บทที่ 31 ข่าวลือในค่ายทหาร 3
บทที่ 31 ข่าวลือในค่ายทหาร 3
เซี่ยอี้เฉินกลับมาที่บ้านก็เห็นซูเจียซินกำลังเย็บผ้าม่านอยู่ เขาจึงเดินไปโอบกอดเธอแล้วก็หอมแก้มเบา ๆ ก่อนจะถามถึงเรื่องพ่อของเขา
“เมื่อเช้าพ่อโทรหาคุณเหรอครับ”
“ค่ะ โทรมาถามว่าฉันเป็นยังไงบ้าง แล้วก็บอกว่าไม่ต้องเป็นห่วง คุณพ่อจะช่วยจัดการเรื่องข่าวลือให้ค่ะ”
“ถ้าพ่อโทรมาแบบนี้ คงโทรตรงไปหาผู้บัญชาการด้วย” เซี่ยอี้เฉินว่า ก่อนจะบอกกับซูเจียซินเมื่อเห็นหญิงสาวทำหน้าสงสัย “ทั้งสองสนิทกันครับ เป็นสหายร่วมรบกันมาก่อนที่พ่อของผมจะเปลี่ยนสายงาน”
ซูเจียซินได้ยินแบบนั้นก็พยักหน้ารับรู้
“ฉันทำไก่ต้มสมุนไพรไว้ ลวกบะหมี่สักหน่อยก็กินได้แล้วค่ะ” ซูเจียซินบอกกับอีกคน
“ผมจัดการเอง”
ชายหนุ่มว่าแล้วก็เดินเข้าไปในครัว ทุกอย่างซูเจียซินเตรียมไว้หมดแล้ว เขาแค่ลวกบะหมี่ใส่ถ้วย แล้วก็ตักน้ำแกงไก่ราดลงไป จากนั้นก็ฉีกเนื้อไก่กับน่องไก่ไว้ด้านบนโรยด้วยต้นหอมอีกนิดหน่อย เท่านี้ก็เสร็จแล้ว เมื่อเตรียมอาหารเสร็จเซี่ยอี้เฉินก็ยกบะหมี่ออกไปให้ซูเจียซิน
“มากินข้าวก่อนครับ แล้วค่อยไปทำต่อ”
“ค่ะ”
ซูเจียซินวางงานในมือก่อนจะลุกมากินบะหมี่
“พรุ่งนี้เช้าฉันจะเข้าไปในเมืองนะคะ จะไปเดินเล่นสักหน่อย”
ค่ายทหารอยู่ในเมืองเหอผิง ซูเจียซินยังไม่ได้ไปสำรวจที่เมืองนี้ เธอจะไปดูสักหน่อยว่าเป็นยังไงบ้าง
“ส่วนวันมะรืนฉันจะไปเมืองลู่ชิงนะคะ จะไปดูร้านว่าปรับปรุงไปถึงไหนแล้ว”
ร้านที่เพิ่งปรับปรุงอยู่ในเมืองลู่ชิง เป็นเมืองเอกของมณฑลอวิ๋นหยาง คฤหาสน์ตระกูลเซี่ยก็อยู่ที่นั่น
“ไปคนเดียวได้หรือเปล่า หรือจะให้ที่บ้านขับรถมารับ” เซี่ยอี้เฉินถามและไม่อยากให้ซูเจียซินเดินทางคนเดียว
“ฉันไม่เองดีกว่าค่ะ กว่าคนที่บ้านจะมารับก็ใช้เวลาหลายชั่วโมง เสียเวลาเดินทางเปล่า ๆ ค่ะ ฉันจะได้รีบไปรีบกลับด้วย” หญิงสาวบอก
“ถ้าอย่างนั้นก็ระวังตัวด้วย” ชายหนุ่มเอ่ยเตือน
“ฉันรู้ค่ะ กลับไปที่เมืองลู่ชิงคราวนี้จะแวะไปเยี่ยมคุณปู่กับคุณพ่อด้วย ท่านมีน้ำใจโทรมาถามเพราะเป็นห่วง ฉันก็ควรเข้าไปขอบคุณท่านที่บ้านสักหน่อย”
“ทำอย่างที่คุณสบายใจเถอะครับ” ชายหนุ่มไม่ได้ห้าม แค่ซูเจียซินไม่ฝืนใจตัวเองก็พอ
“ค่ะ” หญิงสาวตอบรับพลางยิ้มให้อีกคน
หลังกินข้าวอิ่มแล้วก็ช่วยกันเก็บกวาดโต๊ะ แล้วซูเจียซินก็ถูกเซี่ยอี้เฉินอุ้มไปนอนพักกลางวันด้วยกัน กระทั่งถึงเวลาเขาก็ไปทำงานต่อ
ครั้นเซี่ยอี้เฉินออกจากบ้านไปแล้ว ซูเจียซินก็ลุกขึ้นมาเย็บผ้าม่านต่อ เพราะผ้าม่านที่กู้อวิ๋นซวงส่งมาให้ผืนเล็กเกินไป แต่อีกฝ่ายให้ผ้ามาด้วย ซูเจียซินจึงเอาผ้ามาเย็บเป็นผ้าม่านเอง
ตอนเย็นหลังเลิกงานสองสามีภรรยายังคงกินบะหมี่เหมือนมื้อเที่ยง กินอิ่มแล้วก็มานั่งแทะเมล็ดแตงโม รับลมที่ล้านหน้าบ้าน
“ถ้ามีเวลาว่างช่วยทำแปลงผักไว้ให้ด้วยนะคะ กลับมาจากเมืองลู่ชิงฉันจะมาปลูกผักไว้กินเอง” ซูเจียซินจัดแจงหางานให้สามีไว้ด้วย
“ได้ครับ” ชายหนุ่มตอบรับ เรื่องแค่นี้ไม่ใช่เรื่องยาก
เมื่อเห็นว่าค่ำมืดแล้วสองสามีก็เตรียมตัวเข้านอน
ตอนเช้าซูเจียซินกินข้าวแล้ว ก็ไปยืนรอรถโดยสารประจำทางที่จะเข้าไปในเมือง รถจะผ่านที่หน้าค่ายทหารสองช่วงเวลา คือช่วงเจ็ดโมงเช้ากับสิบโมงเช้าของวัน และขากลับรถโดยสารประจำทางจะออกจากตัวเมืองเวลาบ่ายโมงกับสี่โมงเย็น
“น้องสะใภ้ชุดที่เธอใส่สวยมาก ซื้อมาจากไหนเหรอ”
ระหว่างยืนรอรถโดยสารประจำทาง ภรรยาของนายทหารผู้หนึ่งก็ได้เอ่ยถามกับซูเจียซิน เธอเห็นซูเจียซินแต่งตัวสวยทุกวัน แม้จะอยู่แต่ในค่ายทหารนี้ ซูเจียซินเป็นหญิงสาวรูปร่างดี ผิวพรรณสวย ใส่เสื้อผ้าแบบไหนก็ดูดี พลอยทำให้ผู้อื่นรู้สึกอิจฉา
แล้วภรรยาของนายทหารทั้งสองคนก็นึกไปถึงข่าวลือก่อนหน้านั้น หากได้แต่งงานกับเซี่ยอี้เฉินก็จะมีเสื้อผ้าสวย ๆ ใส่ทุกวัน ก็คงไม่แปลกถ้าซูเจียซินจะทิ้งคู่หมั้นของเธอ แล้วมาแต่งงานกับเซี่ยอี้เฉินแทน
“ฉันเปิดร้านขายเสื้อผ้าอยู่ที่เมืองอวิ๋นเฉิงกับเมืองเซียงหยางค่ะ ตอนนี้ก็กำลังจะเปิดอีกร้านที่เมืองลู่ชิง เสื้อผ้าพวกนี้ก็เป็นของที่ร้านฉันขายเองค่ะ”
ซูเจียซินบอกกับอีกฝ่าย ทำให้ภรรยาทหารทั้งสองคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นถึงกับพูดไม่ออก พวกเธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าซูเจียซินเปิดร้านขายเสื้อผ้า
“ก็เพราะฉันเปิดร้านขายเสื้อผ้านี่แหละค่ะ ถึงทำให้ได้เจอกับพี่อี้เฉิน ตอนนั้นฉันนั่งรถไฟไปรับเสื้อผ้าที่โรงงานตัดเย็บเสื้อผ้า บังเอิญเจอกับพี่อี้เฉินที่กลับจากไปทำภารกิจมา ทำให้พวกเราได้พูดคุยกัน จากนั้นก็มีโอกาสได้เจอกันอีก กระทั่งได้แต่งงานกันนี่แหละค่ะ”
ซูเจียซินบอกเล่าเรื่องขำขันของตัวเอง และก็เป็นการบอกไปด้วยว่าร้านเสื้อผ้านี้เป็นของเธอก่อนที่จะมาคบหากับเซี่ยอี้เฉินแล้ว ภรรยาทหารทั้งสองคนถึงกับทำตาโต ข่าวลือที่ว่าซูเจียซินวางแผนหวังจับเซี่ยอี้เฉินจะเชื่อได้อีกหรือไม่ ดูแล้วหญิงสาวก็ไม่ใช่คนเดือดร้อนเรื่องเงิน
เสื้อผ้าก็มีราคา ผิวพรรณของเธอก็เปล่งปลั่ง ไม่เหมือนชาวไร่ชาวนาอย่างในข่าวลือ
“รถมาแล้วค่ะ ไปกันเถอะค่ะ”
ซูเจียซินว่าแล้วก็เดินนำทั้งสองคนขึ้นรถโดยสารประจำทางไป จากนั้นเธอก็ไปหาที่นั่ง ส่วนภรรยาทหารทั้งสองคนก็ไปนั่งที่ท้ายรถด้วยกัน เธอไม่กล้าทำตัวสนิทสนมกับซูเจียซินมากเกินไป เพราะก่อนหน้านี้ก็ได้ไปร่วมวงนินทาหญิงสาวไว้ไม่น้อย
ฝากนิยายเรื่องใหม่หน่อยนะคะ
https://writer.dek-d.com/suchanya2117/writer/view.php?id=2703487
ฝากอีบุ๊กด้วยนะคะ มีทั้งหมด 39 บท + บทส่งท้าย (ประมาณ 117,800 คำ)
https://novel.dek-d.com/ebook/48908/
แวะไปดูนิยายลดราคาของจิณณ์ชญาได้นะคะ
