บทที่ 24 ความรักครั้งใหม่ 2
บทที่ 24 ความรักครั้งใหม่ 2
ซูฟางเฟยรอจนมู่จวิ้นเต๋อเดินไปจนลับสายตา เธอจึงได้กลับเข้าไปในบ้าน ครั้นหันหลังกลับมาก็ต้องสะดุ้งตกใจเมื่อเจอลูกสาวยืนมองเธออยู่
“มาทำอะไรตรงนี้” คนเป็นแม่ว่า
“เห็นแม่ออกมานานเลยตามมาดูค่ะ” ซูเจียซินบอกกลับไป ก่อนจะถามคนเป็นแม่บ้าง “แม่กับลุงจวิ้นเต๋อตกลงคบหากันแล้วเหรอคะ”
“เข้าไปคุยในบ้านเถอะ” ซูฟางเฟยว่า
จากนั้นทั้งสองคนก็เข้ามานั่งคุยกันในบ้าน
“ลุงจวิ้นเต๋อมาบอกว่ารู้สึกดีกับแม่ อยากจะให้แม่ลองเปิดใจให้เขา แม่ไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ และก็ไม่ได้รังเกียจเขา อยากจะดูไปอีกสักหน่อย แม่ไม่อยากตัดสินใจผิดพลาดเหมือนเดิมอีก”
ซูฟางเฟยเลือกที่จะพูดกับลูกสาวไปตามตรง การที่เธอได้เจอผู้คนมากมายทำให้เธอกล้าที่จะพูดความในใจออกมา และซูเจียซินตอนนี้ก็โตแล้ว โตจนเป็นที่พึ่งให้กับคนเป็นแม่ได้แล้ว ซูฟางเฟยจึงเลือกที่จะเปิดใจพูดคุยกับลูกสาว
“ฉันดีใจนะที่แม่ให้โอกาสตัวเอง และเลือกที่จะก้าวผ่านเรื่องร้าย ๆ ในอดีต สิ่งไหนที่ทำแล้วแม่มีความสุขก็ทำไปเถอะค่ะ ดีร้ายยังไงแม่ก็ยังมีฉันอยู่เคียงข้างเสมอ” ซูเจียซินบอก
ได้ยินแบบนั้นซูฟางเฟยก็ยิ้มออกมา
“แม่รู้ แต่ก็ดู ๆ กันไปก่อนเถอะ แม่ยังไม่รู้ว่าลูกชายของเขาจะว่ายังไงบ้าง”
ซูฟางเฟยไม่เร่งรีบ ปล่อยให้เป็นเรื่องของวาสนาไป เธออายุมากแล้วไม่ได้มีความรักหวือหวาเหมือนหนุ่มสาว แค่อยากจะหาสหายที่รู้ใจในยามแก่เฒ่าเท่านั้น
“ฉันว่าเราซื้อบ้านสักหลังดีไหมคะ”
ซูเจียซินถามกับแม่ของเธอ เพราะอยากให้แม่รู้สึกมั่นใจว่าตัวเองไม่ได้ด้อยกว่าใคร และไม่อยากให้แม่ของเธอกังวลว่าจะมีใครมาดูถูก
“ก็ดีเหมือนกันนะ ถ้าคิดจะลงหลักปักฐานที่นี่ เราควรมีบ้านเป็นของตัวเองสักหลัง”
ซูฟางเฟยเริ่มคิดอยากจะมีบ้านเป็นของตัวเองบ้างแล้ว เพราะเธอตั้งใจจะตั้งรกรากที่นี่ ด้วยร้านบะหมี่ของเธอกำลังไปได้ด้วยดี และลูกสาวก็มีร้านขายเสื้อผ้าอยู่ที่นี่ด้วย
“ถ้าซื้อบ้านแม่จะจ่ายเงินซื้อเองนะ”
ซูฟางเฟยว่า เพราะบ้านหลังนี้เธออยากให้เป็นบ้านของเธอจริง ๆ อย่างไรซูเจียซินก็มีอาคารพาณิชย์เป็นของตัวเองแล้ว
“ได้ค่ะ”
ซูเจียซินไม่คิดห้ามที่แม่จะซื้อบ้านเอง เพราะรู้ว่าบ้านหลังนั้นจะเพิ่มความมั่นใจให้แม่ของเธอ และสร้างความภูมิใจที่สามารถหาเงินซื้อบ้านด้วยตัวเองได้ เมื่อมีบ้านและมีเงินเก็บเป็นของตัวเองแล้ว ต่อไปจะทำอะไรก็ไม่ต้องคอยมองหน้าใคร
“ถ้าอย่างนั้นก็ค่อย ๆ มองหาบ้านไป ได้เมื่อไหร่ก็เมื่อนั้น”
ซูฟางเฟยสรุปออกมา บ้านหลังใหม่เธออยากจะดูให้ดี ทั้งสภาพบ้านและสภาพแวดล้อม เพราะคงจะเป็นบ้านหลังสุดท้ายของเธอแล้ว
เมื่อคนเป็นแม่บอกว่าค่อย ๆ ดูบ้านไป ซูเจียซินก็ไม่เร่งรีบ เธอก็จะคอยมองหาบ้านให้แม่ไปด้วย
ซูเจียซินเดินทางไปเมืองเซียงหยางอีกครั้ง เธอคิดจะสั่งของพอให้ขายได้หนึ่งเดือน ต่อไปเธอจะเดินทางมาที่นี่เดือนละครั้ง จะได้ไม่เหนื่อยเกินไป
ครั้นมาถึงเมืองเซียงหยางซูเจียซินก็หาที่พักก่อน เธอยังไม่รีบร้อนไปที่โรงงานตัดเย็บเสื้อผ้า เมื่อแม่ของเธอมีความคิดที่จะซื้อบ้าน หญิงสาวก็มีความคิดที่จะซื้อร้านค้าเพิ่มเช่นกัน
เมื่อได้โรงแรมที่พักแล้ว ซูเจียซินก็ไปเดินเล่นในตลาดก่อน จากนั้นก็มองหาอาคารสำหรับเปิดร้านไปด้วย ทว่าในตอนนั้นเธอก็ต้องตกใจเมื่อเห็นเซี่ยอี้เฉินมาที่นี่
“มาได้ยังไงคะ” หญิงสาวถาม
“ผมโทรไปที่บ้าน คุณน้าบอกว่าคุณมาที่นี่ผมจึงได้ขับรถตามมา” ชายหนุ่มบอก
ซูเจียซินเคยบอกกับเขาว่าถ้าหยุดหลายวันค่อยมาหาเธอ และให้โทรศัพท์มาบอกก่อน ชายหนุ่มก็ทำตาม เขาได้หยุดสามวันก็โทรบอกเธอทันที แต่หญิงสาวไม่อยู่ที่บ้าน เขาจึงตามมาที่นี่ แม้จะต้องขับรถนานหลายชั่วโมงก็ตาม ขอให้ได้เจอหน้ากันบ้างก็ยังดี
“แล้วรู้ได้ยังไงคะว่าฉันมาเดินเล่นแถวนี้”
ซูเจียซินถามด้วยความแปลกใจ เธอมาเดินเล่นในตลาดไม่ได้บอกใคร หญิงสาวจึงสงสัยว่าเซี่ยอี้เฉินรู้ได้ยังไงว่าเธออยู่ที่นี่
“ก่อนหน้านั้นก็ไม่รู้ครับ แต่ตอนขับรถมาบังเอิญเห็นคุณเข้าพอดี” ชายหนุ่มบอกก่อนจะชี้ไปที่รถของเขาที่จอดอยู่ข้างทาง
“สวรรค์เมตตาจริง ๆ ค่ะ ขับรถผ่านยังเห็นฉันได้” หญิงสาวว่าปนขำ
“อาจเพราะในสายตาของผมมีคุณอยู่คนเดียวก็ได้ ต่อให้คุณจะอยู่ที่ไหนผมก็หาคุณเจอ” ชายหนุ่มบอก
คำพูดนั้นทำให้ซูเจียซินถึงกับหุบยิ้มไม่ลง ไม่มีคำว่ารักแต่ฟังดูอบอุ่นดีจัง จากนั้นก็ถามอีกฝ่ายกลับไป
“ได้ที่พักหรือยังคะ”
“ยังครับ”
“ฉันพักอยู่ที่โรงแรมไม่ไกลจากนี้ คุณจะไปจองห้องพักที่นั่นก่อนไหมคะ แล้วเราค่อยออกมากินข้าวด้วยกัน” ซูเจียซินถาม
“ดีครับ ผมจะเอารถไปจอดไว้ที่โรงแรมก่อน แล้วค่อยมาเดินเล่นกับคุณ”
“ค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นก็ขึ้นรถเถอะครับ ไปด้วยกัน” ชายหนุ่มบอก
ซูเจียซินจึงเดินตามเซี่ยอี้เฉินไปที่รถ จากนั้นเธอก็พาเขาไปที่โรงแรมที่เธอพัก แล้วก็ให้เซี่ยอี้เฉินไปติดต่อห้องพัก ส่วนเธอก็รออยู่ที่ล็อบบี้
ฝากอีบุ๊กด้วยนะคะ มีทั้งหมด 39 บท + บทส่งท้าย (ประมาณ 117,800 คำ)
https://novel.dek-d.com/ebook/48908/