บทที่ 25 ให้พ่อไปเจรจาสู่ขอได้ไหม 3
บทที่ 25 ให้พ่อไปเจรจาสู่ขอได้ไหม 3
เมื่อปรับปรุงร้านแล้วเสร็จ ซูเจียซินก็เรียกพนักงานทั้งสองคนมาสอนงาน จากนั้นก็ไปสั่งเสื้อผ้าจากโรงงานมาขาย
ครั้นทุกอย่างเตรียมการเสร็จสิ้น เช้าวันหนึ่งซูเจียซินก็ซื้อประทัดมาจุด ถือเป็นการเปิดร้านอย่างเป็นทางการ เซี่ยอี้เฉินติดภารกิจ ซูเจียซินติดต่อเขาไม่ได้จึงยังไม่ได้บอกเรื่องนี้กับเขา แต่ก็ไม่เป็นไรถ้าเขาว่างเธอค่อยพาเขามาเยี่ยมร้านภายหลัง
ร้านสว่างไสว ชุดสวย ๆ ตั้งโชว์อยู่ด้านหน้า เพื่อให้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาได้เห็น หลายคนที่เดินอยู่บนทางเท้า ต่างก็ถูกเสื้อผ้าดึงดูดสายตาให้หยุดมอง และก็ทนความสวยงามไม่ไหวจนต้องเข้าไปดูในร้าน
ครั้นได้เข้ามาเลือกดูเสื้อผ้าแล้ว ก็ต้องซื้อติดมือไปคนละชุดสองชุด
“ตกแต่งร้านใช้ได้เลย”
ลู่อิ้งเยว่แวะมาดูที่ร้าน เห็นการตกแต่งร้านของซูเจียซินก็เอ่ยชม ร้านสว่างสวยงามน่าเข้ามาเลือกดูเสื้อผ้า การจัดเรียงเสื้อผ้าก็เป็นสัดส่วน ลูกค้าเลือกได้ง่าย
“วันนี้ว่างเหรอคะถึงแวะมาได้” ซูเจียซินเอ่ยทักทายคนที่แวะมาเยี่ยมชมร้านของเธอ
“มาดูว่าเป็นยังไงบ้าง” ลู่อิ้งเยว่ว่า ก่อนจะส่งขนมที่ซื้อมาฝากให้กับซูเจียซิน “ซื้อขนมมาฝาก”
“ขอบคุณค่ะ กำลังหิวเลย”
ซูเจียซินบอก เธอหยิบขนมไปชิ้นหนึ่ง จากนั้นก็ส่งที่เหลือให้กับลูกน้อง แล้วก็ดึงลู่อิ้งเยว่แอบไปพูดคุยกันด้านหลัง
“ตั้งแต่เปิดร้านก็ยังไม่มีใครได้พักเลยค่ะ คงเพราะเปิดร้านวันแรกด้วย ลูกค้าจึงให้ความสนใจ”
“ขายดีก็ดีแล้ว อดทนหน่อย” ลู่อิ้งเยว่บอก
“พี่ช่วยอยู่ที่ร้านก่อนได้ไหมคะ ฉันขอไปซื้อกับข้าวมาให้พนักงานก่อน”
ซูเจียซินเห็นลู่อิ้งเยว่มาก็ถือโอกาสให้อีกฝ่ายอยู่ช่วยงานที่ร้าน ส่วนเธอก็รีบวิ่งไปซื้ออาหารกับน้ำดื่มมาให้กับพนักงาน โดยไม่รอให้อีกคนปฏิเสธ
ครั้นซื้อของกลับมาก็เห็นลู่อิ้งเยว่กำลังช่วยพนักงานขายของอยู่ หญิงสาวจึงบอกให้พนักงานทั้งสองคนสลับกันไปกินข้าว ส่วนเธอกินมาแล้วตอนที่รออาหาร
เมื่อซูเจียซินกลับมาแล้ว ลู่อิ้งเยว่ที่ยุ่งพอกันก็ขอตัวกลับไป วันแรกร้านได้รับความสนใจอย่างมาก ลูกค้าเข้าจนแน่นร้านตลอดทั้งวัน ยอดขายที่นี่วันแรกดีกว่าร้านที่เมืองอวิ๋นเฉิงเสียอีก
ซูเจียซินปักหลักอยู่ช่วยงานที่ร้านนี้กว่าครึ่งเดือน ระหว่างนั้นเธอก็ได้ออกแบบเสื้อผ้าให้กับลู่อิ้งเยว่ไปด้วย เมื่อเห็นว่าพนักงานทั้งสองคนทำงานกันคล่องแล้ว ซูเจียซินก็จะกลับไปที่เมืองอวิ๋นเฉิง แต่ก่อนกลับก็ได้สั่งซื้อเสื้อผ้ากลับไปด้วย
ครั้นกลับมาถึงเมืองอวิ๋นเฉิง ซูเจียซินก็ไปตรวจบัญชีที่ร้านเสื้อผ้าของเธอก่อน จากนั้นก็กลับมาที่บ้าน
“แม่ไปดูบ้านมาแล้วนะ มีคนอยากขายเพราะอยากจะไปซื้อห้องชุดอยู่แทน” ซูฟางเฟยบอกกับลูกสาว
“ทำสัญญาซื้อขายหรือยังคะ” ซูเจียซินถามกลับไป
“ยังจ้ะว่าจะชวนลูกไปดูด้วยกันก่อน”
ซูฟางเฟยบอก ก่อนจะมองหน้าลูกสาวและบอกเรื่องสำคัญกับลูกไป
“แม่ไปจดทะเบียนสมรสกับลุงจวิ้นเต๋อมาแล้วนะ”
ซูเจียซินได้ยินแบบนั้นก็ตกใจ ไม่คิดว่าแม่ของเธอจะตัดสินใจเร็วแบบนี้
“เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าคะ ทำไมแม่ถึงตัดสินใจเร็วแบบนี้ละคะ ครั้งก่อนยังบอกว่าจะค่อย ๆ ดูกันไป แล้วทางลูกชายของลุงจวิ้นเต๋อว่ายังไงบ้างคะ”
“ซ่งจื้อเผิงแวะมาที่นี่อีก เหมือนว่าเขาอยากจะมาอยู่กับพวกเรา แม่ไม่อยากทะเลาะกับเขาเรื่องนี้อีกแล้ว จึงได้ไปจดทะเบียนสมรสกับลุงจวิ้นเต๋อ แล้วก็เอาใบทะเบียนสมรสให้เขาดู ผู้ชายคนนั้นจะได้เลิกมายุ่งกับเราสองแม่ลูกเสียที”
“เขาจะเลิกยุ่งกับเราจริงหรือคะ แล้วเขาโกรธแม่ไหมคะ”
“เขาอึ้งไปเลยตอนเห็นทะเบียนสมรส แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรอีก แม่คิดว่าแค่นี้ก็น่าจะหยุดความหวังของเขาได้แล้วล่ะ เขาน่าจะคิดได้ว่าพวกเราไม่สามารถกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้แล้ว”
ซูฟางเฟยหวังว่าซ่งจื้อเผิงจะเข้าใจว่าเธอกับเขา ไม่สามารถกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้แล้ว ไม่มีอะไรเหมือนเดิมอีกแล้ว
“แม่ทำแบบนี้เพื่อไม่ให้ผู้ชายคนนั้นมีความหวังแค่นั้นเหรอคะ”
ซูเจียซินถาม เพราะถ้าเพียงแค่เหตุผลนี้ เธอไม่อยากให้แม่เอาความสุขทั้งชีวิตไปแลก
“ไม่ทั้งหมดหรอก สาเหตุหลัก ๆ ก็เพื่อตัดรำคาญซ่งจื้อเผิง ทว่าแม่ก็อยากให้โอกาสตัวเองได้มีความสุขด้วย แต่ถ้าวันหนึ่งแม่กับลุงจวิ้นเต๋อไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้จริง ๆ แม่กับเขาก็คุยกันแล้วว่าเราจะจากกันด้วยดี”
ซูฟางเฟยว่า เธออยากจะลองมีความรักอีกสักครั้ง เมื่อมู่จวิ้นเต๋อมาสารภาพความในใจ และบอกว่าอยากจะดูแลเธอกับลูก ซูฟางเฟยที่เริ่มรำคาญซ่งจื้อเผิงเต็มที ก็ตัดสินใจที่จะลองใช้ชีวิตคู่กับมู่จวิ้นเต๋อดู
และเธอคงไม่อาจอยู่กับลูกสาวได้ตลอดไป วันข้างหน้าซูเจียซินย่อมต้องมีครอบครัวของตัวเอง ในวันนั้นซูฟางเฟยก็แค่อยากมีใครสักคนอยู่ด้วยกัน แทนที่จะไปคว้าใครมามั่วซั่ว เธอมีโอกาสคว้าได้ผู้กำกับการตำรวจเหตุใดจะไม่คว้าเอาไว้ก่อน
“ลูกชายของลุงจวิ้นเต๋อว่ายังไงบ้างคะ” ซูเจียซินถาม
“ไม่คัดค้านจ้ะ เขาก็มีครอบครัวของเขาแล้ว พ่อลูกก็ไม่ได้อยู่ด้วยกันสักเท่าไหร่ ทางนั้นจึงเคารพในการตัดสินใจของพ่อเขา” ซูฟางเฟยว่า
“ถ้าแม่ตัดสินใจดีแล้ว ฉันก็เคารพการตัดสินใจของแม่ค่ะ”
ซูเจียซินบอก เธอคิดว่าตัวเองอาจจะต้องเดินทางบ่อย การที่แม่ของเธอตัดสินใจเริ่มต้นชีวิตคู่อีกครั้งก็ถือว่าเป็นเรื่องดี เวลาเธอไม่อยู่บ้านนาน ๆ แม่จะได้มีคนมาอยู่เป็นเพื่อน มาช่วยดูแลกันและกัน
“เรื่องบ้านก็ชวนลุงจวิ้นเต๋อไปดูด้วยนะคะ ยังไงแม่กับลุงจวิ้นเต๋อก็ต้องไปอยู่ที่นั่นอยู่แล้ว”
การที่แม่ของเธอตัดสินใจแต่งงาน แต่ก็ยังเลือกที่จะซื้อบ้าน ก็บอกได้ว่าแม่ของเธอไม่คิดจะไปอยู่บ้านตระกูลมู่ ซึ่งซูเจียซินก็เห็นด้วย อยู่บ้านของตัวเองยังไงก็สบายใจกว่า แล้วให้มู่จวิ้นเต๋อมาอยู่กับแม่ของเธอแทน ลูกชายของเขาก็จะได้ไม่ดูถูกแม่ของเธอด้วย
“แม่กับลุงจวิ้นเต๋อไปดูด้วยกันมาแล้ว แต่ก็อยากให้ลูกไปช่วยดูด้วย” ซูฟางเฟยว่า
“ถ้าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ พรุ่งนี้เราไปดูบ้านด้วยกันนะคะ”
ฝากอีบุ๊กด้วยนะคะ มีทั้งหมด 39 บท + บทส่งท้าย (ประมาณ 117,800 คำ)
https://novel.dek-d.com/ebook/48908/