บทที่ 18 เปิดร้านขายเสื้อผ้า 3
บทที่ 18 เปิดร้านขายเสื้อผ้า 3
วันต่อมาร้านยังคงขายดี เพราะเสื้อผ้าแฟชั่นที่ซูเจียซินเลือกมาค่อนข้างแปลกใหม่และสวยงาม ฝีมือการออกแบบของลู่อิ้งเยว่ดีมาก การตัดเย็บก็ประณีตเรียบร้อย
ทุกอย่างกำลังเป็นไปได้ด้วยดี ทว่าในช่วงบ่ายเถาซูเม่ยก็วิ่งหน้าตื่นมาที่ร้าน
“พี่เจียซิน ที่ร้านบะหมี่เกิดเรื่องค่ะ” เถาซูเม่ยรีบบอกออกไป
“เกิดอะไรขึ้น” ซูเจียซินถามด้วยความตกใจและเป็นห่วงแม่ของเธอ
“มีคนทะเลาะกันแล้วก็มาพังร้านบะหมี่ไปด้วยค่ะ” เถาซูเม่ยบอกกับซูเจียซิน
“มีใครเป็นอะไรไหม” ซูเจียซินถาม ด้วยกลัวว่าแม่ของเธอจะได้รับอันตราย
“ไม่มีใครเป็นอะไรค่ะ แต่ข้าวของในร้านเสียหายค่ะ” เถาซูเม่ยว่า
ซูเจียซินหันไปสั่งกับเถาซูเจียวและหลัวฉานฉาน ให้ทั้งสองคนอยู่เฝ้าร้าน ส่วนเธอก็ตามเถาซูเม่ยไป
ใช้เวลาไม่กี่นาทีก็มาถึงที่ร้านบะหมี่ ซูเจียซินกวาดสายตามองความเสียหายในร้านก่อน ครั้นเห็นว่าเสียหายไม่มากก็เบาใจ ก่อนจะไล่สายตาสำรวจพนักงานทุกคนและไปหยุดที่แม่ของเธอ
“แม่เป็นอะไรหรือเปล่าคะ”
“ไม่จ้ะ มีแต่หม้อหมูตุ๋นที่คว่ำเสียหายไปแล้ว”
ซูฟางเฟยบอก แต่ก็ไม่ถือว่าเสียหายมาก เพราะร้านใกล้จะปิดแล้ว ของในร้านก็ใกล้จะหมดแล้ว หมูตุ๋นก็เช่นกัน
ในเมื่อของใกล้จะหมดแล้ว ซูเจียซินก็ให้ปิดร้านไปก่อน
“ของที่เหลือก็เอาไปแบ่งกันกิน แล้วก็ปิดร้านทำความสะอาดก่อน” ซูเจียซินบอกกับทุกคน ร้านเลอะเทอะคงขายต่อไม่ได้แล้ว
ส่วนคนที่ทะเลาะกันก็ถูกจับได้หมดแล้ว
“มีตำรวจมานั่งกินบะหมี่ในร้านพอดี พวกเขาจึงช่วยกันจับกุมคนพวกนั้นได้ทันที ไม่อย่างนั้นคงเสียหายมากกว่านี้” ซูฟางเฟยว่า
วันนี้มีตำรวจมานั่งกินบะหมี่ในร้านสี่คน กลุ่มคนที่ทะเลาะกันก็ไม่รู้พวกไหนเป็นพวกไหน จู่ ๆ ก็วิ่งไล่ชกต่อยกันมา แล้วก็ลามมาที่ร้านบะหมี่ ทั้งยังใช้เก้าอี้และของในร้านบะหมี่กับร้านข้าง ๆ เป็นอาวุธขว้างปากันอีก ครั้นโยนของใส่กันไปมาก็มาถูกหม้อหมูตุ๋นเข้า จากนั้นหม้อก็ล้มคว่ำไม่เป็นท่า
“ที่ร้านเสียหายมากไหมครับ ช่วยตรวจสอบให้หน่อย จะได้ไปคิดค่าเสียหายกับคนพวกนี้”
นายตำรวจผู้หนึ่งเดินมาบอกกับซูเจียซิน โชคดีว่าสถานีตำรวจอยู่ไม่ไกล ไม่นานก็มีเจ้าหน้าที่ตำรวจมาเพิ่มในที่เกิดเหตุ
ซูเจียซินกับซูฟางเฟยสำรวจความเสียหายในร้าน จากนั้นก็ไปแจ้งกับทางตำรวจ
“ที่ร้านเสียหายคิดเป็นเงินหนึ่งร้อยหยวนค่ะ มีหม้อหมูตุ๋นคว่ำเสียหาย ของในร้านถูกเอาไปขว้างปากัน และก็มีค่าความตกใจของลูกค้าในร้านด้วยค่ะ ฉันจะไม่คิดเงินกับลูกค้าที่มานั่งกินบะหมี่ในร้าน ถือเป็นการปลอบใจพวกเขา แต่จะมาคิดเงินกับคนพวกนี้แทน และก็มีค่าความตกใจของพนักงานในร้านด้วยค่ะ อีกทั้งพวกเขาก็ต้องมาทำงานเพิ่มด้วย”
ซูเจียซินบอกและชี้ไปยังพนักงานที่ต้องทำความสะอาดเพิ่ม และยังต้องจัดร้านกันใหม่ ครั้นได้เห็นคนที่เธอกำลังคุยด้วย ซูเจียซินก็รู้สึกคุ้นหน้าอีกฝ่าย ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเขาคือเจ้าหน้าที่คนเดียวกับที่เธอเจอที่ร้านบะหมี่ในตำบล
“สหายตำรวจย้ายมาประจำที่สถานีตำรวจในเมืองอวิ๋นเฉิงแล้วเหรอคะ”
ซูเจียซินถามกับมู่จวิ้นเต๋อ เธอจำได้ว่าครั้งนั้นเขาก็มาช่วยเธอกับแม่ที่ร้านบะหมี่ในตำบล ตอนที่คนตระกูลซ่งมาระรานเธอ จนทำให้แม่สามีกับลูกสะใภ้คู่นั้นวิ่งหนีกลับไปได้ ครั้งนี้เขาก็มาช่วยเธอกับแม่อีก
“ครับ ผมย้ายมาประจำที่เมืองอวิ๋นเฉิงนี้แล้ว สถานีตำรวจที่อยู่ใกล้ ๆ นี่แหละ”
มู่จวิ้นเต๋อบอก ตอนแรกเขาก็นึกแปลกใจที่เห็นซูฟางเฟยมาเปิดร้านบะหมี่ที่นี่ เพราะรู้ว่าเธอเปิดร้านบะหมี่อยู่ในตำบล แต่ไม่รู้ว่ามาเปิดร้านบะหมี่ที่เมืองอวิ๋นเฉิงนี้ด้วย
ซูเจียซินรู้ว่าใกล้ ๆ ตลาดมีสถานีตำรวจอยู่ แต่ก็ไม่คิดว่ามู่จวิ้นเต๋อจะย้ายมาที่นี่แล้ว ถึงสถานีตำรวจจะอยู่ไม่ไกลจากตลาด แต่ก็ยังมีคนก่อเรื่องขึ้นได้
“นี่ขนาดว่าสถานีตำรวจอยู่ใกล้ ก็ยังมีคนทะเลาะกันได้นะคะ”
ซูเจียซินมองคนทั้งหกที่นั่งหมดสภาพอยู่บนพื้น
“พวกเขารับจ้างเข็นของให้พ่อค้าแม่ค้าในตลาดนี่แหละ แต่มาเกิดเหตุแย่งลูกค้ากัน เลยจบด้วยการทะเลาะกันแบบนี้” มู่จวิ้นเต๋อว่า
เมื่อรู้ความเสียหายของร้านบะหมี่และร้านค้าแถวนั้นแล้ว มู่จวิ้นเต๋อก็บอกให้ลูกน้องพาทั้งหกคนไปที่สถานีตำรวจ
“พวกเราขอตัวก่อน ได้เรื่องยังไงแล้วจะมาแจ้งให้ทราบอีกที”
มู่จวิ้นเต๋อบอกกับซูเจียซิน
“ได้ค่ะ และก็ขอบคุณมากนะคะ” ซูเจียซินบอก จากนั้นทั้งตำรวจและคนที่ทะเลาะกันก็จากไป
ระหว่างที่ซูเจียซินคุยอยู่กับมู่จวิ้นเต๋อ ซูฟางเฟยก็มาบอกขอโทษลูกค้าที่ยังอยู่ในร้าน ซึ่งพวกเขาก็เข้าใจว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับร้านบะหมี่ จึงไม่มีใครไม่พอใจ ซูฟางเฟยไม่คิดเงินลูกค้าที่มากินบะหมี่ และหากใครอยากกินต่อเธอก็ให้พนักงานช่วยทำให้อีกชาม ถือเป็นการชดเชยที่ทำให้ทุกคนตกใจ
“แม่ตกใจไหมคะ” จัดการร้านเรียบร้อยแล้ว ซูเจียซินก็ถามกับแม่ของเธอ
“ไม่จ้ะ มีสหายตำรวจอยู่ในร้านด้วย พวกเขาบอกให้ทุกคนหลบ และก็เข้าไปจับกุมคนพวกนั้นทันที จึงไม่เสียหายมากไปกว่านี้ แม่เห็นว่ามีตำรวจอยู่ด้วยก็เบาใจไปหลายส่วน”
ซูฟางเฟยว่า ถ้าไม่มีตำรวจอยู่ที่นี่ด้วย เธอก็คงไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไร และก็คงตกใจจนทำอะไรไม่ถูก แต่พอเห็นพวกเขาเข้าจับกุมคนที่ทะเลาะกันได้ทันที เธอก็คลายใจ
บะหมี่ที่เหลือพนักงานก็แบ่งกันเอากลับบ้านไป เก็บร้านเรียบร้อยแล้ว ซูเจียซินจึงให้แม่ของเธอกลับบ้านไปพักผ่อนก่อน
“แม่กลับบ้านไปกับซูเม่ยก่อนนะคะ ฉันจะกลับไปดูที่ร้านเสื้อผ้า เวลานี้ร้านน่าจะกำลังยุ่ง” ซูเจียซินบอกกับแม่ของเธอ
“ไปเถอะจ้ะ ไม่ต้องเป็นห่วง แม่ไม่ได้ตกใจอะไรมาก อีกเดี๋ยวจะไปหาซื้อของสดในตลาดกับซูเม่ย แล้วก็จะกลับบ้าน”
ซูฟางเฟยบอกกับลูกสาว เธอจะไปซื้อของสดเข้าบ้านด้วย คุยกับเถาซูเม่ยไว้แล้ว ซูเจียซินได้ยินแบบนั้นก็พยักหน้ารับรู้ ก่อนจะกลับไปที่ร้านเสื้อผ้าของเธอ ซูฟางเฟยก็ไปซื้อของกับเถาซูเม่ยต่อ จากนั้นก็กลับบ้านไปทำอาหารรอลูกสาว
ฝากอีบุ๊กด้วยนะคะ มีทั้งหมด 39 บท + บทส่งท้าย (ประมาณ 117,800 คำ)
https://novel.dek-d.com/ebook/48908/