บทที่ 26 ซื้อบ้าน 2
บทที่ 26 ซื้อบ้าน 2
ทางด้านมู่จวิ้นเต๋อ เขาพักอยู่ที่บ้านพักสวัสดิการ ซึ่งเป็นอาคารที่พักอาศัย เขาได้ห้องพักขนาดสามห้องนอน หนึ่งห้องโถง หนึ่งครัวเล็ก ๆ ห้องน้ำยังคงต้องใช้ห้องน้ำรวม
ห้องพักหนึ่งห้องเป็นของเขา อีกห้องเป็นของลูกชายกับภรรยา ห้องสุดท้ายเป็นของหลานชาย ถือว่าตอนนี้อยู่กันได้สบาย การที่ซูฟางเฟยเลือกที่จะไม่มาอยู่ที่นี่ มู่จวิ้นเต๋อก็เข้าใจความรู้สึกของเธอ ลูกก็โตแล้วหากจะให้มาปรับตัวอยู่ร่วมกัน ก็คงจะลำบากใจกันทั้งสองฝ่าย
และเขาก็ไม่ได้คิดจะแต่งซูฟางเฟยเพื่อให้มาดูแลลูกและหลานของเขา หลานชายมีพ่อมีแม่อยู่ก็ให้สองคนนั้นดูแลลูกกันเอง อีกทั้งลูกชายของเขาก็คงไม่อยากให้ภรรยาต้องมาดูแลแม่เลี้ยงอย่างซูฟางเฟย
มู่จวิ้นเต๋อจึงเลือกที่จะประคองความสัมพันธ์ของทั้งสองฝ่าย คอยประนีประนอมกันไป แต่ไม่ใช่ฝืนบังคับให้ทุกคนมารักใคร่กลมเกลียว เขาเลือกที่จะให้ครอบครัวได้อยู่พร้อมหน้าตามโอกาสสำคัญก็พอ
“พ่อจะย้ายไปอยู่กับน้าฟางเฟยเหรอครับ”
มู่จื่อรุ่ยถามกับพ่อของเขา ชายหนุ่มรู้ว่ามู่จวิ้นเต๋อไปจดทะเบียนสมรสกับซูฟางเฟยมาแล้ว เขาก็มีโอกาสได้เจอกับซูฟางเฟยแล้วเช่นกัน อีกฝ่ายเป็นผู้หญิงที่ดูจิตใจดี เขาไม่ได้ห้ามที่คนเป็นพ่อจะแต่งงานใหม่
เพียงแต่ตอนแรกก็มีความกังวลใจที่จะต้องมาใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน ซึ่งอาจจะต้องปรับตัวเข้าหากันค่อนข้างมากอย่างแน่นอน เพราะเขาไม่ชินที่จะมีคนอื่นมาอยู่ในบ้าน แม้เขาจะเข้าใจคนเป็นพ่อแต่ก็ไม่ได้สนิทใจกับแม่เลี้ยง
“ใช่ น้าฟางเฟยซื้อบ้านไว้หลังหนึ่ง ที่บ้านมีกันแค่สองคนแม่ลูก แต่ซูเจียซินเดินทางบ่อย พ่อย้ายไปอยู่กับน้าฟางเฟยจะสะดวกกว่า ถ้าพากันมาอยู่ที่นี่บ้านหลังนั้นก็เหมือนปล่อยทิ้งไว้เปล่า ๆ”
“ลูกสาวของน้าฟางเฟยจะไม่ว่าเหรอครับ ที่พ่อจะย้ายไปอยู่ที่นั่น”
มู่จื่อรุ่ยเป็นห่วงกลัวว่าทางนั้นจะดูถูกพ่อของเขา ที่ย้ายไปอยู่บ้านฝ่ายหญิง และแบบนี้ก็ไม่ต่างจากการแต่งเข้าบ้านฝ่ายหญิง
“ลูกสาวของน้าฟางเฟยไม่ได้ว่าอะไร และอยากให้พ่อย้ายไปอยู่ที่นั่นมากกว่า ด้วยเธอเพิ่งไปเปิดร้านขายเสื้อผ้าที่เมืองเซียงหยาง การที่ให้พ่อย้ายไปอยู่ที่นั่นกับแม่ของเธอ ก็จะได้ช่วยดูแลแม่ของเธอและดูแลบ้านไปด้วย”
มู่จวิ้นเต๋อมองลูกชายแล้วก็บอกอีกฝ่ายให้เข้าใจ
“แกก็อย่าได้คิดว่าทั้งสองคนจะมาปอกลอกพ่อ พ่อมีแค่ตำแหน่ง ส่วนสองแม่ลูกมีเงินมากกว่าพ่ออีก และอะไรที่เป็นของน้าฟางเฟย วันหน้าก็จะเป็นของซูเจียซิน ไม่ใช่ของเรา ส่วนแกก็ดูแลครอบครัวของตัวเองให้ดี”
มู่จื่อรุ่ยรู้ว่าพ่อกำลังเตือนอะไรเขา และเขาก็ไม่มีความคิดอยากได้ของของผู้อื่น
“คนบ้านนั้นจะไม่ดูถูกพ่อใช่ไหมครับ”
ชายหนุ่มถาม อย่างที่พ่อของเขาบอก พ่อของเขามีแค่ตำแหน่งกับเงินเดือนร้อยกว่าหยวน ดูไปดูมาก็เหมือนจะสู้สองแม่ลูกนั่นไม่ได้จริง ๆ
“แกก็เห็นแล้วนี่ว่าน้าฟางเฟยเป็นคนยังไง สองแม่ลูกจิตใจดีแกไม่ต้องคิดมากหรอก”
มู่จวิ้นเต๋อว่า เขาย้ายไปอยู่ที่นั่นก็จริง แต่เป็นการย้ายไปเพราะอยากให้ซูฟางเฟยสบายใจ และเขาก็ได้บอกกับซูฟางเฟยแล้วว่า สิ่งที่เป็นของเธอ เขาจะไม่ยึดมาเป็นของตัวเอง บ้านและเงินที่ซูฟางเฟยหามาได้ก็จะเป็นของเธอ และวันหน้าก็จะเป็นของซูเจียซิน ไม่เกี่ยวกับเขา ส่วนเงินเดือนของเขาก็จะยกให้เธอ เพราะซูฟางเฟยคือภรรยา
“พ่อจะย้ายไปอยู่บ้านนั้นเมื่อไหร่ครับ”
“รอให้บ้านซ่อมแซมเสร็จก่อน ถึงจะย้ายเข้าไป”
“แล้วจะจัดงานแต่งไหมครับ” ลูกชายยังคงถามต่อ
“น้าฟางเฟยไม่อยากจัดงานแต่ง พวกเราอายุเยอะแล้ว จดทะเบียนสมรสก็พอ” มู่จวิ้นเต๋อบอกกับลูกชาย
มู่จื่อรุ่ยได้ยินแบบนั้นก็พยักหน้ารับรู้ แล้วก็ไม่ได้พูดอะไรอีก การแต่งงานครั้งนี้เขาสัมผัสได้ว่าพ่อของเขาดูมีความสุขมาก ชายหนุ่มจึงไม่คิดจะห้ามอะไรอีก แม้เขาจะเจอซูฟางเฟยไม่กี่ครั้ง แต่ก็รับรู้ได้ว่าผู้หญิงคนนั้นจิตใจดี เขาก็หวังว่าบั้นปลายชีวิตพ่อจะมีคนที่รู้ใจและอยู่ด้วยกันตลอดไป
ทางด้านเซี่ยอี้เฉินก็ได้บอกเรื่องหมั้นหมายกับพ่อของเขาแล้ว และชายหนุ่มก็ยื่นเรื่องขอแต่งงานไปแล้วด้วย เมื่อรู้แบบนั้นทางตระกูลเซี่ยก็เริ่มจัดเตรียมของหมั้นทันที ครั้นรู้ว่าหลานสะใภ้เปิดร้านขายเสื้อผ้า เซี่ยวั่งซูก็ให้ลูกชายเลือกตึกแถวทำเลดี ๆ สักแห่งไว้เป็นของหมั้นด้วย เผื่อหลานสะใภ้จะเอาไปเปิดร้านเพิ่ม
เซี่ยวั่งซูอยากจะเดินทางไปพบซูฟางเฟยทันที แต่ติดปัญหาที่เซี่ยอี้เฉินให้รอก่อน ชายหนุ่มอยากจะเดินทางไปด้วย แต่ตอนนี้เขาติดภารกิจอยู่ รอเขาลางานได้ค่อยไปพร้อมกัน
กระทั่งเซี่ยอี้เฉินลางานได้แล้ว เขาก็โทรไปบอกกับซูเจียซิน หญิงสาวจึงนัดชายหนุ่มให้ไปพบกันที่ร้านอาหารเพราะสะดวกกว่า เมื่อนัดแนะกันแล้วเขาก็วางสายไป
จากนั้นซูเจียซินก็นำเรื่องนี้มาบอกกับแม่ของเธอ เพื่อให้คนเป็นแม่ได้เตรียมตัว และแจ้งกับมู่จวิ้นเต๋อไว้ล่วงหน้า เผื่อว่าเขาจะต้องลางานด้วย
ฝากอีบุ๊กด้วยนะคะ มีทั้งหมด 39 บท + บทส่งท้าย (ประมาณ 117,800 คำ)
https://novel.dek-d.com/ebook/48908/