บทที่ 20 ตอบแทนบุญคุณ 1
บทที่ 20 ตอบแทนบุญคุณ 1
ในตอนที่เซี่ยอี้เฉินกำลังคิดว่าจะอธิบายกับสองแม่ลูกอย่างไรดี ก็มีรถตำรวจมาจอดเทียบยังที่ทั้งสามคนยืนอยู่
“สหายซู” มู่จวิ้นเต๋อที่นั่งอยู่ข้างคนขับเอ่ยทักสองแม่ลูกก่อน “พวกเราจะรบกวนสอบปากคำซูเจียซินสักหน่อย ขอเวลาไม่นานครับ”
“ได้ค่ะ” ซูเจียซินว่า
จากนั้นคนทั้งหมดก็ไปหาที่นั่งแถวนั้นเพื่อพูดคุยกัน เซี่ยอี้เฉินอยู่ในเหตุการณ์นั้นด้วย และเป็นคนช่วยซูเจียซิน เขาก็ต้องให้ปากคำเช่นกัน
“ฉันไม่รู้จักเขาค่ะ จู่ ๆ ผู้ชายคนนั้นก็เข้ามากระชากกระเป๋าของฉันค่ะ แต่ฉันไม่ให้จึงได้ยื้อยุดกันอยู่สักพัก ก่อนที่ฉันจะล้มลงไป แล้วเขาก็ตามมาเตะมาชกเพื่อจะเอากระเป๋าของฉันไปให้ได้ค่ะ”
ซูเจียซินบอกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
“แล้วสหายเซี่ยก็มาช่วยฉันไว้ค่ะ”
“ผมมาซื้อของในตลาด ระหว่างขับรถกลับก็เห็นคนร้ายกำลังทำร้ายผู้หญิงอยู่ เธอนอนอยู่บนพื้นและผู้ชายคนนั้นก็เตะเธอไปหลายที ท่าทางของเขาเหมือนไม่ได้แค่ต้องการเงิน แต่ต้องการทำร้ายคนมากกว่า ผมจึงเข้าไปช่วยไม่ว่าใครจะผิดถูก แต่ผู้ชายก็ไม่ควรทำร้ายผู้หญิงแบบนั้น ครั้นเข้าไปใกล้ก็เห็นว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นซินซิน ผมเลยเผลอลงมือกับคนร้ายหนักไปหน่อย ต้องขอโทษด้วยครับ”
เซี่ยอี้เฉินบอกเล่าถึงสิ่งที่ตนเองเห็น เขาและสหายร่วมรบคนอื่น ๆ มาฝึกในพื้นที่เมืองอวิ๋นเฉิงนี้ และได้รับหน้าที่ให้มาซื้อของสดกลับไปทำอาหารที่ค่ายฝึก แล้วก็มาเจอเหตุการณ์ทำร้ายซูเจียซินเข้าพอดี
ส่วนของที่ซื้อมาก็ให้เฉินอวี่ซวนนำกลับไปที่ค่ายฝึกก่อน ทางเฉินอวี่ซวนเมื่อแจ้งความกับตำรวจแล้ว จับตัวคนร้ายได้แล้ว เขาก็นำของสดกลับไปส่งที่ค่ายฝึก จากนั้นก็ขับรถกลับมาให้เซี่ยอี้เฉิน และตัวเขาก็กลับไปที่ค่ายฝึกแล้ว
การบอกเล่าเหตุการณ์ของเซี่ยอี้เฉิน ไม่ได้มีท่าทีรู้สึกผิดที่ลงมือกับคนร้ายแบบนั้น และเขาก็เผลอเรียกซูเจียซินอย่างสนิทสนมไปด้วย ซึ่งก็ทำให้มู่จวิ้นเต๋อรู้สึกแปลกใจที่หนุ่มสาวเหมือนจะรู้จักกันดี ทว่าชายหนุ่มเรียกชื่อซูเจียซินอย่างสนิทสนม แต่หญิงสาวกลับเรียกเขาว่าสหายเซี่ย
จากนั้นเซี่ยอี้เฉินก็ได้มอบผลการรักษาของซูเจียซิน ซึ่งเขาเพิ่งขอกับทางเจ้าหน้าที่โรงพยาบาลมาให้กับมู่จวิ้นเต๋อไปด้วย
“ผมได้ขอผลการรักษาไว้แล้วครับ เผื่อจะใช้เพิ่มโทษให้กับคนร้าย”
มู่จวิ้นเต๋อรับเอาผลการรักษานั้นมา เดิมเขาก็จะไปพูดคุยกับหมออยู่แล้ว เมื่อมีคนช่วยลดขั้นตอนให้ก็นับว่าเป็นเรื่องดี
“ผมจะสืบเรื่องนี้ให้กระจ่าง” มู่จวิ้นเต๋อบอก
เมื่อเซี่ยอี้เฉินชี้จุดที่ผิดสังเกตมาแล้ว เขาก็จะสืบเรื่องนี้ให้กระจ่าง อย่างน้อยก็เพื่อช่วยสองแม่ลูก จากนั้นมู่จวิ้นเต๋อก็หันไปถามกับซูฟางเฟย
“คุณกับลูกจะกลับกันยังไงครับ ผมต้องผ่านไปที่ตลาดอยู่แล้ว จะไปด้วยกันเลยไหมครับ”
ยังไงสถานีตำรวจกับตลาดเจียอี๋ก็ต้องไปทางเดียวกันอยู่แล้ว มู่จวิ้นเต๋อจึงจะไปส่งสองแม่ลูกก่อน
ซูฟางเฟยรู้จักมู่จวิ้นเต๋ออยู่แล้ว เพราะเขามากินบะหมี่ที่ร้านเกือบทุกวัน เธอจึงขอหน้าหนาพึ่งพาเขาสักวัน เพราะไม่อยากพาลูกสาวที่มีสภาพย่ำแย่แบบนี้เดินกลับบ้านกันสองคน
“ถ้าอย่างนั้นรบกวนสหายตำรวจด้วยนะคะ” ซูฟางเฟยบอก ก่อนจะช่วยพยุงลูกสาวไปที่รถตำรวจ
มู่จวิ้นเต๋อเห็นแบบนั้นก็ไปช่วยเปิดประตูให้ แล้วเขาก็หันมาบอกลาเซี่ยอี้เฉิน
“ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือนะครับ”
มู่จวิ้นเต๋อบอก แล้วก็ขึ้นไปนั่งข้างคนขับ จากนั้นรถก็เคลื่อนตัวออกไป
มู่จวิ้นเต๋อไม่รู้ว่าก่อนหน้านั้นเกิดอะไรขึ้น แต่ก็รับรู้ได้ว่าอารมณ์ของซูฟางเฟยไม่ปกติ จากที่เห็นเธอไม่ใช่คนอารมณ์ร้อน หรือจะโกรธใครง่าย ๆ แต่เขารู้สึกว่าอีกฝ่ายกำลังไม่พอใจเซี่ยอี้เฉินอยู่ เห็นได้จากที่เธอไม่มองชายหนุ่มเลย ทั้งที่เขามีพระคุณช่วยเหลือซูเจียซิน ทว่ามู่จวิ้นเต๋อก็มีมารยาทพอที่จะไม่ถามกับซูฟางเฟย
ส่วนเซี่ยอี้เฉินก็ทำได้แค่มองตามรถที่เคลื่อนออกไป และตระหนักได้ว่าวันนั้นเขาคิดน้อยเกินไป ไม่ได้ระวังชื่อเสียงของซูเจียซินเลย ตอนนี้คงมีคนพูดถึงเธอไปไม่น้อยแล้ว จะโทษคุณปู่กับพ่อก็ไม่ได้เรื่องนี้ต้องโทษตัวเขาเอง
มู่จวิ้นเต๋อเห็นสภาพของซูเจียซินแล้ว ก็ไปส่งหญิงสาวกับแม่ถึงที่บ้าน ทำให้เขาได้รู้ด้วยว่าสองแม่ลูกเช่าบ้านอยู่ที่ไหน และก็มีพนักงานของร้านอาศัยอยู่ด้วยกันอีกสองคน
“ขอบคุณมากนะคะที่สละเวลามาส่งถึงที่บ้าน” ซูฟางเฟยกล่าวกับมู่จวิ้นเต๋อด้วยความเกรงใจ
“ไม่เป็นไรครับ ไม่ได้เสียเวลามาก ต่อไปทางสถานีตำรวจจะจัดเวรเจ้าหน้าที่ ออกมาตรวจตราความเรียบร้อยในพื้นที่ทุกวัน ทุกคนจะได้สบายใจและไม่หวาดกลัว” มู่จวิ้นเต๋อบอก
เหตุอุกอาจนี้เกิดไม่ห่างจากตลาดมาก มีคนเห็นเหตุการณ์ไม่น้อย แม่ค้าหรือคนเดินตลาดอาจจะเริ่มหวาดกลัวว่าจะเกิดภัยเช่นนั้นขึ้นกับตน ทางผู้ดูแลตลาดก็อยากให้ตำรวจมาช่วยตรวจตราแถวนั้นเพิ่ม
ซึ่งมู่จวิ้นเต๋อก็คิดจะมีคำสั่งให้ตำรวจจัดเวรยามไปเดินตรวจตราความเรียบร้อยอยู่แล้ว เขาไม่อยากให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก
“ถ้าได้แบบนั้นพวกเราก็สบายใจค่ะ”
ซูฟางเฟยว่า มีตำรวจมาช่วยตรวจตราความเรียบร้อย ชาวบ้านก็จะได้รู้สึกปลอดภัยขึ้น
“พวกคุณรีบเข้าบ้านไปพักผ่อนเถอะครับ” มู่จวิ้นเต๋อบอก เพราะเห็นว่าซูเจียซินได้รับบาดเจ็บมา
“ค่ะ และก็ขอบคุณอีกครั้งนะคะ”
ซูฟางเฟยตอบรับ แล้วก็เอ่ยขอบคุณมู่จวิ้นเต๋อไปอีกครั้ง จากนั้นก็พาลูกสาวเข้าไปในบ้าน
เมื่อสองแม่ลูกเข้าบ้านไปแล้ว มู่จวิ้นเต๋อก็ให้ลูกน้องขับรถกลับไปที่สถานีตำรวจ
ฝากอีบุ๊กด้วยนะคะ มีทั้งหมด 39 บท + บทส่งท้าย (ประมาณ 117,800 คำ)
https://novel.dek-d.com/ebook/48908/