บทที่ 30 ย้ายเข้าบ้านใหม่ 1
บทที่ 30 ย้ายเข้าบ้านใหม่ 1
เช้าวันต่อมา ก่อนที่เซี่ยอี้เฉินจะได้พาซูเจียซินไปซื้อของ ก็มีคนมาแจ้งกับเขาว่าทางบ้านส่งของมาให้ ชายหนุ่มลางานกับผู้บังคับบัญชาแล้ว ก็ได้กลับไปดูที่บ้านพักว่ามีใครส่งอะไรมาให้เขา มาถึงก็เห็นซูเจียซินอยู่ที่นี่แล้ว และกำลังยืนคุยอยู่กับฟู่จางหย่ง
“ลุงฟู่เอาอะไรมาให้ครับ” เซี่ยอี้เฉินถามกับพ่อบ้านตระกูลเซี่ย ที่วันนี้ขับรถมาเอง
“คุณนายให้ผมเอาของใช้ในบ้านมาให้ครับ”
ฟู่จางหย่งบอก แล้วก็เปิดท้ายรถหยิบเอาของใช้ในบ้าน จำพวกผ้าปู ปลอกหมอน ผ้าม่าน ผ้าห่ม และก็ของใช้ในครัวอีกบางส่วน เข้าไปไว้ในบ้านให้กับเซี่ยอี้เฉิน
“ผ้าปูของใช้ต่าง ๆ ซักมาหมดแล้วนะครับ ส่วนพวกหม้อและถ้วยชามก็เอามาเผื่อ คุณนายเห็นว่าคุณชายใหญ่ยังไม่ได้เตรียมของพวกนี้จึงหามาไว้ให้ครับ”
ฟู่จางหย่งบอก เมื่อวันก่อนกู้อวิ๋นซวงได้ถามกับเซี่ยอี้เฉินแล้วว่าที่บ้านพักยังขาดอะไรบ้าง ชายหนุ่มก็บอกไปคร่าว ๆ เมื่อวานหลังจากที่เซี่ยอี้เฉินออกจากคฤหาสน์ตระกูลเซี่ยมา กู้อวิ๋นซวงก็รีบไปจัดหาของที่ยังขาดอยู่ทันที พวกผ้าห่มผ้าปูต่าง ๆ ก็ซักเรียบร้อยก่อนจะนำมาให้
ฟู่จางหย่งขนของทั้งหมดไปไว้ในบ้าน และเขาก็เห็นว่าภายในบ้านมีเฟอร์นิเจอร์ที่จำเป็นครบหมดแล้ว ของที่เขาเอามาเพิ่มให้ก็เป็นของที่ขาดอยู่พอดี
“ขอบคุณมากครับ ผมกำลังจะพาซินซินออกไปหาซื้ออยู่พอดี” เซี่ยอี้เฉินบอก
“ผมเพียงแค่ทำตามที่คุณนายสั่งครับ ทุกอย่างเป็นคุณนายที่จัดหามาด้วยตัวเองครับ” ฟู่จางหย่งบอกกับคุณชายใหญ่ของเขา
“ไว้ผมจะโทรไปขอบคุณน้าอวิ๋นซวงอีกทีครับ” เซี่ยอี้เฉินว่า
“หากคุณชายใหญ่ต้องการอะไรเพิ่ม ก็โทรไปบอกที่บ้านได้ครับ ผมจะขับรถมาส่งให้”
“ไม่มีอะไรแล้วครับ เท่านี้ก็ถือว่าครบแล้ว พวกของสดผมหาซื้อเองจะสะดวกกว่า” เซี่ยอี้เฉินบอกออกไป
“ได้ครับ ถ้าอย่างนั้นผมต้องขอตัวกลับก่อน” ฟู่จางหย่งส่งของเสร็จก็จะกลับเลย เซี่ยอี้เฉินจึงพยักหน้าตอบรับ จากนั้นพ่อบ้านก็ขับรถจากไป
เมื่อฟู่จางหย่งกลับไปแล้ว เซี่ยอี้เฉินก็หันมาบอกกับซูเจียซิน
“เราคงไม่ต้องเข้าไปในเมืองแล้วล่ะ” ชายหนุ่มว่า
“ดีแล้วค่ะ จะได้ไม่ต้องหิ้วของให้หนักด้วย ถ้าอย่างนั้นเช้านี้เราไปกินข้าวที่โรงอาหารดีไหมคะ จากนั้นคุณก็ไปฝึกต่อไม่ต้องลาหยุดแล้ว ส่วนฉันก็จะแวะไปที่ร้านค้าสหกรณ์สักหน่อย เผื่อจะซื้อของสดมาเก็บไว้”
เซี่ยอี้เฉินลางานเพิ่มก็เพื่อจะพาซูเจียซินไปซื้อของในเมือง เมื่อไม่ต้องไปแล้วซูเจียซินก็ให้ชายหนุ่มไปทำงานก่อน ส่วนของที่ฟู่จางหย่งเอามาให้ เธอจัดเก็บคนเดียวได้สบายมาก
“ก็ได้ครับ เอาไว้วันหลังผมจะพาคุณไปเดินเล่นในเมือง” ชายหนุ่มบอก
“ได้ค่ะ”
จากนั้นหนุ่มสาวก็ไปกินข้าวที่โรงอาหารกันก่อน เพราะที่บ้านยังไม่มีของสดกับเครื่องปรุงที่จะเอามาทำอาหาร ครั้นมาที่โรงอาหารก็มีหลายคนแอบเมียงมองมาที่หนุ่มสาว แม้เซี่ยอี้เฉินจะถลึงตาใส่อย่างไร ก็ยังมีคนอยากเห็นภรรยาของเขาอยู่ดี
“อย่าไปสนใจเลยค่ะ เลือกอาหารมากินกันเถอะ”
ซูเจียซินบอกแล้วก็เดินไปเลือกอาหาร ก่อนจะเลือกได้ซาลาเปา น้ำแกงไก่ ผัดผักกาด ส่วนเซี่ยอี้เฉินเลือกหมั่นโถวมาเพิ่ม พร้อมกับหมูตุ๋นน้ำแดง จากนั้นหนุ่มสาวก็มานั่งกินข้าวด้วยกัน
เซี่ยอี้เฉินเผลอถอนหายใจไปหลายทีกว่าจะกินข้าวอิ่ม เพราะรำคาญสายตาของคนอื่นที่คอยแต่เมียงมองซูเจียซิน ด้วยใครต่างก็อยากรู้ว่าภรรยาของผู้พันเซี่ยจะมีหน้าตาเป็นอย่างไร ชายหนุ่มที่ทั้งเคร่งครัดและดุดันจะชอบผู้หญิงแบบไหน แล้วพวกเขาก็ได้รู้ว่าสุดท้ายผู้ชายทุกคนก็ชอบผู้หญิงสวยและน่ารัก ผู้พันเซี่ยก็เช่นกัน และเขาโชคดีที่ได้ภรรยาทั้งสวยทั้งน่ารัก
ซูเจียซินเห็นท่าทางของเซี่ยอี้เฉินก็ยิ้มออกมา ครั้นเธอยิ้มก็มีหลายคนในโรงอาหารแอบหน้าแดงด้วยความเขินอาย ราวกับเธอกำลังยิ้มให้พวกเขา ทั้งที่ซูเจียซินกำลังยิ้มให้กับสามีของเธอ คราวนี้คงมีคนเอาไปพูดว่าภรรยาของผู้พันเซี่ยทั้งสวยทั้งน่ารัก เวลายิ้มก็ราวกับจะทำให้ผู้อื่นหลอมละลายอยู่ตรงนั้น
กินข้าวอิ่มแล้ว เซี่ยอี้เฉินก็เดินไปส่งซูเจียซินที่ร้านค้าสหกรณ์ของค่ายทหาร แล้วชายหนุ่มก็ล้วงกระเป๋าเสื้อหยิบเงินออกมาให้ซูเจียซินเอาไว้ซื้อของเข้าบ้าน
“ใช้เงินนี้ซื้อของนะครับ ผมจะกลับไปเปลี่ยนเสื้อที่บ้านก่อน คุณซื้อของคนเดียวได้ไหมครับ” ชายหนุ่มถาม
“ไปเถอะค่ะ ไม่ต้องเป็นห่วง ฉันเดินทางไกลออกจะบ่อย จะซื้อของแค่นี้ไม่ได้ยังไงคะ” ซูเจียซินว่า
“ครับ”
ร้านค้าสหกรณ์อยู่ในค่ายทหาร เซี่ยอี้เฉินจึงไม่เป็นห่วงภรรยามาก จากนั้นเขาก็กลับบ้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน แล้วก็ไปฝึกต่อ
ซูเจียซินเดินซื้อเครื่องปรุงและก็เนื้อหมู ไก่ ผักเท่าที่มีในร้านค้า เพื่อจะเอาไปเตรียมทำอาหารเย็นเลี้ยงสหายทหารที่มาช่วยยกของเมื่อวาน
หญิงสาวซื้อของมากหน่อย จากนั้นก็หิ้วของเดินกลับมาที่บ้านคนเดียว โชคดีว่าหลังจากได้มีชีวิตใหม่ เธอก็เหมือนจะมีร่างกายแข็งแรงขึ้น
กลับมาถึงบ้านซูเจียซินก็จัดเก็บของที่ซื้อมาให้เรียบร้อย แล้วก็ทำความสะอาดบ้านอีกครั้ง จากนั้นก็ปูผ้าปูที่นอน จัดเตรียมห้องนอนให้เรียบร้อย เมื่อวานเปิดบ้านทิ้งไว้ วันนี้ก็แทบไม่เหลือกลิ่นสีแล้ว หญิงสาวคิดว่าคืนนี้เธอจะพักที่บ้านเลย ไม่ไปพักที่ห้องพักรับรองแล้ว
มื้อเที่ยงซูเจียซินจะกินขนมปังที่เพิ่งซื้อมา เพราะเธอลืมซื้อถ่านกลับมาด้วยจึงทำอาหารไม่ได้ เธอคงต้องกลับไปซื้อถ่านอีกเที่ยว ทว่าใกล้เที่ยงเซี่ยอี้เฉินก็รีบกลับมาที่บ้าน เพื่อจะมาดูว่าภรรยาของเขาเป็นอย่างไรบ้าง
“กลับมาแล้วเหรอคะ” หญิงสาวถามเมื่อเห็นสามีเดินเข้ามาในบ้าน
“ครับ”
ชายหนุ่มบอก และเห็นว่าซูเจียซินได้ทำความสะอาดบ้านไปแล้ว เขาว่าจะรีบกลับมาช่วยเธอทำงานบ้าน แต่ก็ไม่ทันเพราะซูเจียซินทำไปหมดแล้ว
“ผมซื้อข้าวอบมาเผื่อ คุณกินอะไรหรือยัง”
“ยังคะ ฉันลืมซื้อถ่านมาด้วย คุณไปซื้อถ่านมาให้หน่อยได้ไหมคะ เย็นนี้ฉันว่าจะทำอาหารเลี้ยงสหายของคุณ พวกเขาจะสะดวกมากินข้าวด้วยกันไหมคะ”
หญิงสาวลืมคุยกับเซี่ยอี้เฉินก่อน ไม่รู้ว่าสหายของเขาจะสะดวกมากินข้าวด้วยกันเย็นนี้หรือไม่ แต่เธอก็ซื้อของมาแล้ว
“ผมไปบอกพวกเขาเอง ไม่น่ามีปัญหาอะไร กินข้าวก่อนเดี๋ยวผมไปซื้อถ่านมาให้” ชายหนุ่มบอก
“ค่ะ” จากนั้นทั้งสองก็นั่งกินข้าวอบที่เซี่ยอี้เฉินซื้อมา
ฝากอีบุ๊กด้วยนะคะ มีทั้งหมด 39 บท + บทส่งท้าย (ประมาณ 117,800 คำ)
https://novel.dek-d.com/ebook/48908/
แวะไปดูนิยายลดราคาของจิณณ์ชญาได้นะคะ
