บทที่ 17 ขอต้นทุนลดลงอีกสักนิด 3
บทที่ 17 ขอต้นทุนลดลงอีกสักนิด 3
หลังพูดคุยเรื่องรายละเอียดต่าง ๆ แล้ว ลู่อิ้งเยว่ก็พาซูเจียซินไปเลือกดูเสื้อผ้าที่โกดังเก็บของ เสื้อผ้าล็อตนี้มีตราสินค้าของโรงงานแล้ว
ซูเจียซินขายเสื้อผ้าก่อนหน้านี้จากทุนสามหมื่นหยวน เธอขายได้ทั้งหมดเก้าหมื่นกว่าหยวน กำไรจากการขายเสื้อผ้าได้สามเท่าของต้นทุน ทำให้เธอมีความคิดที่อยากจะเปิดร้านเพิ่มอีก
ก่อนหน้านี้ซูเจียซินจ่ายเงินมัดจำไปแล้วหนึ่งหมื่นหยวน และก่อนมาที่นี่เธอได้รวบรวมเงินสดมาแปดหมื่นหยวน วันนี้จ่ายส่วนที่เหลืออีกสองหมื่นหยวน ยังเหลือเงินในมืออีกหกหมื่นหยวน
เดิมคิดจะซื้อเสื้อผ้ากลับไปทั้งหมดหกหมื่นหยวน แต่ลู่อิ้งเยว่ให้เธอจ่ายแค่มัดจำได้ หญิงสาวก็นึกอยากได้ของอย่างอื่นไปขายด้วย
“พี่อิ้งเยว่พอจะรู้จักร้านขายส่งรองเท้าไหมคะ” ซูเจียซินถาม “ฉันอยากจะรับรองเท้าไปขายที่ร้านด้วยค่ะ”
“เลือกเสื้อผ้าให้เสร็จก่อน เดี๋ยวพี่พาไปเลือกที่โรงงานรองเท้า”
ลู่อิ้งเยว่บอก เมื่อทั้งสองมีผลประโยชน์ร่วมกัน ต่างก็ต้องช่วยเหลือกัน
“ขอบคุณค่ะ” ซูเจียซินตอบรับ
ซูเจียซินเลือกเสื้อผ้าแฟชั่นเป็นหลัก กางเกงขาบานก็มี กางเกงสแล็กก็เลือกไปด้วย กางเกงยีนเธอก็เอา รวมราคาทั้งหมดอยู่ที่หนึ่งแสนหยวน หญิงสาวจะจ่ายมัดจำที่สามหมื่นห้าพันหยวน ส่วนเงินที่เหลือเธอจะเอาไปซื้อรองเท้ากับเข็มขัด
“เธอจะขนของกลับไปยังไง” ลู่อิ้งเยว่ถาม เพราะเห็นซูเจียซินเลือกของไปจำนวนมาก
“ส่งไปกับขบวนรถไฟค่ะ ฉันจะเหมาตู้รถไฟค่ะ”
หญิงสาวบอก ซูเจียซินถามเรื่องนี้กับเจ้าหน้าที่รถไฟมาแล้ว ราคาเช่าตู้รถไฟก็เป็นไปตามที่จางหมิงเจี๋ยบอก
ได้ยินแบบนั้นลู่อิ้งเยว่ก็พยักหน้ารับรู้ หลังตรวจนับของและจ่ายเงินมัดจำแล้ว ลู่อิ้งเยว่ก็ให้พนักงานบรรจุของรอ ส่วนเธอก็จะพาซูเจียซินไปที่โรงงานรองเท้า ซึ่งเธอรู้จักโรงงานนี้มานานแล้ว เพราะเถ้าแก่เป็นสหายของพ่อเธอ
“ขึ้นรถเลยน้องสาว”
ลู่อิ้งเยว่บอกกับซูเจียซิน หลังขับรถบรรทุกมาจอดเทียบข้างซูเจียซิน ลู่อิ้งเยว่มีรถบรรทุกของโรงงาน แต่ตอนที่ไปเมืองอวิ๋นเฉิง ต้องเช่ารถผู้อื่นก็เพราะวันนั้นรถบรรทุกของโรงงานไม่ว่างสักคัน ด้วยความที่ถึงวันนัดส่งแล้ว เธอก็จำต้องเสียเงินเช่ารถบรรทุกของคนอื่นไป
ซูเจียซินเห็นท่าทางนักเลงของลู่อิ้งเยว่ก็ยิ้มออกมา ก่อนจะขึ้นไปนั่งยังที่นั่งข้างคนขับ จากนั้นลู่อิ้งเยว่ก็ขับรถออกไป เธอไปที่โรงงานรองเท้าของคนรู้จักก่อน
“ลุงสวี”
ลู่อิ้งเยว่เรียกชายวัยกลางคนที่กำลังสั่งงานลูกน้องอยู่ เธอเข้ามาในโรงงานได้เพราะเคยมาบ่อยแล้ว และเจ้าของโรงงานก็อนุญาต
“มาได้ยังไง มีอะไรหรือเปล่า” อีกฝ่ายถามกับลูกสาวของสหาย
“ฉันพาลูกค้ามาแนะนำให้รู้จักค่ะ เธออยากจะได้รองเท้าไปขายที่ร้าน ฉันเลยพามาที่นี่ เพราะเห็นว่ารองเท้าของลุงสวีคุณภาพดีที่สุดแล้ว” ผู้เป็นหลานสาวเอ่ยชม
ทั้งโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าและโรงงานรองเท้า เคยถูกยึดไปเป็นของรัฐอยู่ช่วงหนึ่ง แต่ยังโชคดีที่ทางรัฐได้ให้เจ้าของเดิม มาช่วยบริหารจัดการโรงงานอยู่ เพื่อให้งานยังมีประสิทธิภาพเหมือนเดิม ทว่าก็ได้ส่งเจ้าหน้าที่ของตนมาช่วยดูแลอีกแรง
ครั้นนโยบายของรัฐเปลี่ยนไป และรัฐได้คืนโรงงานให้กับเจ้าของเดิม ตระกูลลู่ก็ได้โรงงานของบรรพบุรุษกลับคืนมา แต่ไม่นานหลังจากนั้นพ่อของลู่อิ้งเยว่ก็จากไป หญิงสาวจึงได้มาสานต่องานของผู้เป็นพ่อ และก่อนหน้านั้นเธอก็ได้เรียนรู้งานกับพ่อมาแล้ว
เมื่อได้โรงงานกลับมาเป็นของตัวเอง ลู่อิ้งเยว่ก็ปรับเปลี่ยนทุกอย่างให้เหมาะสม คนงานที่ทำงานดีก็เก็บไว้ คนงานที่ทำงานไม่เอาไหนก็ไล่ออกไป ต้องใช้เวลานับปีกว่าทุกอย่างจะเข้าที่เข้าทาง
“ไปดูสินค้ากันก่อนไหมแล้วค่อยมาคุยรายละเอียดกัน” สวีหย่งเสียงบอก จากนั้นก็พาซูเจียซินไปดูรองเท้าที่โรงงานของเขาผลิต “ที่โรงงานจะผลิตทั้งรองเท้าหนังแกะ หนังวัว และหนังเทียม”
จากนั้นเขาก็ให้ซูเจียซินได้ดูรองเท้าทั้งของผู้หญิงและของผู้ชาย ที่ผลิตจากหนังทั้งสามชนิด หญิงสาวเลือกแบบที่คิดว่าคนส่วนใหญ่จะชอบ และเลือกขนาดที่ขายดีทั้งชายและหญิงมาสี่ร้อยคู่ เพื่อให้วงเงินไม่เกินสองหมื่นหยวน ส่วนอีกห้าพันหยวนเธอจะเอาไว้ซื้อเข็มขัด และเก็บไว้ใช้จ่ายระหว่างเดินทางกลับ
เมื่อเลือกของได้แล้ว ก็ไปจ่ายเงินและรับใบเสร็จมา จากนั้นก็ให้ทางโรงงานช่วยบรรจุของให้เรียบร้อย และสวีหย่งเสียงยังใจดีจะช่วยส่งของให้ถึงสถานีรถไฟ
จากนั้นลู่อิ้งเยว่ก็พาซูเจียซินไปซื้อเข็มขัดที่ร้านขายส่งในตลาดค้าส่ง เธอพอรู้จักร้านขายส่งเข็มขัดอยู่บ้าง แล้วก็ช่วยกันต่อราคามาได้ที่เข็มขัดหนังเทียมราคาหนึ่งหยวน หนังแท้ราคาสามหยวน
ครั้นเงินในมือใกล้หมดซูเจียซินก็หยุดซื้อของก่อน จากนั้นก็ไปหาซื้อหุ่นสำหรับใส่เสื้อผ้าโชว์ ซึ่งในตลาดนี้ก็มีขายด้วย ซื้อของเสร็จแล้วก็ขอฝากของไว้ที่ร้านก่อน จากนั้นทั้งสองคนก็ไปหามื้อเย็นกิน
กินข้าวอิ่มแล้วก็กลับมาเอาของที่ฝากไว้ แล้วก็ขนไปใส่หลังรถบรรทุกของลู่อิ้งเยว่ จากนั้นลู่อิ้งเยว่ก็ไปส่งซูเจียซินยังที่พัก เพราะเธอเช่าห้องพักไว้สองคืน
มาถึงเกสต์เฮาส์ ทั้งสองคนก็ช่วยกันขนของไปไว้ในห้อง ของที่เหลือทางโรงงานยินดีที่จะขนไปส่งให้ที่สถานีรถไฟ ซึ่งพรุ่งนี้ถ้าซูเจียซินจองตู้ขนสินค้าได้แล้ว จะโทรไปบอกเวลากับโรงงานอีกที
“พี่กลับก่อน มีอะไรก็โทรมาได้” ลู่อิ้งเยว่บอกกับซูเจียซิน
“ค่ะ ถ้าฉันได้เวลารถไฟออกที่แน่นอนแล้วจะโทรไปบอกกับพี่อีกที และวันนี้ขอบคุณมากนะคะที่พาฉันไปซื้อของ” ซูเจียซินเอ่ยขอบคุณหญิงสาวตรงหน้า
“ไม่เป็นไรเรื่องเล็กน้อย” ลู่อิ้งเยว่ว่า “ถ้าอย่างนั้นพี่กลับก่อน”
“ค่ะ”
ซูเจียซินยืนมองจนลู่อิ้งเยว่ขับรถออกไป จากนั้นเธอก็กลับเข้าไปอาบน้ำในห้อง เพราะวันนี้ทั้งเหนื่อยทั้งเหนียวตัว
ฝากอีบุ๊กด้วยนะคะ มีทั้งหมด 39 บท + บทส่งท้าย (ประมาณ 117,800 คำ)
https://novel.dek-d.com/ebook/48908/