บทที่ 2 ออกจากตระกูลซ่ง 1

ในตอนนั้นซ่งเจียหนิงที่ตามคนอื่น ๆ ในครอบครัวมา ก็ได้พูดแทรกท่ามกลางผู้คน โดยหวังจะช่วยไกล่เกลี่ยเหตุการณ์ตรงหน้า

“พูดคุยกันดี ๆ นะคะ ยังไงก็ครอบครัวเดียวกัน”

ซ่งเจียหนิงเข้ามาห้ามทุกคนที่กำลังจ้องหน้ากันอยู่ เพื่อที่จะให้คนอื่น ๆ ได้เห็นภาพลักษณ์ผู้หญิงจิตใจดีของเธอ

“เข้าไปคุยกันในบ้านดี ๆ ดีไหมคะ” ซ่งเจียหนิงว่า

“ไม่จำเป็น” ซูสือเหล่ยบอก “ไปกันเถอะ”

“ยังไปไหนไม่ได้”

ซ่งจื้อเผิงเอ่ยขึ้นมา ก่อนจะหันไปจ้องมองซูฟางเฟย ผู้หญิงคนนี้เคยยอมเขาทุกอย่าง ครั้งนี้เขาอาจจะแค่ทำให้เธอโกรธ ซูฟางเฟยจึงพูดแบบนั้นออกมา เขาคิดว่ายังจะสามารถพูดคุยดี ๆ กับภรรยาได้

“ใครอนุญาตให้เธอไป มีอะไรก็เข้าไปคุยกันในบ้าน” ซ่งจื้อเผิงบอกกับซูฟางเฟย

“ไม่ต้องรอให้ใครอนุญาต ซูฟางเฟยไม่เคยจดทะเบียนสมรส ไม่จำเป็นต้องทำเรื่องหย่า ในเมื่อนายดูแลลูกเมียตัวเองไม่ได้ ฉันก็จะพากลับไปดูแลเอง”

ซูสือเหล่ยว่า พร้อมกับจ้องมองอดีตน้องเขยไปด้วย ซูสือเหล่ยตัวสูงใหญ่กว่าซ่งจื้อเผิง เขาจึงไม่กลัวอีกฝ่าย และไม่คิดว่าตัวเองจะเสียเปรียบ สหายและลูกชายของซูสือเหล่ยก็เตรียมพร้อมจะมีเรื่อง เมื่อได้เห็นว่าคนบ้านนี้ปฏิบัติกับสองแม่ลูกอย่างไร วันนี้ยังไงก็ต้องพาทั้งสองคนจากไปให้ได้

ซ่งจื้อเผิงมองคนในบ้านของตัวเอง ผู้ชายก็มีแต่เขากับพี่ชาย ส่วนซ่งลี่หมิงหลานชายก็ตัวเล็กนิดเดียว อีกทั้งซ่งจื้อเผิงก็ไม่เคยคิดจะต่อสู้กับใคร สุดท้ายก็ได้แต่ต้องยอมให้ซูฟางเฟยจากไป เขาคิดไว้ว่ารอให้ภรรยาหายโกรธก่อน แล้วจะไปรับเธอกลับมา

“เธอจะไปก็ไป แต่ซ่งเจียซินต้องอยู่ที่นี่”

ซ่งจื้อเผิงว่าออกไป เขาต้องใช้ลูกเป็นตัวประกัน เพื่อไม่ให้ภรรยาหนีไปไหนได้ ด้วยซ่งจื้อเผิงไม่กล้าสู้กับซูสือเหล่ย เขาหวาดกลัวพี่ชายของภรรยามาแต่ไหนแต่ไรแล้ว

“ฉันไม่อยู่” ซ่งเจียซินพูดขึ้นมา

“เธอเป็นลูกสาวของฉัน เป็นคนตระกูลซ่งจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น” ซ่งจื้อเผิงว่าให้ลูกสาว

ซ่งเจียซินขี้เกียจจะมาต่อปากต่อคำกับคนพวกนี้ ก่อนที่เธอจะหันไปมองซ่งเจียหนิง

“ฉันไม่ได้ลื่นตกน้ำไปเอง แต่มีคนผลักฉันตกลงไป ถ้าพูดกันดี ๆ ไม่ได้ฉันจะแจ้งความ” ซ่งเจียซินบอกออกไป แล้วก็มองหน้าซ่งเจียหนิงไปด้วย “เมื่อเรื่องบานปลาย โอกาสเรียนต่อของเธอก็คงไม่มีแล้ว”

“พูดแบบนี้หมายความว่ายังไงเกี่ยวอะไรกับลูกสาวของฉัน”

หานฉิงอี้ว่าแล้วก็ถลึงตาใส่ซ่งเจียซินด้วยความไม่พอใจ

“เพราะว่าเธอเป็นคนผลักฉันตกลงไปในน้ำ” ซ่งเจียซินชี้ไปที่ซ่ง
เจียหนิง “ไม่เชื่อก็ลองถามซ่งลี่หมิงดูสิ”

ซ่งลี่หมิงที่อยู่ตรงนั้นด้วย เมื่อถูกเอ่ยถึงก็สะดุ้งตกใจ ก่อนจะรีบปฏิเสธออกไปทันที คนทั้งหมดพูดคุยกันอยู่ที่ลานบ้าน ผู้คนด้านนอกจึงได้ยินคำพูดพวกนั้นไปด้วย

“ผมไม่รู้เรื่องอะไรด้วย”

ในตอนนั้นซ่งป๋อเฉิงผู้เป็นเจ้าบ้าน และเป็นปู่ของซ่งเจียซินก็กลับมาจากแปลงนาพอดี เขามาทันได้ยินคำพูดของซ่งเจียซินและได้เห็นท่าทีของซ่งลี่หมิงแล้ว ก็รู้ว่าเรื่องที่หลานสาวตกน้ำคงมีอะไรมากกว่าที่ซ่งเจียหนิงบอก จึงให้ทุกคนเข้าไปคุยกันในบ้าน

“เข้าไปคุยกันในบ้าน มาทะเลาะกันให้ใครดู”

ซ่งป๋อเฉิงบอกกับคนในบ้านแล้วก็หันไปไล่คนอื่น ๆ ให้กลับไป ก่อนจะปิดประตูบ้าน และก็บอกให้ทุกคนไปนั่งคุยกันดี ๆ จากนั้นก็หันไปถามกับซูสือเหล่ย

“พาคนมาที่นี่ทำไม”

“ผมพาน้องสาวกับหลานสาวมาเก็บของ จากนี้ทั้งสองคนจะกลับไปอยู่ที่บ้านตระกูลซู” ซูสือเหล่ยว่า

“ไม่ได้ เมื่อแต่งเข้ามาตระกูลซ่งแล้วก็ต้องเป็นคนตระกูลซ่ง อยากจะไปก็ไปแบบนี้ใช้ได้ที่ไหน” ซ่งป๋อเฉิงกล่าวเสียงดัง

“ผู้เฒ่าซ่งเห็นแผลที่หัวของหลานสาวผมไหม ตรงนั้นต้องเย็บไปหลายเข็ม แผลนี้อาจส่งผลให้เธอถึงกับตายได้ถ้าไปโรงพยาบาลไม่ทัน” ซูสือเหล่ยชี้ไปที่แผลตรงศีรษะของซ่งเจียซิน “เธอรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลสองวัน แต่กลับไม่มีคนตระกูลซ่งไปเยี่ยมสักคน ค่ารักษาพยาบาลตระกูลซ่งก็ไม่ได้ให้”

“ทางนี้ก็ยุ่งเหมือนกัน ที่โรงพยาบาลก็ยังมีซูฟางเฟยดูแลอยู่ไม่ใช่รึ”

หูฮุ่ยหรูเถียงออกไป แต่ไม่ได้พูดถึงค่ารักษาพยาบาล

“คนอื่นยุ่งก็ช่างเถอะ แต่คนเป็นพ่อมีเวลาไปส่งข้าวให้คนอื่นได้ แต่ไม่มีเวลาไปส่งข้าวให้ลูกเมียตัวเอง แบบนี้ยังจะนับว่าเป็นพ่อได้อีกรึ”

ซูสือเหล่ยว่าก่อนจะมองไปยังอดีตน้องเขยของตน

“ไม่ได้ไปส่งข้าวให้แค่นี้ จะเป็นจะตายเลยหรือไง” หูฮุ่ยหรูพูดด้วยความไม่พอใจ

“คนก็เกือบตายเหมือนกันถ้าไปโรงพยาบาลไม่ทัน” ซูสือเหล่ยเถียงกลับไป “เท่านี้ก็เห็นแล้วว่าตระกูลซ่งไม่ได้ให้ความสำคัญกับน้องสาวและหลานสาวของผม”

ซูสือเหล่ยแต่เดิมก็ไม่คิดจะยอมง่าย ๆ อยู่แล้ว ตอนแรกเพราะไม่อยากให้น้องสาวและหลานสาวอับอาย จึงจะพากลับไปที่บ้านก่อน แล้วค่อยกลับมาจัดการคนพวกนี้ ทว่าเมื่อคนตระกูลซ่งไม่ยอมง่าย ๆ ก็คงไม่ต้องไว้หน้ากันอีก

“ถ้าไม่ได้น้องสาวกับหลานสาวกลับไปด้วย เห็นทีเรื่องนี้คงต้องถึงตำรวจแล้ว” ซูสือเหล่ยข่มขู่

“ซูฟางเฟยกลับไปได้ แต่ซ่งเจียซินยังไงก็เป็นคนตระกูลซ่ง เธอต้องอยู่ที่นี่”

ซ่งป๋อเฉิงไม่ยินยอมให้หลานสาวไปอยู่ที่ตระกูลซู หากข่าวนี้แพร่ออกไปผู้คนคงได้หัวเราะเยาะเขา ที่ถูกหักหน้าแบบนี้

“แจ้งความเถอะค่ะ ฉันมีผลการรักษาอยู่ ให้ตำรวจได้มาสืบหาความจริง ยังไงก็หาตัวคนร้ายได้ไม่ยาก ในเมื่อมีคนมาช่วยฉันขึ้นจากน้ำได้ ก็ต้องมีคนเห็นว่าฉันตกไปได้ยังไง”

ซ่งเจียซินรู้ว่าคนพวกนี้จะไม่ยอมให้เธอไปจากที่นี่ได้ง่าย ๆ เพราะพวกเขายังคิดจะขายเธออยู่ หญิงสาวจึงได้พูดเรื่องตำรวจขึ้นมา