บทที่ 23 แค่อยากเห็นหน้า 1
บทที่ 23 แค่อยากเห็นหน้า 1
ซูเจียซินกลับมาถึงบ้านก็เห็นว่าแม่รอเธออยู่ ปกติซูฟางเฟยจะเข้านอนก่อนลูกสาว ทว่าเรื่องของซ่งจื้อเผิงทำให้เธอนอนไม่หลับ
“ทำไมยังไม่นอนอีกคะ” ซูเจียซินถามกับผู้เป็นแม่
“วันนี้ซ่งจื้อเผิงมาหาแม่ เขาบอกว่าอยากจะมาขอโทษแม่กับลูก แต่แม่คิดว่าน่าจะเกิดเรื่องขึ้นที่บ้านตระกูลซ่ง เขาถึงได้มาหาเรา”
ซูฟางเฟยไม่เชื่อคำของอดีตสามี คนผู้นี้คงคิดคำนวณผลประโยชน์มาแล้ว ไม่อย่างนั้นคงไม่มาหาเธอถึงที่นี่
“แม่โทรไปคุยกับป้าสะใภ้มาแล้ว บ้านซ่งเกิดเรื่องขึ้นจริง ป้าสะใภ้ได้ข่าวเพราะมีคนเอามาเล่าให้ฟัง ซ่งเจียหนิงถูกตำรวจจับตัวไปแล้ว เธอไม่เพียงแต่ให้คนรักมาทำร้ายลูก ยังไปร่วมมือกับขบวนการลักพาตัวเด็กไปขายอีก ชีวิตของเธอจากนี้คงลำบากแล้ว”
ซูฟางเฟยว่าแล้วก็ถอนหายใจออกมา ซ่งเจียหนิงไปคบหากับคนรักแบบนั้น สุดท้ายก็กลายเป็นคนเช่นเดียวกัน
“ส่วนซ่งลี่หยางก็ถูกซ้อมอาการสาหัส อาจจะถึงขั้นพิการ ตระกูลซ่งหมดเงินรักษาเขาไปไม่น้อยเลยค่ะ”
“ทำไมถึงโดนซ้อมได้ละคะ” ซูเจียซินไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับซ่งลี่หยาง
“ตั้งแต่แม่กับย่าของเขามาอาละวาดที่ร้านบะหมี่คราวนั้น ทางบ้านฝ่ายหญิงที่กำลังจะหมั้นหมายกัน ก็ได้รู้เรื่องเลวร้ายในตระกูลซ่ง พวกเขารับไม่ได้จึงให้ลูกสาวเลิกรากับซ่งลี่หยางไป”
ซูฟางเฟยว่า ก่อนจะบอกเล่าเหตุการณ์ต่อจากนั้น
“ซ่งลี่หยางยังอยากจะแต่งงานกับหญิงสาวในเมือง เขาก็หันไปคบหากับผู้หญิงคนใหม่ แต่ไม่รู้ยังไงถึงไปยุ่งกับภรรยาของคนอื่นเข้า สามีเขาจับได้จึงถูกซ้อมปางตาย แต่ก็ดิ้นรนกลับมาหมดสติที่หน้าหมู่บ้านได้ มีคนไปเจอแล้วก็พาไปส่งที่บ้านตระกูลซ่ง”
“ตอนนี้ตระกูลซ่งคงวุ่นวายน่าดู” ซูเจียซินว่า
“คงเป็นแบบนั้นแหละไม่อย่างนั้นซ่งจื้อเผิงคงไม่ดิ้นรนมาหาเราที่นี่ คงอยากจะมาอยู่ด้วย แต่แม่ขู่ว่าถ้าเขามาวุ่นวายกับลูก แม่จะฆ่าเขาซะ”
ซูฟางเฟยบอกเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นให้ลูกสาวฟัง และเธอคิดจะฆ่าซ่งจื้อเผิงจริง ๆ หากเขามาระรานลูกสาวของเธอ
“แม่อย่าทำแบบนั้นนะคะ ไม่คุ้มที่จะเอาชีวิตไปแลก ถ้าเขามาวุ่นวายกับเราจริง ๆ ฉันจะจัดการเองค่ะ”
ซูเจียซินไม่ยอมให้แม่ของเธอทำอะไรแบบนั้น ไม่คุ้มกับการต้องไปอยู่ในคุกเพราะผู้ชายคนนั้น และซ่งจื้อเผิงไม่มีความกล้าที่จะมาโวยวายเหมือนแม่ของเขา แต่ก็อาจจะต้องให้คนจับตาดูเขาไว้สักหน่อย
ในขณะที่ซูเจียซินกำลังคิดว่าจะจัดการกับซ่งจื้อเผิงยังไง สายของวันหนึ่งซูเจียซินกำลังจะนำเงินไปฝากที่ธนาคาร เธอก็เห็นเซี่ยอี้เฉินที่หน้าร้าน หญิงสาวจึงเปิดประตูออกไปหาเขา
“มาได้ยังไงคะ”
“ผมได้พักวันหนึ่งเลยแวะมาหาคุณ” ชายหนุ่มบอก
เซี่ยอี้เฉินได้พักหนึ่งวันหลังทำภารกิจเสร็จสิ้น เขาจึงแวะมาหาซูเจียซิน โชคดีว่าเธออยู่แค่เมืองอวิ๋นเฉิง ขับรถมาเองแค่สี่ชั่วโมงก็ถึง
“กำลังจะไปไหนครับ”
“ไปธนาคารค่ะ” หญิงสาวบอกก่อนจะถามกลับไป “ได้นอนบ้างหรือยังคะ”
“นอนพักมาแล้วครับ ไม่ต้องเป็นห่วง” ชายหนุ่มบอกก่อนจะอาสาไปส่งซูเจียซินที่ธนาคาร “ผมไปส่งครับ”
เซี่ยอี้เฉินตั้งใจมาหาเธอแบบนี้ ซูเจียซินก็ปฏิเสธอีกฝ่ายไม่ลงจึงได้แต่พยักหน้า
“ขึ้นรถเลยครับ”
ชายหนุ่มเดินไปเปิดประตูรถให้กับซูเจียซิน รถที่เขาขับมาเป็นรถของที่บ้าน เขาให้คนขับรถมาไว้ที่ค่ายทหาร แล้วก็ขับมาหาซูเจียซินตอนเช้ามืด กลางคืนเขาก็ได้พักผ่อนไปแล้ว ไม่อย่างนั้นคงไม่กล้าขับรถเอง
จากนั้นเซี่ยอี้เฉินก็พาซูเจียซินไปที่ธนาคาร และยังช่วยถือกระเป๋าให้เธอด้วย เพราะแขนของหญิงสาวยังใส่เฝือกอยู่
“อีกนานไหมครับถึงจะเอาเฝือกออก” ชายหนุ่มถามระหว่างขับรถอยู่
“อีกเกือบเดือนเลยค่ะ คันยุบยิบไปหมดแล้ว” ซูเจียซินว่า
ครั้นจอดรถที่หน้าธนาคารแล้ว เซี่ยอี้เฉินก็ทันได้เห็นหญิงสาวทำหน้ายู่อย่างขัดใจ เพราะคันแขนที่เข้าเฝือกอยู่ ชายหนุ่มเห็นแบบนั้นก็หัวเราะออกมา แล้วก็ยื่นมือไปยีที่ผมของเธอเบา ๆ
“ทนอีกนิดนะครับ”
ซูเจียซินถูกทำแบบนั้นก็ใจเต้นแรงขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ แล้วเธอก็เผลอจ้องมองรอยยิ้มของเซี่ยอี้เฉินอย่างลืมตัว
“ทำไมครับ” ชายหนุ่มถามเมื่อเห็นอีกคนจ้องมองเขาอยู่
“เปล่าค่ะ”
ซูเจียซินรีบตอบออกไป จะให้เขารู้ไม่ได้ว่าเธอรู้สึกว่าเขาหล่อมาก แม้ปากจะปฏิเสธ ทว่าแก้มกลับขึ้นริ้วแดงด้วยความเขินอาย ทำให้เซี่ยอี้เฉินยิ้มกว้างกว่าเดิม
“ถึงแล้วครับ” ชายหนุ่มบอก แล้วก็เดินอ้อมรถไปเปิดประตูให้กับซูเจียซิน ก่อนจะหยิบกระเป๋าเงินบนตักของเธอมาถือไว้ให้
จากนั้นหนุ่มสาวก็เดินเข้าไปในธนาคารด้วยกัน ฝากเงินเสร็จแล้ว ซูเจียซินก็ไม่ได้กลับไปที่ร้านอีก เพราะอยู่ที่ร้านเธอก็ไม่ได้ทำอะไรมาก เธอแค่ไปเอาเงินมาฝากธนาคารเท่านั้น ซูเจียซินจึงจะกลับไปพักที่บ้านดีกว่า
“จะกลับไปที่ร้านอีกหรือเปล่าครับ” เซี่ยอี้เฉินถามหลังทั้งสองขึ้นมานั่งบนรถแล้ว
“กลับบ้านค่ะ ฉันไม่ได้อยู่ที่ร้านทั้งวัน รอให้เอาเฝือกออกก่อนค่อยว่ากัน” ซูเจียซินบอก
“ดีเลยครับ ผมจะได้แวะไปทักทายคุณน้าด้วย” เซี่ยอี้เฉินว่า ถือโอกาสนี้แวะเอาของฝากไปให้ซูฟางเฟยด้วย
ฝากอีบุ๊กด้วยนะคะ มีทั้งหมด 39 บท + บทส่งท้าย (ประมาณ 117,800 คำ)
https://novel.dek-d.com/ebook/48908/