บทที่ 17 ขอต้นทุนลดลงอีกสักนิด 2
บทที่ 17 ขอต้นทุนลดลงอีกสักนิด 2
มาถึงสถานีรถไฟเมืองเซียงหยางก็เป็นช่วงเย็นแล้ว ซูเจียซินจึงต้องหาที่พักแถวสถานีรถไฟก่อน จากนั้นก็โทรไปบอกแม่ว่าเธอมาถึงเมืองเซียงหยางแล้ว
เมื่อวานหญิงสาวได้โทรไปบอกแม่ว่าเธอแวะไปที่เมืองลู่ชิงก่อน เพราะอยากจะไปสำรวจตลาดในเมืองเอกของมณฑลว่าที่นั่นขายอะไรกันบ้าง ซูเจียซินจำต้องโกหกเพราะเธอไม่อยากให้แม่เป็นห่วง
เช้าวันต่อมาซูเจียซินไม่ได้รีบไปหาลู่อิ้งเยว่ทันที เธอไปเดินเล่นในตลาดและถนนย่านการค้าก่อน จากนั้นก็ไปหามื้อเช้ากิน หลังกินมื้อเช้าแล้วเธอก็ไปเบิกเงินสดที่จะต้องนำไปจ่ายให้กับลู่อิ้งเยว่ แล้วก็ไปสอบถามเส้นทางที่จะไปโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าอวี่เจีย โชคดีว่ามีรถโดยสารประจำทางผ่านทางนั้น ซูเจียซินจึงนั่งรถโดยสารประจำทางไปยังโรงงานของลู่อิ้งเยว่
กระทั่งหญิงสาวลงจากรถโดยสารประจำทาง และมายืนอยู่ที่หน้าโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าอวี่เจีย อาคารโรงงานที่ซูเจียซินเห็นตรงหน้า ถือเป็นโรงงานขนาดกลาง แต่มีพื้นที่โดยรอบที่จะสามารถขยายโรงงานได้ในอนาคตข้างหน้า จากนั้นซูเจียซินก็ไปแจ้งกับยามที่หน้าโรงงานเพื่อจะขอพบลู่อิ้งเยว่
“รอสักครู่นะครับ ผมต้องโทรไปแจ้งที่สำนักงานก่อน”
อีกฝ่ายบอก เพราะไม่สามารถตัดสินใจให้หญิงสาวเข้าไปพบกับเจ้าของโรงงานได้ทันที
“ได้ค่ะ” ซูเจียซินเข้าใจการทำงานของอีกฝ่าย จึงไม่ได้ว่าอะไร
เมื่อลู่อิ้งเยว่ได้ยินว่าซูเจียซินมาขอพบ เธอก็แจ้งกับยามให้พาซูเจียซินมาที่สำนักงานได้เลย ยามผู้นั้นจึงได้เรียกสหายอีกคนให้มาพาซูเจียซินไปที่สำนักงาน ส่วนเขาไม่สามารถละทิ้งหน้าที่ตรงนี้ได้
“พาสหายท่านนี้ไปที่สำนักงานหน่อย”
“ได้ครับ” อีกฝ่ายตอบรับ แล้วก็หันไปบอกกับซูเจียซิน “เชิญครับสหาย”
ซูเจียซินพยักหน้ารับแล้วก็เดินตามยามคนนั้นไป สำนักงานที่ว่าไม่ได้ตั้งแยกออกมาต่างหาก แต่อยู่ในส่วนด้านหน้าของโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้า กั้นห้องเป็นสำนักงานให้ดูเป็นสัดส่วน
เมื่อซูเจียซินเดินไปถึง ลู่อิ้งเยว่ก็เปิดประตูออกมาต้อนรับทันที
“เข้ามาคุยกันข้างในก่อน”
ช่วงเวลานี้แดดกำลังร้อน ลู่อิ้งเยว่จึงบอกให้ซูเจียซินเข้าไปคุยกันในสำนักงาน บริเวณด้านหน้าสำนักงานมีชุดโซฟารับแขกวางอยู่ แต่ลู่อิ้งเยว่กลับให้ซูเจียซินเข้าไปคุยกันในห้องทำงานของเธอ
“เดินทางมาลำบากหรือเปล่า” ลู่อิ้งเยว่ถาม โรงงานของเธออยู่ห่างจากชุมชนอยู่บ้าง
“ไม่ลำบากค่ะ มีรถประจำทางผ่าน ฉันนั่งมาต่อเดียวก็ถึงเลย แต่ฉันแวะไปเดินเล่นที่ย่านการค้าก่อนจะมาที่นี่ จึงทำให้มาถึงช้าค่ะ”
ซูเจียซินบอก จากนั้นก็หยิบเอาเงินที่เตรียมมาให้กับลู่อิ้งเยว่ไป
“นี่เป็นเงินค่าเสื้อผ้าที่ฉันค้างพี่อยู่ พี่นับดูก่อนค่ะ”
ซูเจียซินบอกแล้วก็วางเงินไว้ตรงหน้าลู่อิ้งเยว่ ระหว่างที่รอลู่อิ้งเยว่นับเงิน ซูเจียซินก็ลุกไปยืนดูตรงหน้าต่างบานกระจก ซึ่งอีกฟากจะเป็นส่วนที่พนักงานกำลังทำงานกันอยู่
“พี่มีจักรเย็บผ้ากี่ตัวคะ” หญิงสาวถาม
“หนึ่งร้อยตัวจ้ะ แต่พี่มีแผนจะขยายโรงงานเพิ่มอีกในวันข้างหน้า”
อีกฝ่ายบอก ครั้นนับเงินครบแล้ว ลู่อิ้งเยว่ก็ออกใบเสร็จรับเงินให้กับซูเจียซินไป
“นี่เป็นใบเสร็จรับเงินนะ”
“ขอบคุณค่ะ”
ซูเจียซินเดินกลับมาที่โต๊ะ จากนั้นก็ตรวจดูใบเสร็จอีกครั้ง เมื่อไม่มีอะไรผิดพลาดเธอก็เก็บใบเสร็จใส่กระเป๋าเอาไว้ ก่อนจะถามกับลู่อิ้งเยว่กลับไป
“พี่มีร้านค้าขายปลีกไหมคะ”
ลู่อิ้งเยว่มองหญิงสาวตรงหน้าอย่างใช้ความคิด ก่อนจะตอบไป
“ไม่มีจ้ะ พี่ไม่คิดจะเปิดร้านขายปลีก ตอนนี้พี่ขายส่งให้กับกลุ่มพ่อค้าแม่ค้าอย่างเดียว และในวันข้างหน้าอาจจะขยายตลาดไปในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้”
ลู่อิ้งเยว่บอกถึงแผนการในอนาคตของเธอ หญิงสาวไม่เคยเล่าแผนการนี้ให้ใครฟังมาก่อน ทว่ากลับเลือกที่จะบอกกับซูเจียซิน โดยที่ไม่ได้มีความระแวงอยู่ในใจเลย เธอก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกสนิทใจกับหญิงสาวผู้นี้ ราวกับเห็นอีกฝ่ายเป็นน้องสาวจริง ๆ
หรือไม่ก็เพราะเธอได้รู้เรื่องราวของซูเจียซิน และเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นคนที่ไม่ย่อท้อต่ออุปสรรคในชีวิต และพยายามไขว่คว้าทุกอย่างมาด้วยตัวเอง ทำให้รู้สึกเหมือนได้เห็นตัวเองในเมื่อก่อน เธอก็พยายามทำทุกอย่างมาด้วยตัวคนเดียว กว่าจะมีวันนี้ได้
“ว่าแต่ถามเรื่องนี้ทำไมจ๊ะ” ลู่อิ้งเยว่ว่า
“ฉันรู้สึกว่าการค้าขายที่นี่คึกคักกว่าที่เมืองอวิ๋นเฉิงอีกค่ะ ฉันอยากจะถามไว้ก่อน เผื่อวันหน้าจะมาเปิดร้านที่นี่ค่ะ” ซูเจียซินบอก
“เธอช่างกล้า ข้ามมาถิ่นของพี่เลยนะ” ลู่อิ้งเยว่หยอกกลับไป
“ฉันแค่มองเห็นลู่ทางทำมาหากินเล็ก ๆ น้อย ๆ ค่ะ” ซูเจียซินบอกกลับไปบ้าง
เมื่อพูดถึงเรื่องเปิดร้านซูเจียซินก็อยากให้สินค้าของโรงงานมีตราสินค้าติดไว้ด้วย วันหน้าหากใครเห็นก็จะได้รู้ว่าซื้อมาจากร้านของเธอ และซูเจียซินยังได้วาดแบบเสื้อผ้ามาให้ลู่อิ้งเยว่ได้ดูด้วย เธอเลียนแบบจากเสื้อผ้าในอนาคต แล้วนำมาปรับให้เหมาะกับยุคนี้
“ฉันมีแบบเสื้อผ้ามาให้พี่ช่วยดูด้วยค่ะ ฉันอยากได้เสื้อผ้าแบบนี้ไปขายที่ร้าน ไม่รู้ว่าจะเป็นไปได้หรือเปล่า”
ซูเจียซินว่า ก่อนจะเอาแบบเสื้อผ้าที่เธอวาดยามว่างออกมาให้ลู่อิ้งเยว่ดู หากไม่ถูกใจลู่อิ้งเยว่เธอก็อยากจะสั่งตัดเย็บให้กับร้านค้าของตัวเองโดยเฉพาะ แต่ไม่รู้ว่าจะสามารถทำได้หรือไม่
ลู่อิ้งเยว่เปิดดูแบบร่างทั้งยี่สิบแบบนั้น สายตาของเธอก็เต็มไปด้วยความตกตะลึงขึ้นเรื่อย ๆ ซูเจียซินวาดแบบออกมาได้สวยและถูกใจลู่อิ้งเยว่มาก เสื้อผ้าพวกนี้หากตัดเย็บออกมาแล้ว ต้องขายดีอย่างแน่นอน
“สวยมาก ไม่เคยเห็นแบบนี้มาก่อน” ลู่อิ้งเยว่ว่า ก่อนจะหยอกซูเจียซินกลับไป “มีความสามารถนะเนี่ย”
“ฉันแค่ร่างไว้คร่าว ๆ ค่ะ ถ้าคนในวงการอย่างพี่ช่วยปรับแก้อีกสักหน่อย น่าจะออกมาดีกว่านี้ค่ะ”
ซูเจียซินบอก เธอยังไม่มีความชำนาญ เพียงแค่เลียนแบบผู้อื่นมา ยังต้องให้มืออาชีพอย่างลู่อิ้งเยว่ช่วยปรับแก้ เพื่อให้ตัดเย็บออกมาได้
“พี่จะซื้อแบบพวกนี้จากเธอ” ลู่อิ้งเยว่ว่า เธอไม่อยากเอาเปรียบซูเจียซิน
“ไม่ต้องจ่ายเงินให้ฉันหรอกค่ะ แค่ให้ราคาเสื้อผ้าแบบคนกันเองกับฉันก็พอค่ะ”
ซูเจียซินบอก เธอสามารถซื้อเสื้อผ้ากับโรงงานของลู่อิ้งเยว่ได้ โดยไม่ผ่านคนกลางเท่านี้ก็ถือว่าดีมากแล้ว แต่หากได้ราคาต้นทุนที่ลดลงอีกสักนิดก็จะเป็นการดีไปอีก
ได้คลุกคลีกับซูเจียซินไม่กี่วัน ลู่อิ้งเยว่ก็รู้สึกได้ว่าหญิงสาวคนนี้ขยันและซื่อสัตย์น่าคบหา วันหน้าอาจจะเป็นลูกค้ารายใหญ่ของเธอก็ได้ ลู่อิ้งเยว่จึงอยากจะรักษาความสัมพันธ์ที่ดีกับอีกฝ่ายเอาไว้
“เอาอย่างนี้แล้วกัน ถ้าเธอคิดอะไรออกก็วาดแบบส่งมาให้พี่อีก พี่จะลดราคาต้นทุนเสื้อผ้าให้เธอลงอีกสักหน่อย และจะให้เธอเอาเสื้อผ้าไปขายก่อนได้ เพียงแค่จ่ายเงินค่ามัดจำหนึ่งในสามเช่นเดิม”
ลู่อิ้งเยว่บอกกับหญิงสาวตรงหน้า
“ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณมากเลยค่ะ ฉันจะส่งแบบมาให้พี่เรื่อย ๆ ค่ะ”
ซูเจียซินตอบรับด้วยความดีใจ เพราะสามารถลดต้นทุนของเธอได้ และยังได้เสื้อผ้าไปขายก่อนอีกด้วย
“จะเป็นไปได้ไหมคะ ที่โรงงานของพี่จะทำตราสินค้าของโรงงานเย็บติดไปที่เสื้อผ้าด้วย ลูกค้าจะได้แยกแยะออกว่าซื้อเสื้อผ้ามาจากร้านไหน ถ้าสินค้าของเราดีพวกเขาก็จะได้ชมถูกคนด้วยค่ะ” ซูเจียซินบอกกับลู่อิ้งเยว่
“พี่ก็คิดเรื่องนี้ไว้แล้ว เพื่อให้แยกออกกับของที่เลียนแบบ”
ลู่อิ้งเยว่ว่า ก่อนจะนำตราสินค้าที่เธอออกแบบเองมาให้ซูเจียซินดู
“ดอกเดซีสีขาว สัญลักษณ์แทนหัวใจอันบริสุทธิ์ พร้อมกับชื่อโรงงานอยู่ด้านล่าง อย่างน้อยก็พอให้แยกแยะได้ว่าผลิตจากโรงงานไหน คงไม่มีใครถึงขั้นเลียนแบบชื่อโรงงานหรอกมั้ง”
ซูเจียซินได้ยินลู่อิ้งเยว่พูดแบบนั้นก็หัวเราะออกมา อีกฝ่ายก็ช่างคิด ใครจะกล้าออกแบบเสื้อผ้าแล้วใส่ตราสินค้าที่เป็นชื่อของโรงงานคู่แข่ง ทว่าตราสัญลักษณ์นี้ก็ทำออกมาได้สวยแปลกตาดี
ฝากอีบุ๊กด้วยนะคะ มีทั้งหมด 39 บท + บทส่งท้าย (ประมาณ 117,800 คำ)
https://novel.dek-d.com/ebook/48908/