บทที่ 23 แค่อยากเห็นหน้า 2
บทที่ 23 แค่อยากเห็นหน้า 2
ครั้นขับรถมาจอดที่หน้าตรอก หนุ่มสาวก็ลงจากรถแล้วเดินเข้าไปที่บ้าน ด้วยตรอกแคบเกินไป รถขับเข้าไปไม่สะดวก จึงจอดรถไว้ที่หน้าตรอกแทน
มาถึงที่บ้านก็เห็นว่าซูฟางเฟยกลับมาแล้ว ช่วงนี้ซูฟางเฟยจะกลับบ้านเร็วขึ้น หลังไปฝากเงินที่ธนาคารแล้ว เธอก็จะกลับมาดูแลเรื่องอาหารการกินให้กับลูกสาว
“แม่ค่ะ” ซูเจียซินเข้ามาในบ้านก็เรียกหาแม่ของเธอ
“กลับมาแล้วเหรอ” ขณะที่เอ่ยตอบลูกสาว ซูฟางเฟยก็หันไปเห็นเซี่ยอี้เฉินเข้า
“คุณน้า” ชายหนุ่มเอ่ยทักทายบ้าง
“มาด้วยกันได้ยังไง” ซูฟางเฟยถาม
ตอนนี้ซูฟางเฟยไม่ได้มีความไม่พอใจชายหนุ่มอีกแล้ว ตั้งแต่รู้ว่าลูกสาวรับกำไลหยกของผู้อื่นมา เธอก็ปล่อยให้เรื่องนี้แล้วแต่วาสนาของหนุ่มสาว
“ผมได้หยุดหนึ่งวันครับเลยแวะมาเยี่ยมคุณน้ากับซินซิน”
ชายหนุ่มบอก ก่อนจะหยิบเอาของฝากที่ซื้อมาไปวางไว้ตรงหน้าซูฟางเฟย เป็นพวกนมมอลต์ กับของกินเล่นอีกเล็กน้อย ผลไม้อย่างสาลี่ก็ซื้อมาด้วย
“วันหลังจะมาก็มาเถอะ ไม่ต้องเอาของฝากมาให้ลำบาก” ซูฟางเฟยว่า ก่อนจะรับเอาของฝากมาเก็บไว้
“ครับ”
ชายหนุ่มตอบรับแต่ไม่ได้รับปากว่าจะไม่ซื้ออะไรมาอีก ซูฟางเฟยเห็นท่าทีของอีกฝ่ายก็รู้ว่าคงไม่ทำอย่างที่เธอบอก แต่ก็ช่างเถอะ เธอไม่อยากคิดอะไรมากแล้ว
“อยู่กินข้าวด้วยกันก่อนนะ น้าทำปลาผัดเปรี้ยวหวานไว้ แล้วก็มีปลานึ่งด้วย ที่ตลาดมีคนเอามาขาย สดใหม่เลยล่ะ” ซูฟางเฟยว่า
“ถ้าอย่างนั้นคงต้องรบกวนคุณน้าแล้วครับ”
“ไม่เป็นไรจ้ะ”
จากนั้นซูฟางเฟยก็กลับเข้าไปในครัว ซูเจียซินจะตามไปช่วยแม่ด้วย แต่ก็ถูกซูฟางเฟยห้ามเอาไว้ เพราะเธอทำอาหารใกล้จะเสร็จแล้ว จึงให้ลูกสาวอยู่คุยเป็นเพื่อนกับเซี่ยอี้เฉินรอ
ครั้นอาหารแล้วเสร็จ ทั้งสามคนก็นั่งกินข้าวด้วยกัน ส่วนสองพี่น้องตระกูลเถาก็แบ่งอาหารไว้ให้แล้ว ถ้ากลับมาทั้งสองคนก็จะมาหาอะไรกินกันเอง
หลังกินข้าวอิ่ม เซี่ยอี้เฉินก็ขอตัวกลับไป เพราะเห็นว่าเย็นแล้ว จะอยู่ต่อก็ดูไม่เหมาะสม
“ขอบคุณสำหรับอาหารครับ ผมต้องกลับแล้ว” เซี่ยอี้เฉินว่า แล้วก็เตรียมตัวจะกลับ
“กลับค่ายทหารเหรอคะ” ซูเจียซินถาม
“ครับ พรุ่งนี้ต้องฝึกต่อแล้ว ผมได้พักแค่วันเดียว” ชายหนุ่มบอก
“เดี๋ยวฉันไปส่งที่รถค่ะ”
ซูเจียซินว่าแล้วก็ลุกตามเซี่ยอี้เฉินไป ครั้นเดินมาที่หน้าบ้านหญิงสาวก็ได้บอกกับเขา
“ถ้าไม่มีเวลาก็ไม่ต้องมาหรอกค่ะ ทำแบบนี้เท่ากับไม่ได้พักเลย”
ซูเจียซินบอกเพราะเป็นห่วง ครั้นเห็นอีกฝ่ายทำหน้าสลดเธอก็อธิบายกับเขาให้เข้าใจ
“ถ้าหยุดหลายวันค่อยแวะมาก็ได้ค่ะ ก่อนจะมาก็โทรบอกสักหน่อย จะได้เตรียมอาหารไว้รอ”
ได้ยินแบบนั้นอีกคนก็เผลอยิ้มกว้าง
“ครับ” ชายหนุ่มตอบรับ “คุณเข้าบ้านไปเถอะ ไม่ต้องไปส่งแล้ว ผมเดินกลับไปเอง”
“ค่ะ ขับรถดี ๆ นะคะ” ซูเจียซินบอกออกไป
“ครับ”
ชายหนุ่มตอบรับแล้วก็รอจนซูเจียซินเข้าบ้านไปแล้ว เขาจึงได้เดินกลับไปที่รถ จากนั้นก็ขับรถกลับไปที่ค่ายทหาร แล้วคนที่บ้านจะมาเอารถกลับไปเอง ถึงจะยุ่งยากสักหน่อยแต่ก็ถือว่าคุ้ม อย่างน้อยก็ได้เห็นหน้าซูเจียซิน
ครั้นซูเจียซินเดินกลับเข้ามาในบ้าน ก็เห็นแม่ของเธอยืนรออยู่
“มีเวลาวันเดียวก็ยังจะมาอีก แล้วจะได้หลับได้นอนไหมล่ะ” ซูฟางเฟยว่า
“คงกลัวว่าแม่จะไม่เห็นความจริงใจของเขามั้งคะ พอมีเวลาก็รีบมาทันที”
ซูเจียซินว่าปนขำ เลยถูกแม่ของเธอมองค้อนเข้าให้
“ฉันบอกเขาแล้วค่ะ ถ้าหยุดแค่วันเดียวก็ไม่ต้องมา แต่ไม่รู้ว่าจะฟังหรือเปล่า”
ซูฟางเฟยได้ยินแบบนั้นก็ส่ายหน้าให้กับคนหนุ่มสาว จากนั้นทั้งสองคนก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน ไม่นานหลังจากนั้นเถาซูเม่ยก็กลับมา และก็ตามมาด้วยเถาซูเจียว
“พี่เจียซิน”
เถาซูเจียวมาถึงก็ไปเรียกซูเจียซินที่ห้อง จากนั้นก็ส่งเงินที่ขายเสื้อผ้าได้ของเย็นวันนี้กับบัญชีร้านให้หญิงสาวไป เมื่อซูเจียซินรับเงินและบัญชีของร้านไปแล้ว เธอก็ขอตัวไปกินข้าว
“ฉันไปกินข้าวก่อนนะคะ”
“ไปเถอะ”
ซูเจียซินบอก จากนั้นก็กลับเข้าไปในห้องของเธอ แล้วก็มานับเงินที่ขายเสื้อผ้าได้ในช่วงเย็น กับตรวจดูบัญชีของวันนี้ หลังตรวจบัญชีแล้วเสร็จ หญิงสาวก็เข้านอน
ครั้นสต๊อกเสื้อผ้าใกล้หมด ซูเจียซินก็เดินทางไปเลือกซื้อเสื้อผ้าที่เมืองเซียงหยาง มาถึงที่โรงงานลู่อิ้งเยว่ก็ตกใจที่เห็นแขนของซูเจียซินเข้าเฝือกไว้
“แขนไปโดนอะไรมา” ลู่อิ้งเยว่ถาม
“โดนคนดักทำร้ายค่ะ” ซูเจียซินบอกก่อนจะมองที่แขนของตัวเอง “ใกล้จะได้เอาเฝือกออกแล้วล่ะค่ะ รำคาญเต็มทน”
“จับตัวคนร้ายได้ไหม” ลู่อิ้งเยว่ถามด้วยความเป็นห่วง
“จับได้แล้วค่ะ ตอนนี้เข้าคุกไปหมดแล้ว รอแค่ตัดสินโทษ” ซูเจียซินบอก
ถึงคนร้ายจะถูกจับเข้าคุกไปแล้ว แต่โทษของพวกเขายังไม่ถูกตัดสิน ซูเจียซินไม่รู้ว่าสุดท้ายแล้ว โทษของซ่งเจียหนิงจะหนักเบาเพียงใด ทางเจ้าหน้าที่ตำรวจคงต้องทำงานกันอย่างรัดกุมที่สุด เพราะสองคนนั้นไม่ได้แค่ทำร้ายเธอ แต่ยังลักพาตัวเด็กไปขายอีก
“เธอต้องระวังตัวให้มากกว่านี้” ลู่อิ้งเยว่เอ่ยเตือน
“ฉันรู้ค่ะ” ซูเจียซินก็เพิ่มความระมัดระวังตัวเองเช่นกัน
เมื่อเลือกซื้อของเสร็จแล้ว ซูเจียซินก็มาจ่ายเงินค่าเสื้อผ้าที่เอาไปก่อนหน้านั้น และจ่ายค่ามัดจำรอบใหม่
หลังจากนั้นหญิงสาวก็ไปพักที่เกสต์เฮ้าส์หนึ่งคืน พรุ่งนี้เธอถึงจะไปเลือกซื้อรองเท้ากับเข็มขัดต่อ
วันต่อมาเมื่อเลือกซื้อของครบแล้ว ซูเจียซินก็นั่งรถไฟกลับเช่นเดิม ของก็ฝากไปกับตู้รถไฟเหมือนเดิม
ฝากอีบุ๊กด้วยนะคะ มีทั้งหมด 39 บท + บทส่งท้าย (ประมาณ 117,800 คำ)
https://novel.dek-d.com/ebook/48908/