บทที่ 28 ตกหลุมรักซึ่งกันและกัน 1
บทที่ 28 ตกหลุมรักซึ่งกันและกัน 1
เมื่ออาหารเย็นพร้อมแล้ว ทุกคนก็มานั่งกินข้าวด้วยกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา เซี่ยวั่งซูที่ปกติจะไม่ได้มาร่วมโต๊ะอาหารด้วย ยังมานั่งกินข้าวกับลูกหลาน แล้ววันนี้ซูเจียซินก็มีโอกาสได้พบกับเซี่ยอี้หมิงเป็นครั้งแรก เขาเพิ่งอายุได้สิบห้าย่างสิบหกปี อายุห่างจากเซี่ยอี้เฉินแปดปี กำลังเรียนมัธยมปลายปีหนึ่ง
“ผมกับซินซินไปจดทะเบียนสมรสมาแล้วนะครับ” เซี่ยอี้เฉินบอกกับพ่อและแม่เลี้ยงอีกครั้ง
เมื่อยื่นเรื่องขอแต่งงานผ่านแล้ว และได้พูดคุยกันไปแล้ว เซี่ยเหว่ยกั๋วก็ไม่ได้ว่าอะไรที่ทั้งสองคนจะไปจดทะเบียนสมรสกันก่อน
“จดทะเบียนสมรสแล้วก็ดี” เซี่ยเหว่ยกั๋วว่า เขาก็อยากเห็นลูกชายคนโตแต่งงานมีครอบครัวเหมือนกัน
อาจเพราะพ่อลูกไม่ค่อยมีอะไรพูดคุยกันมากนัก บรรยากาศบนโต๊ะจึงไม่ได้คึกคัก ซูเจียซินยังรู้สึกเหมือนทุกคนระวังคำพูดมากเกินไป จนบรรยากาศไม่ได้ผ่อนคลาย ดูไม่เหมือนเป็นครอบครัวเดียวกัน
จากนั้นเซี่ยเหว่ยกั๋วก็หันไปถามกับภรรยาของเขา
“ฤกษ์มงคลล่ะได้หรือยัง”
“อาจารย์เว่ยยังไม่กลับมาค่ะ แต่อีกสองวันก็จะกลับมาแล้ว ฉันนัดเวลาเข้าไปพบเขาไว้แล้วค่ะ” กู้อวิ๋นซวงบอก เซี่ยเหว่ยกั๋วได้ยินแบบนั้นก็พยักหน้ารับรู้
“ได้ฤกษ์เร็วหน่อยก็ดี” เซี่ยวั่งซูว่า เขาอยากให้หลานชายเลือกฤกษ์แต่งงานที่เร็วที่สุด เขาอยากอยู่ร่วมในวันมงคลนั้นด้วย
ผู้อาวุโสอยากเห็นงานแต่งของหลานชายก่อนตาย แม้วันนี้เซี่ยวั่งซูจะกินข้าวได้มากกว่าทุกวัน ทว่าทุกคนก็เห็นว่าผู้อาวุโสมีอาการหอบเหนื่อย หากวันนี้ไม่เพราะซูเจียซินแต่งเข้ามาเป็นคนตระกูลเซี่ย ท่านก็คงไม่มานั่งกินข้าวด้วยกันแบบนี้
“ครับคุณปู่ ถ้าน้าอวิ๋นซวงได้ฤกษ์มาแล้ว เราจะจัดงานแต่งในฤกษ์มงคลที่เร็วที่สุด” เซี่ยอี้เฉินบอกกับคุณปู่ของเขา
จากนั้นเซี่ยอี้เฉินก็หันไปบอกกับพ่อของเขาบ้าง
“ตึกที่เป็นของหมั้น ซินซินจะเอามาเปิดร้านขายเสื้อผ้านะครับ พรุ่งนี้ผมจะเข้าไปดู และจะเริ่มตกแต่งร้านเลย” เซี่ยอี้เฉินบอกถึงแผนการของซูเจียซิน
“อยากทำก็ทำเถอะ”
เซี่ยเหว่ยกั๋วหันไปบอกกับลูกสะใภ้ แม้เขาจะรับราชการ เป็นเจ้าหน้าที่ของรัฐ แต่ตอนนี้ทางรัฐได้เปิดให้เอกชนและคนทั่วไปทำการค้าขายส่วนตัวได้แล้ว เขาก็ไม่ปิดกั้นที่ลูกสะใภ้อยากจะเปิดร้านเป็นของตัวเอง
“ขอบคุณค่ะ”
ซูเจียซินบอกขอบคุณที่เซี่ยเหว่ยกั๋วอนุญาตให้เธอค้าขาย ซึ่งเธอก็รู้ว่าตระกูลเซี่ยไม่ได้คิดจะขัดขวางให้เธอเปิดร้าน ไม่อย่างนั้นคงไม่ให้ตึกแถวเป็นของหมั้น แต่ถึงอย่างนั้นหญิงสาวก็ต้องบอกกับผู้ใหญ่ในบ้านอยู่ดี
หลังจากนั้นบรรยากาศบนโต๊ะอาหารก็กลับมาเงียบอีกครั้ง เมื่อไม่มีเรื่องอะไรให้ต้องพูดกันแล้ว กินข้าวอิ่มแล้วเซี่ยวั่งซูก็ไปพักผ่อน เซี่ยอี้เฉินก็พาซูเจียซินกลับไปที่บ้านหลังเล็กของเขา
ทั้งสองคนจดทะเบียนสมรสกันแล้ว เซี่ยอี้เฉินจึงให้ซูเจียซินมาพักในห้องของเขา เมื่อเข้ามาในบ้านแล้ว เซี่ยอี้เฉินก็พาซูเจียซินไปที่ห้องนอน เพื่อที่จะให้เธอได้เก็บของก่อน ทว่าเมื่อเข้ามาในห้องส่วนตัวแล้ว ชายหนุ่มก็อดที่จะกอดซูเจียซินไม่ได้
แม้ทุกอย่างจะดูรวบรัดและรวดเร็ว แต่เขาก็มั่นใจว่าคนที่เขาอยากจะใช้ชีวิตด้วยตลอดไปก็คือซูเจียซิน
“ผมดีใจมากที่ได้แต่งงานกับคุณ”
“ฉันรู้ค่ะ ฉันสวยขนาดนี้คุณจะไม่ดีใจได้ยังไงคะ”
ซูเจียซินบอก แล้วเธอก็ได้ยินเสียงหัวเราะของอีกคน ทำให้บรรยากาศชวนอึดอัดบนโต๊ะอาหารหายไปทันที
“ผมขอบ้านพักสวัสดิการไว้แล้ว ถ้าคุณอยากจะไปเยี่ยมผมบ้างก็แวะไปได้”
ชายหนุ่มไม่คิดจะบังคับให้ซูเจียซินไปอยู่กับเขาที่ค่ายทหาร เพียงแค่ขอให้เธอแวะไปหาเขาบ้างก็พอ
“ฉันจะย้ายไปอยู่กับคุณค่ะ แต่คงไม่ได้อยู่ที่นั่นตลอด อาจจะต้องมีเดินทางไปตรวจบัญชีที่ร้านบ้าง ไปซื้อของบ้างคะ”
ซูเจียซินบอก ถ้าเธอเปิดร้านเสื้อผ้าที่นี่อีก เธอก็จะมีร้านค้าถึงสามร้าน แม้จะไม่ต้องไปนั่งขายของเอง เธอก็ยังต้องเข้าไปตรวจบัญชีร้านทุกเดือน คงไม่ได้อยู่ค่ายทหารตลอดเวลา
“จริงเหรอครับ”
ชายหนุ่มถามด้วยความดีใจ เพราะเขาอยากให้ซูเจียซินไปอยู่ด้วยกัน แม้เธอจะไม่ได้อยู่ที่บ้านพักตลอด แต่อย่างน้อยก็จะได้เห็นหน้ากันมากกว่านี้
“จริงสิคะ แต่งงานกันแล้ว ฉันก็อยากจะใช้ชีวิตอยู่กับคุณให้ได้มากที่สุด ส่วนเรื่องของแม่ก็ไม่ต้องเป็นห่วงมากแล้ว เพราะมีลุงจวิ้นเต๋อคอยอยู่เป็นเพื่อน ฉันแวะไปที่ร้านก็ไปเยี่ยมแม่ด้วยได้”
ซูเจียซินว่า เธอไม่ได้อยากแต่งงานแล้วต้องมาต่างคนต่างอยู่ เธอจะพยายามใช้ชีวิตคู่ให้ดีที่สุด
“ขอบคุณครับ”
ชายหนุ่มบอกก่อนจะกอดซูเจียซินอีกครั้ง ต้องขอบคุณที่เธอยอมปรับตัวเข้าหาเขา เพราะด้วยหน้าที่ของเขา อาจจะหาเวลาไปอยู่กับซูเจียซินบ่อย ๆ ไม่ได้
“ฉันขออาบน้ำก่อนได้ไหมคะ เหนี่ยวตัวเต็มทีแล้ว”
หญิงสาวบอก เพราะเมืองทางนี้ตอนกลางวันอากาศค่อนข้างร้อน ซูเจียซินที่เดินทางมาทั้งวัน และยังไปดูบ้านมาอีกก็รู้สึกเหนียวตัว แม้ว่าตอนกลางคืนอากาศจะเย็นขึ้นก็ตาม
“ได้ครับ” ชายหนุ่มบอก ก่อนจะเปิดตู้เสื้อผ้าในห้องให้ซูเจียซินได้แบ่งกันใช้กับเขา “คุณเก็บของไว้ที่ตู้เสื้อผ้าได้เลยนะ”
“ค่ะ”
หญิงสาวตอบรับแล้วก็จัดเสื้อผ้าแขวนไว้ในตู้ จากนั้นก็หยิบผ้าขนหนูและเสื้อผ้าที่จะเปลี่ยน เข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ ซึ่งห้องน้ำมีอยู่ในห้องนอนด้วย เครื่องใช้ในห้องน้ำก็เป็นแบบสมัยใหม่ มีโถชักโครก มีฝักบัว เป็นเรื่องที่ดีมากสำหรับซูเจียซิน ของใช้ยังเป็นของใหม่ อาจจะเพิ่งเปลี่ยนได้ไม่นาน
หลังหญิงสาวอาบน้ำแล้ว เซี่ยอี้เฉินก็ไปอาบน้ำบ้าง ครั้นเขาอาบน้ำเสร็จก็เห็นซูเจียซินนอนตะแคงบนเตียงฝั่งหนึ่ง ชายหนุ่มจึงเดินไปนอนอีกฝั่ง แล้วก็ซุกตัวเข้าไปในผ้าห่มผืนเดียวกับซูเจียซิน
ฝากอีบุ๊กด้วยนะคะ มีทั้งหมด 39 บท + บทส่งท้าย (ประมาณ 117,800 คำ)
https://novel.dek-d.com/ebook/48908/
แวะไปดูนิยายลดราคาของจิณณ์ชญาได้นะคะ
