บทที่ 16 คฤหาสน์ตระกูลเซี่ย 1
บทที่ 16 คฤหาสน์ตระกูลเซี่ย 1
หลังหนุ่มสาวออกจากห้องพักผู้ป่วยไปแล้ว เซี่ยเหว่ยกั๋วก็บอกให้พยาบาลออกไปก่อน จากนั้นเขาก็หันมากล่าวกับคนเป็นพ่อ
“เด็กนั่นคิดแผนอะไรตื้น ๆ” เซี่ยเหว่ยกั๋วว่า
“ช่างเถอะ ถ้าเขาไม่หาเอง ฉันก็จะหาภรรยาให้เขาอยู่ดี ในเมื่อเขาเลือกแล้ว ก็ให้ทั้งสองคนสมปรารถนาเถอะ” เซี่ยวั่งซูบอกกับลูกชาย
“คุณพ่อชอบแม่หนูคนนั้นหรือครับ” คนเป็นลูกถาม
“ฉันเห็นว่าโหงวเฮ้งดี เป็นหญิงสาวที่วาสนาดี” ผู้อาวุโสบอก
“อย่าไปพูดแบบนี้กับใครนะครับ” ลูกชายเอ่ยเตือนผู้เป็นพ่อ เรื่องแบบนี้นำมาพูดเรื่อยเปื่อยไม่ได้
“ฉันก็พูดกับแกแค่คนเดียวนี่แหละ” อดีตนายพลกล่าว “แกกลับไปพักผ่อนเถอะ ให้อาเสวียนอยู่ดูแลพ่อก็พอ”
เซี่ยวั่งซูบอกให้ลูกชายกลับไปพักผ่อน เพราะอีกฝ่ายยังต้องทำงาน และให้คนสนิทของเขาอยู่เฝ้าที่โรงพยาบาลก็พอ
“พ่อจะให้ผมสืบเรื่องของเด็กสาวคนนั้นไหมครับ อายุถึงสิบแปดหรือยังก็ไม่รู้”
เซี่ยเหว่ยกั๋วบ่น พลางคิดว่าลูกชายจะไปหลอกลูกสาวคนอื่นมาหรือไม่ เห็นหน้าตาแล้วก็เหมือนเด็กสาวที่ยังอายุไม่ถึงสิบแปดปี
“สืบเถอะ ถ้าเราไม่สืบกองทัพก็ต้องสืบอยู่ดี จะได้รู้ด้วยว่าเจ้าเด็กนั่นพูดจริงหรือเปล่า”
“ครับ”
เซี่ยเหว่ยกั๋วตอบรับแล้วก็ขอตัวกลับไปก่อน
ทางด้านหนุ่มสาวเมื่อออกมาจากโรงพยาบาล เซี่ยอี้เฉินก็พาซูเจียซินไปพักที่คฤหาสน์ตระกูลเซี่ย โดยมีฟู่จางหย่งขับรถให้เหมือนเดิม ส่วนเซี่ยเหว่ยกั๋วเขามีรถประจำตำแหน่งของเขา และมีคนขับรถให้อยู่แล้ว อีกฝ่ายจึงกลับไปที่ทำงานก่อน
มาถึงตระกูลเซี่ย ซูเจียซินก็ได้เห็นคฤหาสน์สีขาวตั้งตระหง่าน แต่เซี่ยอี้เฉินกลับพาหญิงสาวเดินไปยังสวนข้างบ้าน แล้วก็ผ่านบ่อปลาเล็ก ๆ ไป ก่อนจะไปเจอกับบ้านสีเขียวชั้นเดียวหนึ่งเล็กหลังหนึ่ง
“ผมพักที่นี่ คืนนี้คุณก็พักที่นี่เถอะ”
เซี่ยอี้เฉินบอก เขาไม่อยากให้ซูเจียซินไปพักที่ตึกใหญ่ ด้วยเกรงจะทำให้เธอรู้สึกอึดอัด และเขาไม่ได้พักที่นั่น จะทำให้เขาไม่สามารถดูแลเธอได้
ที่บ้านหลังเล็กมีขนาดสามห้องนอน หนึ่งห้องโถง มีห้องทำงานอยู่ด้านข้าง ห้องนั้นผนังเป็นกระจกทำให้มองเห็นสวนดอกไม้ข้างบ้านได้ แม่ของเซี่ยอี้เฉินจะใช้ห้องนี้นั่งวาดรูปของเธอไป และพักสายตาโดยการมองออกไปที่สวนดอกไม้ด้านข้าง ครั้นแม่ของชายหนุ่มจากไป บ้านหลังนี้ก็ว่างลง ภายหลังเซี่ยอี้เฉินก็มาพักที่นี่แทน
บ้านหลังเล็กจะมีคนเข้ามาทำความสะอาดอยู่ตลอด เตรียมไว้สำหรับเซี่ยอี้เฉินกลับมากะทันหัน ครั้นรู้ว่าเซี่ยอี้เฉินจะกลับบ้านวันนี้ ทุกห้องทุกมุมในบ้านจึงถูกทำความสะอาดอย่างดี แต่ไม่มีใครรู้ว่าซูเจียซินจะมาด้วย ตอนที่อยู่โรงพยาบาลฟู่จางหย่งได้โทรมาที่ตระกูลเซี่ย เพื่อให้คนที่บ้านจัดเตรียมห้องพักรับแขกที่เรือนหลังเล็กไว้ให้กับซูเจียซินแล้ว
“ห้องพักรับแขกจัดเตรียมไว้แล้วครับ” ฟู่จางหย่งบอกกับเซี่ยอี้เฉิน
“ขอบคุณครับ อาหารก็ยกมาที่นี่นะครับ” ชายหนุ่มบอกกับพ่อบ้าน
“ได้ครับ”
ฟู่จางหย่งตอบรับ ปกติที่บ้านไม่ค่อยมีใครกลับเป็นเวลาอยู่แล้ว ทำให้มื้อเย็นไม่ได้มานั่งกินด้วยกัน นอกเสียจากจะเป็นวันสำคัญ และปกติถ้าเซี่ยอี้เฉินกลับมา ก็จะให้คนยกอาหารมาให้ที่นี่
ครั้นฟู่จางหย่งออกจากบ้านไปแล้ว เซี่ยอี้เฉินก็หันไปบอกกับซูเจียซิน
“ผมจะพาคุณไปที่ห้องพักก่อน อีกเดี๋ยวจะมีคนนำมาอาหารมาให้ ผมจะมาเรียกคุณอีกที”
“ได้ค่ะ”
ชายหนุ่มพาหญิงสาวมาที่ห้องพักรับรองแขก เขาเปิดประตูให้เธอ แต่ไม่ได้เข้าไปในห้องด้วย
“คุณพักผ่อนตามสบาย ถึงเวลาอาหารผมจะมาเรียก” ชายหนุ่มย้ำกับหญิงสาวอีกที
“ได้ค่ะ” หญิงสาวตอบรับ จากนั้นชายหนุ่มก็กลับไปที่ห้องพักของเขา
ซูเจียซินเดินสำรวจภายในห้องพักรับแขกนี้ แล้วก็ต้องแปลกใจที่เห็นว่ามีห้องน้ำส่วนตัวด้วย อีกทั้งห้องน้ำก็เป็นแบบชักโครก หญิงสาวเห็นแบบนั้นก็ยิ้มออกมา ภายในห้องน้ำยังเตรียมสบู่กับแชมพูไว้ให้หมดแล้ว รอให้กินข้าวแล้วเธอจะกลับมาอาบน้ำให้สบายตัว
นั่งพักได้ครู่เดียวเซี่ยอี้เฉินก็มาเรียกซูเจียซินไปกินข้าว เมื่อมาที่โต๊ะอาหารซูเจียซินก็ไม่เห็นคนอื่นอีก เพราะทุกคนในบ้านจะรู้ว่าเซี่ยอี้เฉินไม่ชอบให้ใครเข้ามาวุ่นวายที่นี่ ถึงเวลาพวกเขาจะมาเก็บถ้วยชามออกไปเอง
“คุณอยู่ที่นี่คนเดียวเหรอคะ” ซูเจียซินถาม
“ครับ แต่ปกติผมไม่ค่อยได้กลับบ้านอยู่แล้ว” เซี่ยอี้เฉินบอก
การพักอยู่ที่บ้านคนเดียวไม่ได้มีผลกับเซี่ยอี้เฉินสักเท่าไหร่ เพราะเขาไม่ได้กลับบ้านบ่อยอยู่แล้ว และเขาก็ขอกับคุณปู่มาอยู่ที่บ้านหลังนี้เอง ด้วยเห็นว่าเงียบสงบดี
“ที่ตึกใหญ่มีคุณปู่ พ่อและแม่เลี้ยงของผมอยู่ที่นั่น ผมยังมีน้องชายอีกคน แม่เลี้ยงรู้ว่าผมไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวาย เธอจึงไม่ให้ใครเข้ามารบกวนที่บ้านนี้ และถ้ามีอะไรผมจะไปบอกที่ตึกใหญ่เอง” เซี่ยอี้เฉินบอก
ซูเจียซินได้ยินที่เขาบอกก็พยักหน้ารับรู้ แต่ไม่ได้ถามเบื้องลึกเบื้องหลังของผู้อื่นมากไปกว่านี้ เพราะเธอก็ยังถือว่าเป็นคนแปลกหน้าสำหรับเขา
หลังทั้งสองคนกินข้าวอิ่มแล้วก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน ซูเจียซินกลับมาที่ห้องก็นั่งพักราวครึ่งชั่วโมง จากนั้นก็ลุกไปอาบน้ำ เสร็จแล้วก็เข้านอนทันทีเพราะเธอรู้สึกง่วงนอนมาก
ฝากอีบุ๊กด้วยนะคะ มีทั้งหมด 39 บท + บทส่งท้าย (ประมาณ 117,800 คำ)
https://novel.dek-d.com/ebook/48908/