บทที่ 18 เปิดร้านขายเสื้อผ้า 2
บทที่ 18 เปิดร้านขายเสื้อผ้า 2
เมื่อแยกกันดูแลร้านคนละร้านแล้ว ซูฟางเฟยก็จะตื่นก่อนลูกสาว จากนั้นก็ไปที่ร้านบะหมี่พร้อมกับเถาซูเม่ย ส่วนเถาซูเจียวไปทำงานสายกว่า จึงมีเวลาทำความสะอาดบ้านก่อนออกไปทำงาน
ส่วนเรื่องอาหารเช้าซูเจียซินเห็นว่าทุกคนเหนื่อยกันมากแล้ว เธอจึงไม่ได้ให้สองพี่น้องทำอาหารเช้าให้เธออีก หญิงสาวจะออกไปหาอาหารเช้ากินเอง หรือไม่ก่อนไปที่ร้านเธอก็จะแวะไปกินบะหมี่ของแม่ก่อน แต่หากเถาซูเจียวกับเถาซูเม่ย ไม่เหนื่อยและอยากทำอาหารเช้ากินกันเองซูเจียซินก็ไม่ว่า
ครั้นซูเจียซินตื่นแล้วก็เตรียมตัวจะไปที่ร้านเสื้อผ้า แต่หญิงสาวอดเป็นห่วงแม่ไม่ได้ จึงแวะไปกินบะหมี่ที่ร้านก่อน และก็จะไปดูด้วยว่าคนงานใหม่ที่แม่ของเธอรับมาทำงานเป็นอย่างไรบ้าง
“พี่จะไปที่ร้านบะหมี่ก่อน เธอจะไปด้วยกันไหม” ซูเจียซินถามกับเถาซูเจียว
“ฉันไปนับของที่ร้านรอพี่ดีกว่าค่ะ ส่วนอาหารเช้าฉันจะไปหาแถวนั้นกินเอง”
เถาซูเจียวจะไปหาอาหารเช้าข้างทางกิน เสร็จแล้วจะรีบไปทำงานที่ร้านก่อน อีกอย่างเธออยากจะไปที่ร้านก่อนช่างจะมาทำงาน เพราะไม่อยากให้มีของหาย
“ถ้าอย่างนั้นเธอก็เอากุญแจร้านไปเปิดก่อน พี่จะแวะไปกินบะหมี่แล้วจะรีบตามไป” ซูเจียซินบอก
“ค่ะ”
ครั้นมาถึงที่ร้านบะหมี่ทุกอย่างก็เตรียมเสร็จหมดแล้ว พร้อมที่จะขายแล้ว ซูเจียซินจึงได้พูดคุยกับพนักงานใหม่เล็กน้อย แล้วก็กินบะหมี่ไปหนึ่งถ้วย จากนั้นก็ไปที่ร้านเสื้อผ้าพร้อมกับหลัวฉานฉาน น้องสาวของหลัวฮุ่ยหมิ่น ที่จะมาช่วยงานที่ร้านเสื้อผ้าของเธอ
มาถึงที่ร้านก็เห็นว่าชั้นหนึ่งตกแต่งเรียบร้อยแล้ว ชั้นสองก็ทำเรียบร้อยแล้วเช่นกัน ส่วนชั้นสามกำลังเก็บรายละเอียดอยู่ ว่านฮ่าวหยางกำลังเร่งงานให้เสร็จเร็วขึ้น เพื่อให้หญิงสาวได้รีบเปิดร้าน เมื่อเห็นแบบนี้ซูเจียซินก็พอใจ ยิ่งงานเสร็จเร็วเธอก็ยิ่งชอบ
เถาซูเจียวกับหลัวฉานฉานรู้จักกันแล้ว เพราะเถาซูเจียวเจออีกฝ่ายที่ร้านบะหมี่ และซูฟางเฟยก็บอกกับเถาซูเจียวแล้วว่าจะให้หลัวฉานฉานไปช่วยงานเธอ
“รู้จักหลัวฉานฉานแล้วใช่ไหม” ซูเจียซินถามกับเถาซูเจียว
“รู้จักกันแล้วค่ะ” เถาซูเจียวตอบรับ
ได้ยินแบบนั้นซูเจียซินก็พยักหน้า แล้วก็หันไปคุยกับหลัวฉานฉาน
“ทดลองทำงานก่อนสามวันนะ ระหว่างนี้ก็คอยสังเกตไปด้วยว่าฉันขายของแบบไหน งานขายเสื้อผ้าสำคัญที่ต้องใจเย็นกับลูกค้า ต้องยิ้มแย้มเข้าไว้ ถ้าทดลองงานผ่านฉันจะให้ค่าจ้างที่หกสิบหยวนต่อเดือน หากทำงานดีจะพิจารณาเพิ่มขึ้นให้ภายหลัง ฉันหวังว่าเธอจะซื่อสัตย์และขยันสู้กับงานหนัก” ซูเจียซินกล่าว
เมื่อได้ยินว่าเงินเดือนที่เธอจะได้รับคือหกสิบหยวน หลัวฉานฉานก็รีบตอบรับทันที
“ฉันจะตั้งใจทำงานค่ะ จะไม่ขี้เกียจ จะไม่ลักขโมยของค่ะ”
“ดี” ซูเจียซินตอบกลับไป
จากนั้นทั้งสามคนก็มาช่วยกันตรวจนับสินค้า ซูเจียซินต้องนับสินค้าอีกครั้ง เพื่อจะสอนงานเถาซูเจียวกับหลัวฉานฉาน เสร็จแล้วก็มาช่วยกันทำความสะอาดร้าน ก่อนจะจัดเรียงสินค้า เสื้อผ้าส่วนใหญ่ก็แขวนไว้บนราว บางชุดก็นำไปใส่ไว้กับหุ่นแล้วก็เอาไปตั้งโชว์ด้านหน้า เพื่อจะโชว์สินค้า
“มีหุ่นแบบนี้ ช่วยให้เสื้อผ้าดูสวยขึ้นมากเลยค่ะ”
เถาซูเจียวว่า เพราะเสื้อผ้าถูกสวมใส่เหมือนอยู่บนตัวคน ทำให้เห็นได้ว่าใส่แล้วจะออกมาเป็นอย่างไร และช่วยให้เสื้อผ้าดูดีขึ้นด้วย
จัดร้านไปก็มีลูกค้าเข้ามาเลือกดูเสื้อผ้าในร้านไปด้วย เพราะก่อนหน้านี้ของหมดเลยต้องปิดร้านไปก่อน มีลูกค้าอีกหลายคนที่ยังไม่ได้หาซื้อเสื้อผ้าไปใส่ ครั้นเห็นว่าร้านเปิดอีกครั้ง พวกเธอก็เข้ามาสอบถาม ซูเจียซินไม่อยากเสียโอกาสขาย ใครเข้ามาในร้านเธอก็ขายให้ทั้งนั้น
วันนี้ในร้านมีรองเท้ากับเข็มขัดเพิ่มขึ้นมา เสื้อผ้าก็มีหลากหลายขึ้น วันแรกก็ขายดีแล้ว
ช่วงบ่ายช่างก็ให้ซูเจียซินขึ้นไปตรวจงานที่ชั้นสาม หากไม่มีอะไรต้องแก้ก็ถือว่าเขาทำงานเสร็จแล้ว
ซูเจียซินพยักหน้าพึงพอใจ จากนั้นก็จ่ายเงินค่าจ้างงวดสุดท้ายให้กับช่างไป เธอยังมีเงินสดติดตัวอยู่จึงไม่ต้องไปเบิกเงินมาให้ว่านฮ่าวหยาง เมื่อช่างขนของออกไปหมดแล้ว ซูเจียซินก็มาทำความสะอาดชั้นสองกับชั้นสามอีกครั้ง เพื่อไม่ให้มีฝุ่นในร้าน
กระทั่งสองทุ่มซูเจียซินก็ให้เถาซูเจียวเก็บร้าน และก็มาช่วยกันนับของที่เหลืออยู่ เพื่อเช็กยอดเงินที่ขายได้คร่าว ๆ ว่าตรงกับของที่ขายออกไปหรือไม่ เสร็จแล้วก็มาช่วยกันทำความสะอาดร้าน สามทุ่มก็ปิดร้านแยกย้ายกันกลับบ้าน
หลัวฉานฉานมีคนรักของเธอมารอรับกลับบ้าน ซูเจียซินก็ไม่ต้องเป็นห่วงแล้วว่าอีกฝ่ายจะกลับบ้านคนเดียว ส่วนเธอกับเถาซูเจียวก็เดินกลับไปด้วยกัน ครั้นมาถึงที่บ้านก็เห็นว่ามีกับข้าววางไว้ให้
“กลับมาแล้วเหรอคะ กินข้าวกันก่อนค่ะ ฉันอุ่นไว้ให้แล้ว”
เถาซูเม่ยบอก เธอกะไว้ว่าพี่สาวกับเจ้านายน่าจะกลับมาเวลานี้ จึงได้อุ่นอาหารไว้รอ
“ขอบในนะซูเม่ย” เถาซูเจียวบอกกับน้องสาว
ความจริงตอนเย็นก็สับเปลี่ยนกันไปกินข้าวแล้ว แต่เพราะร้านกำลังยุ่ง เถาซูเจียวจึงแค่กินอะไรรองท้องเท่านั้น แล้วก็รีบกลับไปทำงานต่อ กะว่าจะกลับมากินข้าวที่บ้านอยู่แล้ว และน้องสาวก็รู้ใจอุ่นกับข้าวไว้รอ ซูเจียซินก็กินอะไรไปนิดหน่อยเท่านั้น จึงได้มานั่งกินข้าวกับเถาซูเจียวด้วย
“พรุ่งนี้ต้องหาซื้ออะไรมาเก็บไว้ที่ร้านบ้าง ถ้าหิวก็จะได้แอบไปกินรองท้อง” ซูเจียซินบอกกับเถาซูเจียว
“ก็ดีนะคะ” เถาซูเจียวเห็นด้วยกับคำพูดของซูเจียซิน
เมื่อกินข้าวอิ่มแล้ว เถาซูเจียวก็เก็บจานชามไปล้าง ซูเจียซินช่วยทำความสะอาดให้ จากนั้นก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน
ฝากอีบุ๊กด้วยนะคะ มีทั้งหมด 39 บท + บทส่งท้าย (ประมาณ 117,800 คำ)
https://novel.dek-d.com/ebook/48908/