บทที่ 20 ตอบแทนบุญคุณ 2
บทที่ 20 ตอบแทนบุญคุณ 2
เถาซูเม่ยรู้เรื่องที่เกิดขึ้นกับซูเจียซินแล้ว หลังปิดร้านบะหมี่เธอก็รีบเอาเรื่องนี้ไปบอกกับพี่สาวที่ร้านเสื้อผ้า จากนั้นก็มารอที่บ้าน ส่วนเถาซูเจียวเมื่อรู้เรื่องแล้ว เธอก็ยังเลือกที่จะเปิดร้านต่อ เพราะไปสอบถามคนที่เห็นเหตุการณ์มาแล้ว จึงรู้ว่าซูเจียซินไม่ได้บาดเจ็บสาหัส ไม่มีบาดแผลเลือดออก อีกทั้งซูฟางเฟยก็ไปที่โรงพยาบาลแล้ว
เถาซูเจียวจึงไม่ปิดร้าน เธอกลัวว่าถ้าปิดร้านจะถูกซูเจียซินด่ามากกว่า และถ้าเกิดอะไรขึ้นซูฟางเฟยก็คงโทรมาหาเธอที่ร้านเอง เพราะที่ร้านก็มีโทรศัพท์ไว้ติดต่อกันแล้ว
เมื่อเห็นซูเจียซินเดินเข้าบ้านมา เถาซูเม่ยก็รีบออกไปช่วยประคองหญิงสาว
“เป็นอะไรมากหรือเปล่าคะ” เถาซูเม่ยถามพร้อมกับมองสำรวจซูเจียซินไปด้วย
“ไม่เป็นอะไรมากจ้ะ แค่แขนต้องเข้าเฝือกนิดหน่อย อีกไม่กี่วันก็หายแล้ว” ซูเจียซินบอก แล้วก็หันไปบอกกับแม่ของเธอ “ฉันขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะคะ แล้วเราค่อยมาคุยกัน”
ซูฟางเฟยพยักหน้าตอบรับ เธออยากให้ลูกได้อาบน้ำก่อน และก็มากินข้าวจะได้กินยา ส่วนเรื่องอื่นเอาไว้คุยกันทีหลังได้
หลังซูเจียซินอาบน้ำเสร็จแล้ว ทั้งสามคนก็มากินข้าวด้วยกันก่อน เถาซูเม่ยทำอาหารไว้รอแล้ว ส่วนกับข้าวของเถาซูเจียวก็แบ่งไว้แล้ว หลังกินข้าวอิ่มซูฟางเฟยก็เข้าไปดูแลลูกสาวในห้อง
ซูเจียซินให้แม่ของเธอนั่งบนเตียงนอน ส่วนเธอก็นั่งที่เก้าอี้ จากนั้นสองแม่ลูกก็นั่งพูดคุยกัน
“ลูกไปพบกับครอบครัวของเซี่ยอี้เฉินได้ยังไง”
ซูฟางเฟยเพิ่งรู้ว่านายทหารที่เคยช่วยลูกสาวของเธอ ชื่อแซ่อะไรก็วันนี้ ตอนที่อีกฝ่ายถูกสอบปากคำ
“ตอนที่ฉันนั่งรถไฟไปเลือกซื้อเสื้อผ้าครั้งก่อน ฉันบังเอิญเจอเขาบนรถไฟค่ะ ตอนนั้นคุณปู่ของเขาเข้าโรงพยาบาล อาการไม่ค่อยดีนัก”
หญิงสาวกล่าวแล้วก็ถอนหายใจออกมา ก่อนจะบอกเล่าเรื่องราวที่ชวนให้อึดอัดใจ
“คุณปู่อยากให้เขาแต่งงาน เซี่ยอี้เฉินก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงให้คุณปู่ของเขาสบายใจ จึงขอให้ฉันไปพบกับคุณปู่ของเขาสักครั้ง ฉันเห็นว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่ และอยากจะตอบแทนบุญคุณที่เขาเคยช่วยชีวิต จึงยอมไปพบคุณปู่ของเขาที่โรงพยาบาลค่ะ”
ซูเจียซินบอกกับผู้เป็นแม่ แล้วก็มองท่าทีของซูฟางเฟยไปด้วย
“ที่โรงพยาบาลฉันได้เจอกับคุณปู่ของเขา แล้วก็พ่อกับแม่เลี้ยงของเขาด้วยค่ะ เมื่อได้เจอกับคุณปู่ของเขาแล้วก็ไม่ได้มีอะไรมากไปกว่านั้น จากนั้นฉันก็เดินทางไปเมืองเซียงหยางต่อ ต้องโทษที่ฉันคิดน้อยไปหน่อยค่ะ คิดว่าเรื่องน่าจะจบแค่ตรงนั้น ไม่คิดว่าจะเลยเถิดแบบนี้”
ซูเจียซินจับมือของแม่เอาไว้ แล้วเอ่ยขอโทษเบา ๆ ที่ทำให้อีกฝ่ายไม่สบายใจ
“ขอโทษนะคะแม่ ที่ทำให้แม่ต้องเป็นกังวล”
ซูฟางเฟยมองลูกสาวด้วยความสงสาร ที่ต้องมาเจอเรื่องวุ่นวายไม่จบไม่สิ้นสักที ทั้งที่ทั้งสองก็หนีมาไกลขนาดนี้แล้ว ทว่าหนีเรื่องหนึ่งได้ ก็มาเจอกับอีกเรื่องจนได้
“เราหนีมาไกลขนาดนี้แล้ว กลับหนีความวุ่นวายไม่พ้นสักที จากนี้ชื่อเสียงของลูกจะเป็นยังไง ลูกกับเขาไม่ได้คบหากันจริง ย่อมไม่มีงานแต่ง ถ้าไม่มีคนรู้จักเราก็ช่างเถอะ แต่ถ้ามีคนรู้จักเราขึ้นมา ก็ไม่พ้นลูกจะถูกนินทาว่าถูกผู้ชายทิ้ง ทั้งที่ไม่เป็นความจริงสักนิด”
ซูฟางเฟยกล่าวด้วยความเจ็บปวดใจ เธอยอมออกมาจากหมู่บ้านหงจวินก็เพราะไม่อยากให้ลูกสาวทุกข์ใจกับข่าวลือ ที่คนตระกูลซ่งใส่ร้าย ซูเจียซินคงคิดว่าแม่ของเธอไม่รู้เรื่องนั้น ทว่าซูฟางเฟยกลับรู้ทุกอย่าง เพียงแค่ไม่ได้พูดออกมา หมู่บ้านห่างกันแค่นั้นข่าวลือจะไม่มาถึงเธอได้อย่างไร
กระทั่งหนีมาอยู่ในเมืองอวิ๋นเฉิง ก็ยังไม่พ้นชื่อเสียงของลูกสาวเสียหาย
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ใครจะนินทาก็นินทาไป วันหน้าหากฉันมีคนรักแต่เขารับเรื่องพวกนี้ไม่ได้ ฉันก็ไม่คิดจะแต่งงานกับคนแบบนั้นหรอกค่ะ”
ซูเจียซินยิ้มบอกกับคนเป็นแม่ ก่อนจะบอกอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ฉันก็อยู่กับแม่ไปแบบนี้ เราสองคนอยู่ด้วยกันแค่นี้ก็มีความสุขแล้วไม่ใช่เหรอคะ”
“โถ่! ลูก”
ซูฟางเฟยได้แต่ถอนหายใจ ทำไมแค่อยากจะมีชีวิตสุขสงบถึงได้ยากเย็นนัก
“ฉันมีชีวิตรอดมาได้ก็เพราะเขา ไม่มีเขาก็ไม่มีฉันอยู่ตรงนี้ จะมาคิดเล็กคิดน้อยไปทำไมคะ หลังจากนี้ก็ต่างคนต่างอยู่ อีกไม่นานเรื่องนี้ก็จะเงียบหายไปเองค่ะ”
ซูเจียซินบอกอย่างไม่ใส่ใจเรื่องนี้นัก คนที่รู้เรื่องวันนั้นก็มีแต่คนรู้จักของเซี่ยอี้เฉิน พวกเขาคงไม่มาที่นี่ และคงไม่มีใครคิดว่าเธอจะเกี่ยวข้องกับนายทหารหนุ่มคนนั้น เรื่องนี้ไม่มีทางทำให้เธอเสียชื่อเสียงได้
สองแม่ลูกอยู่คุยกันไม่นาน ซูฟางเฟยก็กลับห้องของเธอไป เพราะอยากให้ลูกสาวได้พักผ่อน แม้จะยังไม่สบายใจนัก แต่ก็เหมือนน้ำท่วมปาก พูดอะไรไม่ออก คงได้แต่รอให้เรื่องเงียบหายไปเองอย่างที่ลูกสาวบอก
ฝากอีบุ๊กด้วยนะคะ มีทั้งหมด 39 บท + บทส่งท้าย (ประมาณ 117,800 คำ)
https://novel.dek-d.com/ebook/48908/