห้องน้ำอีกครั้ง หญิงสาวถือโอกาสนี้เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ไปด้วย และล้างหน้าล้างตาให้เรียบร้อย ครั้นเดินออกมาจากห้องน้ำก็เห็นเซี่ยอี้เฉินยืนรออยู่ไม่ไกล
“ผมกลัวว่าคุณจะหาห้องไม่เจอ เลยมารอที่นี่ครับ” ชายหนุ่มบอก
“ถ้าอย่างนั้นก็ไปกันเถอะค่ะ”
“ครับ”
จากนั้นทั้งสองคนก็เดินไปที่ห้องพักของเซี่ยวั่งซู เข้ามาภายในห้องก็เจอกับเซี่ยเหว่ยกั๋วพ่อของเซี่ยอี้เฉินอยู่ที่นี่ด้วย ส่วนคนป่วยนอนอยู่บนเตียง
“คุณปู่ครับ พ่อครับ”
เซี่ยอี้เฉินเอ่ยทักทายคุณปู่และพ่อของเขาก่อน ทว่าสายตาของคนทั้งสองกลับไปตกอยู่ที่ซูเจียซินแทน แล้วก็ได้เห็นฟู่จางหย่งที่เดินตามมาด้านหลัง ช่วยถือกระเป๋าให้กับซูเจียซินด้วย
“แล้วนั่นใครล่ะ”
เซี่ยวั่งซูเอ่ยถาม เขาไม่เคยเห็นหลานชายไปไหนมาไหนกับผู้หญิงมาก่อน ไม่ต้องพูดถึงว่าจะพาหญิงสาวมาพบเขา
“นี่ซูเจียซินครับ ผมเคยช่วยเหลือเธอตอนที่เธอตกน้ำ หลังจากนั้นพวกเราก็มีโอกาสได้เจอกันอีกหลายครั้ง วันนี้ผมพาเธอมาเยี่ยมคุณปู่ด้วยครับ” เซี่ยอี้เฉินบอก
แม้หลานชายจะไม่ได้บอกว่าหญิงสาวผู้นี้เป็นอะไรกับเขา แค่อีกฝ่ายบอกว่าชวนซูเจียซินมาเยี่ยมผู้เป็นปู่ที่โรงพยาบาล เซี่ยวั่งซูก็พอจะเดาได้แล้วว่าหญิงสาวคนนี้อาจจะเป็นคนรักของหลานชาย เพราะถ้าไม่ใช่ก็ไม่มีเหตุผลให้เขาต้องพาซูเจียซินมาที่นี่
เพียงเท่านี้ดวงตาของเซี่ยวังซูก็เป็นประกายฉายความสุขแล้ว ขอแค่หลานชายมีคนรักเขาก็เบาใจได้บ้างแล้ว
“นายท่านผู้เฒ่าเซี่ย นายท่านเซี่ย”
ซูเจียซินโค้งตัวเอ่ยทักทายคนในห้อง เซี่ยอี้เฉินเรียกทั้งสองคนว่าคุณปู่กับพ่อ เธอก็รู้แล้วว่าทั้งสองคนคือใคร
เซี่ยวั่งซูมองหญิงสาวตรงหน้า เธอมีใบหน้าอ่อนหวาน รอยยิ้มดูจริงใจ หน้าผากอิ่มเอิบเรียบเนียน คิ้วเรียงตัวสวยงาม ดวงตากลมโตเป็นประกายสดใส จมูกสันตรง ริมฝีปากอวบอิ่มได้รูป แม้เขาจะเป็นอดีตนายพลเก่า ทว่าก็แอบเชื่อเรื่องโชคลาภวาสนาอยู่บ้าง แต่ก็ไม่เคยเอาไปพูดกับใคร
ครั้นเห็นหญิงสาวตรงหน้าเซี่ยวั่งซูก็รู้ว่าเป็นหญิงสาวที่วาสนาดี การเงินรุ่งเรือง
“เข้ามาใกล้ ๆ ปู่หน่อย”
ผู้อาวุโสที่นอนอยู่บนเตียงบอก ผู้ชรายังมีอาการหอบเหนื่อยอยู่บ้าง ร่างกายนี้ผ่านการใช้งานมาอย่างหนัก ครั้นมีอายุมากขึ้นร่องรอยของโรคก็ปรากฏให้เห็น
หนุ่มสาวขยับไปใกล้เตียงคนป่วย แล้วเซี่ยวั่งซูก็เอ่ยชมหลานชาย
“สายตาดี”
เซี่ยวั่งซูเอ่ยชมว่าเซี่ยอี้เฉินเลือกผู้หญิงได้ดี ก่อนที่ผู้อาวุโสจะล้วงเข้าไปใต้หมอนของตัวเอง แล้วก็หยิบเอาห่อผ้าหนึ่งออกมา จากนั้นก็เปิดห่อผ้าแล้วหยิบกำไลหยกสีแดงให้กับซูเจียซิน
“ของขวัญพบหน้า เด็กดีเก็บเอาไว้” ผู้อาวุโสบอกกับซูเจียซิน
หญิงสาวเห็นของมีราคาก็ไม่กล้ารับ ก่อนจะมองไปยังเซี่ยอี้เฉิน ทว่าชายหนุ่มกลับพยักหน้าให้เธอรับไป ซูเจียซินก็จำต้องรับเอาของมา ไว้เธอค่อยเอาไปคืนเขาภายหลัง
“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวบอกขอบคุณกลับไป
“ลองใส่ดูสิ” เซี่ยวั่งซูบอกให้ซูเจียซินลองใส่กำไลดู
“จะดีหรือคะ ฉันกลัวจะทำให้กำไลเสียหายค่ะ” ซูเจียซินบอก เธอไม่ได้อยากรับของแพงมา ยิ่งไม่อยากใส่กำไลนี้
“ไม่เป็นไร ลองใส่ดูเถอะ” ผู้อาวุโสบอก
หญิงสาวนิ่งอึ้งไปเล็กน้อย ก่อนจะสวมกำไลให้คนป่วยดู ผิวของซูเจียซินขาวเนียนอยู่แล้ว เมื่อใส่กำไลหยกสีแดงนี้ ก็ช่วยขับผิวของเธอให้ขาวขึ้นอีก กำไลนี้ไปอยู่บนข้อมือเล็ก ๆ ของเธอจึงสวยงามมาก
“ใส่ได้พอดีเลย สวยมาก” ผู้ชราเอ่ย ก่อนจะนึกไปถึงภรรยาที่จากไปของตน “นี่เป็นของดูต่างหน้าของคุณย่า”
“นายท่านผู้เฒ่า ของสำคัญแบบนี้ฉันไม่กล้ารับไว้จริง ๆ ค่ะ”
ซูเจียซินบอก เมื่อรู้ว่ากำไลที่เธอสวมอยู่เป็นของดูต่างหน้าภรรยาที่เสียไปของเซี่ยวั่งซู
“ย่าของเสี่ยวเฉินสั่งไว้น่ะ ว่าให้ปู่มอบกำไลนี้กับหลานสะใภ้ ปู่ก็ทำตามคำสั่งของภรรยามีอะไรไม่เหมาะสมกัน” ผู้อาวุโสกล่าว ราวกับมองไม่เห็นความหนักใจของหญิงสาว
ซูเจียซินเริ่มรู้สึกว่าเรื่องราวกำลังบานปลาย และเธอก็รู้สึกผิดกับผู้อาวุโสที่โกหกท่าน
“อย่าเอาแต่เรียกฉันว่านายท่านผู้เฒ่า ต่อไปก็ให้เรียกฉันว่าคุณปู่เหมือนเสี่ยวเฉินนั่นแหละ ถ้าแวะมาทางนี้ก็มาเยี่ยมปู่ที่บ้านบ้าง” ผู้อาวุโสบอก
“ได้ค่ะ” หญิงสาวตอบรับอย่างแกน ๆ กลับไป
ระหว่างที่ทั้งสองคนคุยกัน เซี่ยอี้เฉินก็เริ่มรู้สึกตงิด ๆ อยู่ในใจ แต่กลับพูดสิ่งใดไม่ออก
เซี่ยเหว่ยกั๋วมองลูกชายกับหญิงสาวตรงหน้า ทั้งสองมีท่าทีแปลก ๆ อยู่หลายครั้ง เขายังมองออกมีหรือพ่อของเขาจะมองไม่ออก เซี่ยอี้เฉินประเมินคุณปู่ของตนต่ำไป หวังว่าเล่ห์เหลี่ยมเล็ก ๆ นี้จะไม่ถูกคุณปู่ของเขาดัดหลังเข้าให้
แต่ถึงอย่างนั้นเซี่ยเหว่ยกั๋วก็ไม่ได้เปิดโปงคนเป็นพ่อ เซี่ยอี้เฉินรู้จักวางแผนก็ต้องรู้จักแก้ปัญหาด้วยตัวเอง และเซี่ยเหว่ยกั๋วคิดว่าลูกชายของเขาอาจจะพอใจในตัวหญิงสาวคนนี้อยู่บ้าง ไม่อย่างนั้นคงไม่พามาพบกับคุณปู่
เนื่องจากเซี่ยวั่งซูยังมีไข้อยู่ หมอจึงอยากให้พักมาก ๆ ครั้นถึงเวลาพยาบาลก็มาเตือนให้คนไข้ได้พักผ่อน ตอนที่เซี่ยอี้เฉินจะพาซูเจียซินกลับ ผู้เป็นปู่ก็ได้เอ่ยขึ้นมา
“พรุ่งนี้หนูจะมาอีกไหม” เซี่ยวั่งซูถามกับซูเจียซิน
หญิงสาวที่จะต้องเดินทางต่อไปเมืองเซียงหยาง เมื่อถูกถามและถูกมองอย่างคาดหวังก็ปฏิเสธไม่ลง ด้วยผู้อาวุโสแสดงความจริงใจกับเธอแล้ว ซูเจียซินอยากจะปฏิเสธก็ทำไม่ได้
ซูเจียซินจึงเดินไปที่ข้างเตียงของผู้ป่วย แล้วก็บอกกับคนบนเตียง
“พรุ่งนี้ฉันจะมาอีกค่ะ คุณปู่อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมคะ ฉันจะซื้อมาฝาก วันนี้เดินทางฉุกละหุกไปหน่อยค่ะ ไม่ได้ซื้ออะไรมาเยี่ยมคุณปู่เลย เสียมารยาทแล้วจริง ๆ ค่ะ”
“ไม่ต้องซื้ออะไรมาหรอก ปู่ยังกินอะไรมากไม่ได้ เรื่องอาหารทางโรงพยาบาลจัดการให้อยู่ หนูมาพูดคุยกับปู่ก็พอแล้ว” เซี่ยวั่งซูว่า
“ได้ค่ะ พรุ่งนี้ฉันจะมาอยู่เป็นเพื่อนพูดคุยกับคุณปู่ค่ะ” ซูเจียซินตอบรับออกไป
“ถ้าอย่างนั้นก็กลับไปพักผ่อนก่อน ไปพักที่ตระกูลเซี่ยนั่นแหละ จะได้ไม่ต้องไปหาที่พักที่อื่นอีก” ผู้อาวุโสบอกอย่างใจดี
“ครับ” ในที่สุดเซี่ยอี้เฉินก็มีโอกาสได้พูด “ผมพาซินซินกลับไปพักผ่อนก่อนนะครับ นั่งรถไฟมาทั้งวันแล้ว พรุ่งนี้เราจะมาหาคุณปู่แต่เช้าครับ”
เซี่ยอี้เฉินบอกกับผู้เป็นปู่
“อืม” ผู้อาวุโสตอบรับ
จากนั้นหนุ่มสาวก็เดินออกจากห้องพักไป
ฝากอีบุ๊กด้วยนะคะ มีทั้งหมด 39 บท + บทส่งท้าย (ประมาณ 117,800 คำ)
https://novel.dek-d.com/ebook/48908/