บทที่ 25 ให้พ่อไปเจรจาสู่ขอได้ไหม 2
บทที่ 25 ให้พ่อไปเจรจาสู่ขอได้ไหม 2
ซูเจียซินไม่รู้ว่าเซี่ยอี้เฉินไปติดต่อช่างตอนไหน ทว่าสายของวันต่อมาเขาก็พาเธอไปพบกับช่างที่ตึกแถว ช่างได้ตรวจดูตึกแถว และฟังความต้องการของซูเจียซิน ซึ่งก็ไม่ได้มีอะไรมาก หญิงสาวต้องการให้ทุบด้านหน้าแล้วใส่ผนังกระจก ติดหลอดไฟเพิ่มแสงสว่าง ทาสีขาวทั้งตึก เพิ่มห้องลองเสื้อผ้าสามห้อง ชั้นสองกั้นเป็นสำนักงานเวลาซูเจียซินมาตรวจบัญชีที่นี่ และแบ่งเป็นที่เก็บสต๊อกสินค้า
คุยกับช่างจนถึงเที่ยงก็ทำสัญญาว่าจ้างกัน จากนั้นซูเจียซินกับเซี่ยอี้เฉินก็ออกจากตึกแถวนั้นมา ส่วนช่างก็จะเริ่มงานในวันพรุ่งนี้เลย
ทั้งสองไปหาข้าวกินกันก่อน ระหว่างนั้นซูเจียซินก็ได้เอ่ยถามกับเซี่ยอี้เฉิน
“พอจะมีคนรู้จักที่ขยันและซื่อสัตย์ มาช่วยขายเสื้อผ้าที่หน้าร้านไหมคะ ช่วงแรกฉันอยากได้สองคนก่อน”
ซูเจียซินถามกับเซี่ยอี้เฉิน เขาหาช่างมาปรับปรุงร้านได้ง่าย ๆ จะหาคนมาช่วยงานเธอสักสองคนก็คงไม่ยาก หลังตกแต่งร้านแล้วเสร็จ เธอได้จะเริ่มฝึกพนักงานขายไปด้วย
“ผมจะหามาให้ครับ”
เซี่ยอี้เฉินว่า เขาจะลองถามสหายร่วมรบดูก่อน เผื่อใครมีญาติพี่น้องที่ต้องการงานทำ การเลือกผ่านคนของตน พวกเขาจะได้หาคนที่ซื่อสัตย์และขยันมาให้
ช่วงเย็นของวันนั้นซูเจียซินก็มีโอกาสได้สัมภาษณ์งานหญิงสาวสองคน ซึ่งทั้งสองเป็นน้องสาวของสหายร่วมรบของเซี่ยอี้เฉิน เป็นคนในพื้นที่ซูเจียซินจึงไม่ต้องกังวลเรื่องที่พัก หลังได้พูดคุยกันแล้ว ซูเจียซินก็นัดแนะทั้งสองคนอีกที เพราะยังต้องรอให้ตึกแถวปรับปรุงแล้วเสร็จก่อน
วันต่อมาซูเจียซินก็ไปที่โรงงานตัดเย็บเสื้อผ้า ลู่อิ้งเยว่จึงมีโอกาสได้เจอกับเซี่ยอี้เฉินเป็นครั้งแรก ครั้นรู้ว่าหนุ่มสาวกำลังคบหากันอยู่ ลู่อิ้งเยว่ก็นึกชมซูเจียซินที่เลือกผู้ชายได้ดีนัก ชายหนุ่มคนนี้ทั้งบุคลิกดูดีและสง่าผ่าเผย รูปร่างหน้าตาไม่ต้องพูดถึง เธอไม่เคยเห็นใครหล่อเหล่าเท่านี้มาก่อน
“ไปหาผู้ชายแบบนี้ได้จากที่ไหน”
ลู่อิ้งเยว่ถามเมื่ออยู่ตามลำพังกับซูเจียซิน ขณะที่ทั้งสองคนกำลังคิดบัญชีกันอยู่ ส่วนเซี่ยอี้เฉินออกไปยืนดูพนักงานจัดเรียงสินค้าด้านนอก
“เขาเดินมาหาฉันเองค่ะ ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย”
ซูเจียซินว่า ก่อนจะหัวเราะออกมาเมื่อถูกลู่อิ้งเยว่มองค้อน ซูเจียซินจึงได้บอกความจริงกับอีกฝ่ายไป
“เขาเคยช่วยชีวิตฉันไว้ค่ะ จากนั้นเราก็มีโอกาสได้เจอกันบ้าง แล้วก็เริ่มพัฒนามาเป็นคู่รักนี่แหละค่ะ”
“นี่เรียกว่าวาสนาหรือความบังเอิญ” ลู่อิ้งเยว่ถาม
“วาสนาสิคะ” ซูเจียซินตอบกลับไป ก่อนจะบอกเรื่องร้านค้าใหม่ของเธอ “ฉันจะเปิดร้านเสื้อผ้าที่ถนนตงหยางนะคะ ตอนนี้กำลังปรับปรุงร้านอยู่”
“เปิดจริงเหรอ” ลู่อิ้งเยว่เคยได้ยินซูเจียซินพูดถึงเรื่องนี้ แต่ไม่คิดว่าจะลงมือรวดเร็วแบบนี้
“ค่ะ ฉันต้องรีบสร้างเนื้อสร้างตัว ไม่อย่างนั้นจะหาเงินที่ไหนไปสู่ขอหนุ่มหล่อละคะ”
ซูเจียซินว่าปนขำ ก่อนจะมองผ่านหน้าต่างไปยังเซี่ยอี้เฉินที่อยู่ด้านนอก ชายหนุ่มก็เหมือนจะรู้สึกตัวว่ามีคนมอง เขาจึงหันมาแล้วก็ยิ้มให้กับซูเจียซิน
ลู่อิ้งเยว่เห็นแบบนั้นก็ส่ายหน้าด้วยความหมั่นไส้คู่รักใหม่ และก็อิจฉาซูเจียซินด้วยที่หาคนรักได้หน้าตาดีมาก
“เมื่อไม่สวยก็ต้องหาเงินเก่งเข้าไว้ ไม่อย่างนั้นจะเอาอะไรไปมัดใจผู้ชาย”
ลู่อิ้งเยว่หยอกซูเจียซินกลับไป อีกฝ่ายไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่ ซูเจียซินทั้งสวยและก็ทั้งน่ารัก มองยังไงก็ไม่เบื่อ แต่ด้วยความหมั่นไส้เธอจึงพูดแบบนั้นออกไป
ซูเจียซินก็รู้ว่าลู่อิ้งเยว่แค่พูดหยอก เธอจึงไม่ได้ถือสา
“แล้วพี่ละคะ หาเงินได้ขนาดนี้ยังมัดใจผู้ชายสักคนไม่ได้อีกเหรอคะ” ซูเจียซินหยอกกลับไปบ้าง
“เรื่องของฉันเถอะ” ลู่อิ้งเยว่ว่า
จากนั้นทั้งสองคนก็มองหน้ากัน แล้วก็หัวเราะออกมา
“แต่งงานก็อย่าลืมชวนด้วยล่ะ จะไปรับความมงคลด้วย” ลู่อิ้งเยว่บอก
“ต้องบอกอยู่แล้วสิคะ จะลืมพี่ได้ยังไง” ซูเจียซินว่า
หลังจ่ายเงินครบแล้ว ซูเจียซินก็ชวนเซี่ยอี้เฉินไปที่โรงงานรองเท้ากับร้านขายเข็มขัดต่อ ซื้อของเสร็จแล้ว ชายหนุ่มก็พาหญิงสาวไปส่งที่โรงแรม เพราะเธอจะอยู่ที่นี่ต่อจนกว่าจะปรับปรุงร้านค้าใหม่เสร็จ
ส่วนของที่ซื้อวันนี้ซูเจียซินยังคงส่งไปกับรถไฟเหมือนเดิม แล้วเถาซูเจียวจะมารับของไปที่ร้านเอง
ส่วนเซี่ยอี้เฉินเขาก็ต้องกลับไปค่ายทหารแล้ว ทว่าก่อนกลับไปชายหนุ่มก็ได้มอบกระเป๋าใบหนึ่งให้กับซูเจียซิน เขาออกไปถอนเงินสดมาให้เธอเมื่อเช้า
“เก็บไว้จ่ายค่าปรับปรุงร้านนะครับ” เซี่ยอี้เฉินบอก
ซูเจียซินเปิดกระเป๋าดู ก็เห็นว่ามีเงินสดจำนวนหนึ่งอยู่ในนั้น
“ปรับปรุงร้านไม่ต้องใช้เงินมากขนาดนี้มั้งคะ” ซูเจียซินคิดว่าเงินในกระเป๋านี้อาจจะมีถึงสองหมื่นหยวน
“ถ้าเหลือก็ถือว่าช่วยค่ามัดจำเสื้อผ้าที่จะเอามาขายแล้วกันครับ” ชายหนุ่มบอก
ซูเจียซินได้ยินแบบนั้นก็ไม่ได้ว่าอะไรอีก ก่อนจะพยักหน้าตอบรับ
“ได้ค่ะ ขับรถกลับดี ๆ นะคะ” หญิงสาวบอก
“คุณก็ดูแลตัวเองให้ดี แล้วก็อย่าลืมโทรไปบอกคุณแม่ของคุณไว้ล่วงหน้าด้วยนะครับ ว่าผมจะให้พ่อไปสู่ขอ ได้วันเวลาที่แน่นอนแล้วจะโทรมาบอกคุณอีกที” เซี่ยอี้เฉินย้ำกับซูเจียซิน เรื่องหมั้นหมายเขาคิดมาดีแล้ว ไม่เปลี่ยนใจแน่นอน
“รีบร้อนจังเลยนะคะ” หญิงสาวหยอกกลับไป
“ผมรอให้คุณสร้างเนื้อสร้างตัวแล้วมาขอผมไม่ไหวหรอกครับ ผมขอคุณเองดีกว่า” ชายหนุ่มบอกก่อนจะยิ้มออกมา
ซูเจียซินได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มกว้าง ไม่คิดว่าเซี่ยอี้เฉินจะได้ยินเรื่องที่เธอคุยกับลู่อิ้งเยว่
“รอให้ฉันกลับไปก่อนค่อยบอกแม่ดีกว่าค่ะ โทรไปบอกดูไม่เหมาะเท่าไหร่” ซูเจียซินว่า
“ก็ได้ครับ” ชายหนุ่มเข้าใจ ยังไงเขาก็คงไม่ได้ไปหาเธอในเร็ว ๆ นี้ ช่วงนี้ก็ให้พ่อของเขาเตรียมของหมั้นไปก่อน
ร่ำลากันแล้วเซี่ยอี้เฉินก็ขับรถกลับไปยังค่ายทหาร ครั้นกลับมาที่ค่ายทหารแล้ว สิ่งที่เขาทำเป็นอย่างแรกก็คือยื่นเรื่องขอแต่งงาน เพราะยังไงเขาก็จะแต่งงานกับซูเจียซินให้ได้
ภายหลังการยื่นเรื่องขอแต่งงานของเซี่ยอี้เฉิน ก็ถูกพูดอย่างมากในค่ายทหาร เพราะไม่เคยมีใครรู้ว่าเขามีคนรัก และคิดว่าอีกนานกว่าที่ชายหนุ่มจะแต่งงาน เพราะเขาไม่เคยสนใจเรื่องผู้หญิง ทว่าจู่ ๆ ก็มายื่นเรื่องขอแต่งงาน
ฝากอีบุ๊กด้วยนะคะ มีทั้งหมด 39 บท + บทส่งท้าย (ประมาณ 117,800 คำ)
https://novel.dek-d.com/ebook/48908/