บทที่ 19 ถูกทำร้าย 1
บทที่ 19 ถูกทำร้าย 1
เรื่องคดีทะเลาะวิวาทที่เกิดขึ้นในตลาด ซูเจียซินไม่ได้ติดตามต่อ ได้เรื่องยังไงตำรวจก็คงมาแจ้ง และนำเงินค่าเสียหายมาให้ หญิงสาวกับแม่ก็ดำเนินชีวิตกันต่อไป
การค้าขายของทั้งสองร้านเป็นไปได้ด้วยดี ผลกำไรทำให้สองแม่ลูกยิ้มได้ โดยเฉพาะซูฟางเฟยที่มีเงินเก็บเป็นของตัวเองแล้ว เห็นยอดเงินเก็บซูฟางเฟยก็มีแรงทำงานและไม่รู้สึกว่าทำงานเหนื่อยเลย
ทางร้านเสื้อผ้าซูเจียซินต้องวางแผนให้ดี เพราะไม่อยากให้ของในร้านขาด เมื่อเห็นว่าสต๊อกสินค้าเริ่มจะไม่พอ หญิงสาวก็เดินทางไปเมืองเซียงหยางอีกครั้ง และเธออยากไปเห็นเสื้อผ้าที่เธอออกแบบด้วย เห็นว่าลู่อิ้งเยว่ช่วยปรับแก้ให้ ตอนนี้ก็เริ่มผลิตแล้ว ลู่อิ้งเยว่ยังชมว่าซูเจียซินออกแบบชุดได้สวยมาก
ครั้นเดินทางมาถึงโรงงานอวี่เจีย และได้เห็นเสื้อผ้าที่ตัวเองออกแบบ ซูเจียซินก็เอ่ยชมกับลู่อิ้งเยว่
“ตัดเย็บออกมาแล้วสวยมากค่ะ เสื้อผ้าที่ผ่านมือพี่อิ้งเยว่ ไม่มีอะไรให้ต้องติเลยค่ะ” ซูเจียซินว่า
เสื้อผ้าที่โรงงานของลู่อิ้งเยว่ผลิต หลัก ๆ จะขายส่งให้กับพ่อค้าแม่ค้า พอได้การออกแบบของซูเจียซินมาเพิ่ม คำสั่งซื้อก็มากขึ้น
“ถ้าไม่ได้เธอช่วยออกแบบให้ก็คงไม่ขายดีขึ้นเช่นนี้ วันนี้มีแบบใหม่ ๆ มาให้พี่ไหมจ๊ะ”
ลู่อิ้งเยว่ถามด้วยความกระตือรือร้น เพราะอยากจะเห็นแบบเสื้อผ้าใหม่ ๆ จากซูเจียซิน
“มีค่ะ แต่ไม่มากนะคะ ได้มาแค่ห้าแบบ ช่วงนี้ฉันไม่ว่างเลยค่ะ”
ซูเจียซินบอก ก่อนจะมอบแบบร่างให้กับลู่อิ้งเยว่ไป
ครั้นเห็นแบบร่างแล้ว ลู่อิ้งเยว่ก็เห็นถึงความสามารถของซูเจียซิน และตระหนักได้ว่าไม่อาจเสียซูเจียซินไปให้โรงงานคู่แข่งได้ ลู่อิ้งเยว่จึงตัดสินใจจะรั้งอีกฝ่ายเอาไว้
“พี่จะให้หุ้นโรงงานกับเธอสิบเปอร์เซ็นต์ ขอแค่เธอส่งแบบเสื้อผ้ามาให้พี่บ้างก็พอ” ลู่อิ้งเยว่บอก
“พี่พูดจริงเหรอคะ” ซูเจียซินถามด้วยความตกใจ และก็ดีใจหากจะได้หุ้นสิบเปอร์เซ็นต์นี้จริง ๆ
“อืม พูดจริง แต่เธอต้องทำสัญญาว่าจะไม่ออกแบบเสื้อผ้าให้กับโรงงานอื่นอีก” ลู่อิ้งเยว่ว่า
“ไม่มีใครดีกับฉันเท่าพี่อีกแล้ว ฉันจะไปทำงานให้โรงงานอื่นได้ยังไงกันคะ”
ซูเจียซินรีบตอบรับ เธอทำงานกับลู่อิ้งเยว่สบายใจที่สุดแล้ว จะไปทำงานกับคนอื่นอีกได้ยังไง
“ถ้าอย่างนั้นพี่จะร่างสัญญาให้เธออ่านก่อน แล้วค่อยมาเซ็นสัญญากัน” ลู่อิ้งเยว่บอก
สัญญานี้นอกจากจะป้องกันไม่ให้ซูเจียซินไปออกแบบเสื้อผ้าให้กับโรงงานอื่นแล้ว ก็ยังเป็นการยืนยันว่าซูเจียซินจะได้หุ้นสิบเปอร์เซ็นต์จากโรงงานด้วย ดังนั้นจำต้องมีสัญญาเพื่อป้องกันความผิดพลาดภายหลัง และดีกับทุกฝ่าย
“ได้ค่ะ”
ระหว่างที่ลู่อิ้งเยว่ร่างสัญญา เธอก็ให้คนพาซูเจียซินไปเลือกเสื้อผ้า ครั้งนี้ซูเจียซินเลือกเสื้อผ้าไปสองแสนหยวน
เลือกเสื้อผ้าเสร็จก็กลับมาที่สำนักงาน ลู่อิ้งเยว่ก็ร่างสัญญาเสร็จพอดี เมื่อซูเจียซินอ่านสัญญาและเห็นว่าไม่มีอะไรให้ต้องกังวล เธอก็เซ็นชื่อลงไป วันข้างหน้าหากโรงงานส่งออกเสื้อผ้าไปขายต่างประเทศได้ เธอก็จะได้เงินมากกว่านี้อีก ซูเจียซินก็แอบหวังว่าลู่อิ้งเยว่จะส่งออกเสื้อผ้าได้
ครั้นเซ็นสัญญาแล้วเสร็จก็มาจ่ายเงินค่าสินค้ากัน ซูเจียซินจ่ายเงินมัดจำสินค้ารอบนี้ที่เจ็ดหมื่นหยวน จ่ายค่าสินค้างวดที่แล้วอีกหกหมื่นห้าพันหยวน
เมื่อจ่ายเงินครบแล้ว ซูเจียซินก็ไปซื้อรองเท้ากับเข็มขัดต่อ จากนั้นก็ให้โรงงานช่วยส่งสินค้าไปให้ที่สถานีรถไฟ เพราะเธอได้จองตู้ขนส่งสินค้าไว้แล้ว
ซื้อของเสร็จซูเจียซินก็เดินทางกลับทันที เพื่อให้ที่ร้านมีของขายไม่ขาด
เมื่อร้านขายดีก็มีบางคนคิดร้าย ทุกวันเมื่อธนาคารเปิดทำการแล้ว ซูเจียซินก็จะเอาเงินที่ขายได้เมื่อวานตอนเย็นไปฝากที่ธนาคารก่อนรอบหนึ่ง ช่วงบ่ายก่อนธนาคารปิดเธอก็จะเอาไปฝากอีกรอบหนึ่ง เพื่อไม่ให้มีเงินสดติดตัวมากเกินไป ด้วยเกรงว่าจะมีภัยมาถึงตัว
ทว่าสายของวันนี้ตอนที่ซูเจียซินกำลังจะเอาเงินไปฝากธนาคาร ระหว่างทางเธอก็ถูกผู้ชายคนหนึ่งเข้าประชิดตัว และคิดจะกระชากกระเป๋าสะพายข้างของเธอไป หญิงสาวไม่ยินยอมเธอต่อสู้และพยายามกอดกระเป๋าของตัวเองเอาไว้
“โอ๊ย!”
ซูเจียซินร้องด้วยความเจ็บปวดเมื่อเธอล้มลงไป แต่ก็ยังกอดกระเป๋าเอาไว้แน่น ผู้ชายคนนั้นเริ่มโมโหที่ซูเจียซินไม่ยอมปล่อยมือ จึงเตะเธอไปอีกหลายที กระทั่งมีคนเข้ามาช่วย
“ใครวะ”
คนร้ายถูกเตะล้มลงไป เขาก็หันมาตวาดคนที่เข้ามายุ่งเรื่องของผู้อื่น หลังจากนั้นคนร้ายก็ไม่รู้แล้วว่าใครเป็นใคร เพราะถูกเตะต่อยอีกหลายทีจนสลบไป
“พอแล้ว เดี๋ยวมันตายก่อน”
เฉินอวี่ซวนรีบเข้าไปห้ามสหายและผู้บังคับบัญชา ด้วยกลัวว่าเซี่ยอี้เฉินจะทำให้คนร้ายตายไปเสียก่อน
เซี่ยอี้เฉินยอมหยุด แล้วก็รีบเดินไปหาซูเจียซินที่นอนอยู่บนพื้น
“ผมจะพาคุณไปหาหมอ”
ชายหนุ่มบอก แล้วก็อุ้มซูเจียซินขึ้นมา เขาระวังที่แขนของเธอเป็นพิเศษ เพราะเห็นว่าหญิงสาวพยายามจะกุมแขนของตัวเองเอาไว้
ครั้นได้ยินเสียงอันคุ้นหู ซูเจียซินก็ลืมตาขึ้นมอง ก่อนจะเห็นใบหน้าของเซี่ยอี้เฉิน
“ฉันเจ็บที่แขนค่ะ” หญิงสาวบอกกับชายหนุ่ม
เซี่ยอี้เฉินเห็นสภาพของซูเจียซินแล้วก็สงสาร เสื้อผ้ามอมแมมไปด้วยฝุ่น ใบหน้าซีดเพราะเจ็บแขน
“ผมรู้แล้ว เรากำลังจะไปโรงพยาบาลกัน” ชายหนุ่มบอก
เฉินอวี่ซวนก็รู้หน้าที่ เขากลับไปที่รถและก็เปิดประตูรถให้กับเซี่ยอี้เฉิน จากนั้นก็ขึ้นไปประจำที่คนขับ เมื่อเซี่ยอี้เฉินพาซูเจียซินมานั่งที่เบาะด้านหลังแล้ว ชายหนุ่มก็นั่งลงข้างเธอ จากนั้นรถก็มุ่งตรงไปที่โรงพยาบาล
ผลการตรวจร่างกายของซูเจียซินปรากฏว่ากระดูกที่แขนของเธอราว เพราะกระแทกกับหินตอนที่เธอล้มลงไป จึงต้องทำการเข้าเฝือกไว้ก่อน
ระหว่างที่ซูเจียซินกำลังเข้าเฝือกอยู่นั้น ซูฟางเฟยก็มาที่โรงพยาบาล มีคนแถวนั้นที่รู้จักสองแม่ลูกว่าขายบะหมี่อยู่ในตลาด ก็ได้รีบไปบอกกับซูฟางเฟยว่าซูเจียซินถูกทำร้าย และมีคนพาเธอไปที่โรงพยาบาลแล้ว ซูฟางเฟยจึงรีบตามมาที่โรงพยาบาล
หลังจากที่เฉินอวี่ซวนมาส่งเซี่ยอี้เฉินกับซูเจียซินที่โรงพยาบาลแล้ว เขาก็ไปแจ้งความที่สถานีตำรวจ แล้วก็กลับไปหาคนร้ายในที่เกิดเหตุอีกครั้ง ชาวบ้านแถวนั้นก็มาช่วยกันเฝ้าคนร้ายไว้ให้ กระทั่งตำรวจมาถึงที่เกิดเหตุ
“เขาพยายามจะกระชากกระเป๋าของแม่หนูคนนั้น แล้วก็มีทหารมาช่วยเอาไว้” ชาวบ้านแถวนั้นบอกเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้เจ้าหน้าที่ตำรวจรับรู้
มู่จวิ้นเต๋อเดินทางมายังที่เกิดเหตุพร้อมกับลูกน้อง เขาไม่คิดว่าจะมีเหตุปล้นเกิดขึ้นในพื้นที่ไม่ไกลจากสถานีตำรวจ ทำให้รู้ว่าคนพวกนี้ไม่เกรงกลัวตำรวจเลย และทำให้เขาเสียหน้าอย่างมาก
“พาคนร้ายไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลก่อน จากนั้นก็เอาไปสอบสวนต่อที่สถานีตำรวจ”
มู่จวิ้นเต๋อสั่งกับลูกน้อง เพราะคนร้ายมีบาดแผลที่ศีรษะคงต้องไปให้หมอรักษาก่อน
หลังจากนั้นมู่จวิ้นเต๋อก็ตามไปสอบปากคำคนเจ็บที่โรงพยาบาล เมื่อรู้ว่าเกิดเรื่องขึ้นกับเด็กสาวคนนั้นอีกแล้ว เขาก็นึกเป็นห่วง ด้วยเขาชื่นชมซูเจียซินอยู่ในใจ เพราะเธอเป็นเด็กรู้ความและขยันขันแข็ง สู้ชีวิตมากับแม่ของเธอแค่สองคน ก็ทำให้มู่จวิ้นเต๋ออยากจะไปเห็นกับตาว่าเธอปลอดภัยดีแล้ว
ฝากอีบุ๊กด้วยนะคะ มีทั้งหมด 39 บท + บทส่งท้าย (ประมาณ 117,800 คำ)
https://novel.dek-d.com/ebook/48908/