บทที่ 33 ต้นตอของข่าวลือ 1
บทที่ 33 ต้นตอของข่าวลือ 1
ซูเจียซินมาถึงตัวเมืองก็ไปที่บ้านของหลูซือม่านก่อน มาถึงก็มานั่งดื่มน้ำชากับอีกฝ่ายชั่วครู่ ครั้นถึงเวลานัดเริ่นหวังเหล่ยก็มาพบกับซูเจียซิน เมื่อได้รับการแนะนำจากหลูซือม่านแล้ว ทั้งสองคนก็พูดคุยกันอีกเล็กน้อย ก่อนที่จะพากันไปที่ตึกแถวนั้น แต่หลูซือม่านไม่ได้ไปด้วย เธอเดินมากไปไหว และเรื่องต่อจากนี้ก็ไม่เกี่ยวกับเธอแล้ว จึงปล่อยให้ทั้งสองคนพูดคุยกันเอง
มาถึงที่ตึกแถวซูเจียซินก็บอกสิ่งที่เธอต้องการ หลัก ๆ ก็จะตกแต่งเหมือนร้านสาขาอื่น ๆ คือด้านหน้าใส่ผนังกระจก ทาสีขาวใหม่ทั้งหมด ติดหลอดไฟเพิ่ม ปูพื้นกระเบื้อง ทำห้องลองชุด ชั้นสองก็เป็นส่วนของสำนักงานเอาไว้ใช้ตอนเธอมาตรวจบัญชี และก็แบ่งพื้นที่ไว้เก็บของด้วย
“ติดปัญหาตรงไหนหรือเปล่าคะ” ซูเจียซินถามกับเริ่นหวังเหล่ย
“ไม่มีปัญหาครับ ผมจะสรุปค่าใช้จ่ายให้สหายก่อน” เริ่นหวังเหล่ยบอก
“ภายในวันนี้ทันไหมคะ ฉันอยากจะเซ็นสัญญาว่าจ้างให้เรียบร้อย เพราะฉันจะต้องเดินทางไปดูร้านที่เมืองลู่ชิงอีก”
ซูเจียซินถาม เพราะเธอมีธุระต้องไปที่เมืองเอกของมณฑลต่อ
“สหายคำนวณค่าใช้จ่ายต่าง ๆ ก่อนก็ได้ค่ะ ตอนบ่ายโมงก็มาเจอกันที่นี่อีกครั้ง” ซูเจียซินบอก เผื่อว่าเริ่นหวังเหล่ยจะไปสอบถามราคาวัสดุก่อน
“ได้ครับ” เริ่นหวังเหล่ยตอบรับกลับไป เขาทำงานก่อสร้างอยู่แล้ว ยอมรู้ราคาวัสดุที่จะใช้ “ผมนั่งคำนวณราคาตรงนี้เลยได้ไหมครับ”
“ได้ค่ะ สหายทำงานไปก่อนได้เลย ฉันจะขอตัวไปส่งของที่ไปรษณีย์สักหน่อย” ซูเจียซินบอก
ที่ตึกนี้ไม่มีของอะไรอยู่แล้ว เธอจึงเปิดประตูให้อีกฝ่ายนั่งทำงานรอ ส่วนตัวเองก็ออกไปส่งแบบร่างให้กับลู่อิ้งเยว่ที่ไปรษณีย์ ส่งของเสร็จแล้วหญิงสาวก็แวะไปกินข้าวที่ร้านอาหารของรัฐ จากนั้นก็ซื้อซาลาเปากลับมาให้เริ่นหวังเหล่ยด้วย
ครั้นกลับมาที่ตึกแถวซูเจียซินก็เห็นเริ่นหวังเหล่ยกำลังพูดคุยอยู่กับชายหนุ่มคนหนึ่ง ซึ่งเขาก็คือลูกชายของเริ่นหวังเหล่ย ทั้งสองกำลังพูดคุยเรื่องงานกันอยู่
“นี่ลูกชายผมครับ เริ่นจิ่นเหยียน”
เริ่นหวังเหล่ยแนะนำลูกชายให้ซูเจียซินได้รู้จัก เขาให้ลูกชายแวะเอาสัญญาว่าจ้างมาให้ซูเจียซินดู ตอนนี้หากทำงานให้ใครไม่ว่าพี่น้องหรือญาติสนิทแค่ไหน ก็ต้องทำสัญญาว่าจ้างเพราะเขาเคยถูกโกงจากคนที่เรียกว่าญาติสนิทมาแล้ว
“ฉันซูเจียซินค่ะ” หญิงสาวแนะนำตัวกลับไป
“สวัสดีครับสหายซู”
เริ่นจิ่นเหยียนเอ่ยทักทายซูเจียซิน เขารู้สึกแปลกใจที่เห็นว่าเธอน่าจะอายุน้อยกว่าเขาเสียอีก ทว่าหญิงสาวคนนี้กลับกล้าที่จะออกมาสร้างเนื้อสร้างตัวแล้ว
“ผมคำนวณค่าใช้จ่ายเสร็จแล้ว สหายดูก่อนครับ ถ้าไม่มีอะไรต้องแก้ไขเราก็เซ็นสัญญาว่าจ้างกันได้เลย” เริ่นหวังเหล่ยบอก
ซูเจียซินหยิบสัญญามาอ่านรายละเอียดทั้งหมด ทั้งในส่วนที่คำนวณค่าใช้จ่ายกับรายละเอียดในสัญญาว่าจ้าง เมื่อไม่มีอะไรให้ต้องเปลี่ยนแปลง ซูเจียซินก็ขอตัวไปถอนเงินมาจ่ายค่าแรงงวดแรกก่อน และงานจะเริ่มในวันพรุ่งนี้
เมื่อหญิงสาวกลับมาและนับเงินครบถ้วนแล้ว ทั้งสองก็เซ็นสัญญาว่าจ้างให้เรียบร้อย หลังจากนั้นซูเจียซินก็ให้กุญแจตึกแถวนี้กับอีกฝ่ายไป พร้อมกับซาลาเปาที่เธอซื้อมาฝาก พรุ่งนี้เขาสามารถมาทำงานได้เลย ส่วนเธอจะแวะมาดูภายหลัง
ครั้นจัดการงานทางนี้แล้วเสร็จ ซูเจียซินก็ไปนั่งรอรถโดยสารประจำทางที่จะกลับไปค่ายทหาร นั่งรถกลับมาใช้เวลาเกือบหนึ่งชั่วโมงก็มาถึงที่หน้าค่าย จากนั้นหญิงสาวก็เดินกลับไปที่บ้านพักของเธอ
มาถึงที่บ้านก็เห็นว่าแปลงผักของเธอเป็นรูปเป็นร่างแล้ว เซี่ยอี้เฉินใช้เวลาช่วงกลางวันมาทำแปลงผักให้กับซูเจียซิน หญิงสาวเดินตรวจความเรียบร้อยอย่างพึงพอใจ แม้เขาจะเป็นคุณชายใหญ่ของตระกูลเซี่ย แต่ก็ทำงานบ้านเป็น ทำสวนได้ เธอโชคดีจริง ๆ ที่ได้แต่งงานกับเซี่ยอี้เฉิน
สำรวจสวนจนพอใจแล้ว ซูเจียซินก็ไปทำอาหารไว้รอเซี่ยอี้เฉิน ทำอาหารเสร็จชายหนุ่มก็กลับมาพอดี
“กลับมาถึงนานหรือยังครับ ไปคุยงานกับช่างมีปัญหาไหม”
ชายหนุ่มถามพร้อมกับเดินไปกอดคนรัก เขาเป็นห่วงและก็โทษตัวเองที่ไม่ได้ไปจัดการเรื่องนี้ให้เธอ
“ไม่มีปัญหาค่ะ ทุกอย่างเรียบร้อยดี พรุ่งนี้ทางช่างจะเริ่มทำงานแล้ว ส่วนฉันก็จะเดินทางไปเมืองลู่ชิงค่ะ” ซูเจียซินว่า
“เหนื่อยหน่อยนะครับ” ชายหนุ่มปลอบก่อนจะก้มลงจูบที่กลางหน้าผากของภรรยา
“ไม่เหนื่อยค่ะ เปิดแค่สี่ร้านก็พอแล้ว ทำแค่นี้ไม่เหนื่อยอะไรมาก หลังปรับปรุงร้านในเมืองลู่ชิงเสร็จแล้ว ฉันจะปรับปรุงบ้านต่อนะคะ”
“ครับ อยากทำอะไรก็ทำ” ชายหนุ่มยกการตัดสินใจทั้งหมดให้กับซูเจียซิน เขาเป็นแค่ผู้ช่วยรอรับคำสั่งจากเธอเท่านั้น
“ไปล้างมือก่อนค่ะ กับข้าวเสร็จแล้ว”
“ครับ”
จากนั้นหนุ่มสาวก็มานั่งกินข้าวด้วยกัน
“แปลงผักตากดินไว้ก่อนนะคะ รอฉันกลับมาจะมาปลูกเอง” ซูเจียซินบอกเพราะไม่อยากเพิ่มงานให้กับเซี่ยอี้เฉินตอนที่เธอไม่อยู่
“ได้ครับ” ชายหนุ่มตอบรับ
หลังจากนั้นซูเจียซินก็บอกเล่าว่าวันนี้เธอไปทำอะไรมาบ้าง และใช้เงินไปเท่าไหร่ เซี่ยอี้เฉินก็นั่งฟังซูเจียซินเล่าเรื่องของเธออย่างเพลิน ๆ กระทั่งข้าวหมดไปสองถ้วยก็รู้สึกอิ่ม
ฝากนิยายเรื่องใหม่หน่อยนะคะ
https://writer.dek-d.com/suchanya2117/writer/view.php?id=2703487
ฝากอีบุ๊กด้วยนะคะ มีทั้งหมด 39 บท + บทส่งท้าย (ประมาณ 117,800 คำ)
https://novel.dek-d.com/ebook/48908/
แวะไปดูนิยายลดราคาของจิณณ์ชญาได้นะคะ
