บทที่ 1 เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นซ้ำอีกครั้ง 3

เมื่อได้ยินแบบนั้นซูสือเหล่ยก็ให้สองแม่ลูกรออยู่ที่โรงพยาบาล ส่วนเขาก็กลับไปตามลูกชายและสหายที่หมู่บ้าน จากนั้นคนทั้งหมดก็มาที่โรงพยาบาลอีกครั้ง

“ไปกันเถอะ” ซูสือเหล่ยบอกกับน้องสาวและหลานสาว พวกเขาจะไปทวงคืนความเป็นธรรมให้กับทั้งสองคน

มาถึงหมู่บ้านเข่อซิง ซ่งเจียซินก็บังเอิญเห็นคนผู้หนึ่ง เธอจึงกระซิบบอกกับคนเป็นแม่ ให้พาลุงใหญ่และคนอื่น ๆ ไปที่บ้านตระกูลซ่งก่อน แล้วเธอจะตามไป แม้ซูฟางเฟยจะสงสัยว่าลูกสาวไปไหน ทว่าก็พยักหน้าตอบรับซ่งเจียซิน

“มาแล้วรึนังตัวดี ขี้เกียจนักนะ งานบ้านมีเยอะแยะ ไม่คิดจะกลับมาทำ วัน ๆ เอาแต่ขี้เกียจ”

ยังไม่ทันได้เข้าบ้านตระกูลซ่ง เพียงแค่เห็นหน้าซูฟางเฟย หูฮุ่ยหรูผู้เป็นแม่สามีก็ตะโกนด่าลูกสะใภ้ทันที ก่อนที่เธอจะเห็นซูสือเหล่ยและผู้ชายอีกสามคนอยู่ด้านหลัง

“พากันมาทำไมเยอะแยะ” หูฮุ่ยหรูว่า

“ไปตามซ่งจื้อเผิงมาฉันมีเรื่องจะพูดด้วย” ซูสือเหล่ยบอกกับแม่สามีของน้องสาว

“ไม่อยู่” หูฮุ่ยหรูบอกปัดไปอย่างรำคาญ

“ไปเก็บของเถอะ” ซูสือเหล่ยหันไปบอกกับซูฟางเฟย ยายเฒ่าผู้นี้คงพูดคุยดี ๆ ด้วยไม่ได้

“เก็บของอะไร” หูฮุ่ยหรูว่าออกไป ก่อนจะขยับไปยืนขวางซูฟางเฟยเอาไว้ “จะมาเอาอะไรที่บ้านนี้ ห้ามเอาอะไรไปทั้งนั้น”

ซูฟางเฟยไม่ฟังอะไรอีก เธอเดินเข้าไปในห้องของตัวเองแล้วก็เก็บของส่วนตัวออกมา ก่อนที่ซ่งเจียซินจะตามไปช่วยแม่ของเธอเก็บของ ทั้งสองไม่ได้เอาอะไรไปมาก มีเพียงเสื้อผ้าเก่าไม่กี่ชุดเท่านั้น ทว่าตอนที่เดินออกจากห้องมาก็ถูกหูฮุ่ยหรูกระชากห่อผ้านั้นจนร่วงลงไปบนพื้น

“มาเอาอะไรในบ้านของฉัน แล้วแกจะไปไหน เสื้อผ้ากองอยู่ตรงนั้นยังไม่ได้ซัก ถ้วยชามก็ยังไม่ได้ล้าง แกจะไปไหนไม่ได้”

หูฮุ่ยหรูดุด่าลูกสะใภ้ไม่ได้ความของตน เพราะเห็นว่าอีกฝ่ายจะออกจากบ้านไปอีกแล้ว ทั้งที่เพิ่งจะกลับมา และเสื้อผ้าก็ยังไม่ได้ซักตั้งแต่เมื่อวาน ถ้วยชามก็ยังไม่ได้ล้าง

“ใครกินคนนั้นก็ล้างเอง” ซูฟางเฟยว่ากลับไป

ครั้นได้ยินได้เห็นแบบนี้เธอก็คิดว่าตัวเองทำถูกแล้ว ที่จะไปจากบ้านตระกูลซ่ง คนที่นี่ไม่มีใครดี จากนั้นก็ก้มลงไปเก็บเสื้อผ้าของตัวเอง แล้วก็เบี่ยงตัวหลบหญิงชราออกมา

หูฮุ่ยหรูหันไปกระชากแขนของซูฟางเฟยเพื่อให้อีกฝ่ายหยุด ทว่าคนเป็นลูกสะใภ้กับสะบัดแขนจนหญิงชราล้มลงไป

“ทำร้ายคนแล้ว ทำร้ายคนแล้ว” หูฮุ่ยหรูคิดว่าตัวเองอยู่คนเดียวเริ่มจะเสียเปรียบ เมื่อเหลือบไปเห็นผู้คนมามุงดูอยู่หน้าบ้าน เธอก็ร้องโวยวายออกไป “มาดูกันเร็ว ลูกสะใภ้ตัวดีทำร้ายฉันแล้ว”

“ทำอะไรกันน่ะ” ซ่งจื้อเผิงกลับมาที่บ้านเห็นคนมากมาย และแม่ของเขาก็ล้มอยู่ที่พื้นจึงได้ตะโกนถามออกไป

ซ่งจื้อเผิงเพิ่งกลับมาจากสนามสอบในเมือง พร้อมกับครอบครัวของพี่ชาย หลังจากที่หลานสาวสอบเสร็จแล้ว ครั้นกลับมาก็เห็นมีคนมายืนอยู่เต็มหน้าบ้าน แล้วแม่ของเขาก็ร้องด้วยความเจ็บปวดอยู่บนพื้น

ซ่งเจิ้นกั๋วกับซ่งจื้อเผิงรีบวิ่งเข้าไปดูคนเป็นแม่ ก่อนจะตวัดสายตาไปมองซูฟางเฟยกับซ่งเจียซิน แล้วก็ได้เห็นว่าที่ศีรษะของซ่งเจียซินยังมีผ้าพันแผลอยู่ และก็มีบาดแผลที่แขนอีกด้วย

ซ่งจื้อเผิงรู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อย เมื่อรู้ว่าตัวเองไม่ได้ไปดูลูกสาวที่โรงพยาบาลเลย

“ทำอะไรกัน แล้วพาคนมาทำไมเยอะแยะ” ซ่งเจิ้นกั๋วถามออกไป

“พามาเก็บของและกำลังจะไปแล้ว” ซูสือเหล่ยว่า ก่อนจะหันไปเรียกน้องสาวกับหลานสาว “ไปกันเถอะ”

“จะไปไหน” ซ่งจื้อเผิงถามออกไป เพราะเขาเห็นภรรยากับลูกสาวถือห่อผ้าคนละห่อ

“ซ่งจื้อเผิง ฉันคงไม่กลับมาที่นี่แล้วล่ะ จากนี้เราสองคนไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก” ซูฟางเฟยบอกกับซ่งจื้อเผิง

ซูฟางเฟยเห็นสายตาของสามีที่มองเธออย่างตำหนิ โดยไม่คิดจะถามหาความจริง กลับตัดสินไปแล้วว่าเธอเป็นคนทำร้ายแม่ของเขา เช่นนั้นก็ไม่มีอะไรต้องพูดกันอีก และไม่จำเป็นต้องพูดเรื่องหย่า เพราะเธอกับเขาไม่เคยจดทะเบียนสมรสกัน ซึ่งคนส่วนใหญ่ในหมู่บ้านก็ไม่ได้จดทะเบียนสมรสกันอยู่แล้ว การแต่งงานก็จัดงานเลี้ยงเล็ก ๆ จากนั้นก็ถือว่าเสร็จสิ้นพิธีการแล้ว

“เธอว่าอะไรนะ ไม่กลับมาที่นี่ แล้วจะไปไหน”

ซ่งจื้อเผิงถามด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าภรรยาที่อยู่ด้วยกันมาหลายปี จู่ ๆ จะพูดแบบนี้ออกมา

“ไปกันเถอะ” ซูสือเหล่ยบอก เพราะไม่อยากพูดมากกับคนพวกนี้อีก ดูยังไงก็เป็นพวกเห็นแก่ตัว เงินชดเชยก็คงไม่ได้แล้ว

“เดี๋ยว” หูฮุ่ยหรูเรียกคนทั้งหมดเอาไว้ ก่อนจะบอกกับซูฟางเฟย “แกจะไปก็ไป ฉันจะให้จื้อเผิงแต่งงานใหม่ แต่งกับผู้หญิงที่สามารถให้ลูกชายกับเขาได้ แกก็แค่ตัวล้างผลาญอยากไปไหนก็ไป”

หูฮุ่ยหรูชี้หน้าด่าลูกสะใภ้ ก่อนจะหันไปมองซ่งเจียซิน เธอจะยอมให้หลานสาวคนนี้จากไปไม่ได้ ไม่อย่างนั้นก็เท่ากับเลี้ยงมาขาดทุนแล้ว

“ส่วนแก่เจียซินต้องอยู่ที่นี่ แกเป็นคนตระกูลซ่ง”

“ฉันจะไม่อยู่ให้ใครโขกสับอีกแล้ว” ซ่งเจียซินบอกกับคนตรงหน้า “เมื่อก้าวออกไปจากที่นี่ฉันก็จะไม่ใช่คนตระกูลซ่งอีก”

ซ่งเจียซินว่า คนพวกนี้ไม่เคยหวังดีกับเธอ สิ่งที่พวกเขาทำกับเธอในชีวิตก่อน ราวกับเธอไม่ใช่ลูกไม่ใช่หลาน ครั้นได้มีชีวิตใหม่ ซูเจียซินก็ไม่เคยมองคนพวกนี้เป็นครอบครัวของเธออีก ยังไงวันนี้เธอก็ต้องไปจากที่นี่ให้ได้

“แกกล้าพูดอย่างนี้ได้ยังไง ตระกูลซ่งเลี้ยงดูแกมาจนขนาดนี้แล้ว จะมาบอกว่าไม่ใช่คนตระกูลซ่ง แกนี่มันอกตัญญูจริง ๆ”

หูฮุ่ยหรูด่าว่าหลานสาวไป