บทที่ 33 ต้นตอของข่าวลือ 2
บทที่ 33 ต้นตอของข่าวลือ 2
หลังกินข้าวอิ่มแล้ว หนุ่มสาวก็มานั่งพูดคุยกันต่อ เซี่ยอี้เฉินจึงได้บอกถึงเรื่องข่าวลือของซูเจียซิน ที่เกิดขึ้นในค่ายทหาร
“เรื่องข่าวลือของคุณ ทางค่ายทหารได้ตรวจสอบแล้ว มีญาติคนหนึ่งที่มาเยี่ยมทหารในค่าย เอ่ยเรื่องนี้ขึ้นมา จากนั้นก็มีคนเอาไปพูดต่อ”
“ญาติทหารเหรอคะ พวกเขารู้จักฉันด้วยเหรอคะ” ซูเจียซินถามด้วยความแปลกใจ คนพวกนั้นรู้จักเธอได้ยังไงเพราะเธอเพิ่งมาที่นี่
“ซ่งจื้อเผิงแต่งงานใหม่แล้วครับ ผู้หญิงคนนั้นกับพี่สะใภ้อย่างหานฉิงอี้เข้ากันได้ดีมาก เรื่องวุ่นวายก็เริ่มมาจากสองคนนี้ หานฉิงอี้แต่งเรื่องให้ร้ายคุณ ภรรยาใหม่ของซ่งจื้อเผิงนำเรื่องเหล่านั้นไปพูดเสริมเติมแต่งจนเลยเถิด ซ่งจื้อเผิงกับภรรยาของเขาเคยเห็นคุณอยู่กับผม ตอนนั้นทั้งสองคงเดาว่าคุณกับผมคบหากันอยู่”
ชายหนุ่มบอกเล่าพร้อมกับสังเกตท่าทีของซูเจียซินไปด้วย ครั้นเห็นว่าเธอไม่เปลี่ยนสีหน้าเขาก็เล่าต่อ
“หวูชุนฟางภรรยาของซ่งจื้อเผิงเอาเรื่องของคุณไปเล่าต่อ และคนที่ได้ยินเรื่องนี้ก็บังเอิญมาเยี่ยมญาติที่ค่ายทหารนี้พอดี เรื่องที่ผมแต่งงานเป็นที่พูดถึงในค่ายทหารอยู่แล้ว เพราะพวกเขาอยากรู้ว่าภรรยาของผมจะเป็นผู้หญิงแบบไหน เมื่อพูดถึงชื่อของผมและชื่อของคุณ ก็ทำให้ญาติทหารคนนั้นนึกถึงเรื่องที่หวูชุนฟางพูดขึ้นมาได้ จึงได้บอกเล่าเรื่องที่ไม่จริงของคุณออกไป จากนั้นเรื่องก็ลุกลามไปใหญ่โต”
ชายหนุ่มบอกก่อนจะถอนหายใจออกมา พอเป็นเรื่องไม่ดีทุกคนกลับอยากรู้อยากเห็น แต่ครั้นเป็นเรื่องดีทุกคนกลับไปค่อยอยากจะพูดถึง ทำให้รู้ว่าจิตใจของคนเรามักจะอิจฉาที่ผู้อื่นได้ดีกว่าตน
“ตอนนี้ทางค่ายทหารได้ตัวคนผิดแล้ว ทว่าญาติที่นำเรื่องนี้มาบอกเล่าได้กลับไปแล้ว โดยที่ไม่รู้ว่าตัวเองทำให้ครอบครัวของน้องชายต้องเดือดร้อน นายทหารผู้นั้นถูกตักเตือนเพราะเขาควบคุมคนในบ้านได้ไม่ดี อาจมีผลต่อการพิจารณาผลงานของเขาด้วย ส่วนภรรยาของนายทหารที่นำเรื่องนี้ไปเล่าต่อ ถูกคาดโทษไว้ก่อน หากทำผิดอีกก็จะให้ย้ายออกไปจากที่นี่ เพื่อไม่ให้มาสร้างความวุ่นวายได้อีก แล้วยังต้องมาอ่านประกาศความผิดและกล่าวขอโทษคุณเป็นเวลาเจ็ดวัน อีกทั้งญาติคนนั้นก็ถูกห้ามไม่ให้เข้ามาในค่ายทหารอีก”
เซี่ยอี้เฉินยังไม่รู้สึกพอใจกับบทลงโทษนี้ ภรรยาของเขาไม่ควรมาถูกกล่าวหาด้วยคำพูดที่ไม่เป็นจริง
“ซ่งจื้อเผิงรู้เรื่องที่ฉันจดทะเบียนสมรสกับคุณไหมคะ” ซูเจียซินถาม หากผู้ชายคนนั้นรู้เรื่องนี้อาจจะมาสร้างความวุ่นวายให้เธอได้
ชายหนุ่มนึกแปลกใจที่หญิงสาวให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มากกว่า
“ก่อนหน้าคงยังไม่รู้ครับ เขาแค่บังเอิญเห็นคุณอยู่กับผมที่เมืองลู่ชิง แต่ตอนนี้ไม่แน่ครับ เขาอาจจะรู้แล้ว ถ้าญาติของทหารคนนั้นกลับไปบอกหวูชุนฟางว่าคุณอยู่ที่นี่ พวกเขาคงรู้ว่าคุณแต่งงานกับผมแล้ว” ชายหนุ่มว่า
“เรื่องในค่ายทหารก็ให้จบแค่นี้เถอะค่ะ ฉันไม่อยากมีปัญหาเพิ่ม ส่วนสะใภ้ตระกูลซ่งสองคนนั้น คงปล่อยไว้ไม่ได้เพราะเรื่องเหล่านี้พวกเธอเป็นคนกุขึ้นมา ยังไงก็ต้องรับผิดชอบ”
ซูเจียซินคิดว่าคงปล่อยสะใภ้ของตระกูลซ่งทั้งสองคนไปไม่ได้ ไม่อย่างนั้นพวกเธอจะไม่เงียบเสียที และยังจะใส่ร้ายเธอไม่จบ
“ผมรู้ แต่เรื่องนี้พ่ออยากจะจัดการเอง คุณก็ปล่อยให้พ่อจัดการไปเถอะ ส่วนคุณก็ดูแลเรื่องร้านของคุณไป เรื่องอื่นไม่ต้องเป็นห่วง” เซี่ยอี้เฉินบอกกับภรรยา
“ได้ค่ะ”
เมื่อพ่อสามีจะจัดการเรื่องนี้ให้ ซูเจียซินก็ไม่คิดจะเข้าไปยุ่งอีก พ่อสามีคงอยากแสดงน้ำใจ เธอก็ต้องเปิดโอกาสให้เขาได้ทำ
“เอาไว้ไปที่คฤหาสน์ตระกูลเซี่ย ฉันจะไปขอบคุณคุณพ่อกับน้าอวิ๋นซวงด้วยตัวเองอีกทีค่ะ”
“แล้วแต่คุณจะเห็นสมควรเลยครับ”
เซี่ยอี้เฉินไม่ได้ห้ามให้ซูเจียซินสนิทกับคนในครอบครัวของเขา ยิ่งเธอสนิทก็จะเป็นการดีกับเธอ ดูแล้วทุกคนก็เอ็นดูเธอ
“ฉันคงต้องโทรไปบอกแม่ให้ระวังซ่งจื้อเผิงไว้บ้าง”
ซูเจียซินว่า เธอไม่เหลือความนับถือผู้ชายคนนั้นเป็นพ่ออีก เพราะจนถึงตอนนี้เขาก็ยังคิดร้ายกับเธอไม่เลิก
“ก็ดีครับ”
ชายหนุ่มเห็นด้วยที่ซูเจียซินจะโทรไปเตือนแม่ของเธอให้ระวังตัวไว้บ้าง แต่ทางนั้นมีมู่จวิ้นเต๋ออยู่ อีกฝ่ายคงไม่ปล่อยให้ภรรยาของตัวเองเป็นอะไรไป
พูดคุยกันอีกสักพักซูเจียซินก็ไปเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋า เตรียมตัวจะเดินทางไปเมืองลู่ชิง ระหว่างนั้นเซี่ยอี้เฉินก็ไปอาบน้ำก่อน ชายหนุ่มอาบน้ำเสร็จแล้ว ซูเจียซินก็ไปอาบน้ำบ้าง
ครั้นเห็นกระเป๋าที่ซูเจียซินเตรียมไว้ เซี่ยอี้เฉินก็ใจหาย เขาไม่อยากแยกกันอยู่กับซูเจียซิน เมื่อหญิงสาวอาบน้ำเสร็จแล้วก็มานอนบนเตียง ชายหนุ่มก็รวบตัวเธอเข้าไปกอด
“ผมไม่ชินแน่ที่ต้องนอนคนเดียว” ชายหนุ่มบอก เพราะหลังแต่งงานเขาก็ไม่เคยนอนคนเดียวเลย
“ทำเป็นพูดไปค่ะ ถ้าคุณออกไปทำภารกิจก็ต้องนอนโดยไม่มีฉันอยู่แล้ว”
หญิงสาวว่า เพราะเธอรู้ว่าทั้งสองคนคงไม่ได้นอนกอดกันแบบนี้ทุกคืน ถ้าเธอไม่ไปดูร้านค้าเขาก็ต้องไปทำภารกิจ
“เวลานั้นคงเป็นช่วงที่ทรมานของผม” ชายหนุ่มบอก แล้วก็ซุกหน้าเข้ากับซอกคอของซูเจียซิน
“ต้องไม่มีใครเชื่อแน่ว่าคุณจะพูดแบบนี้”
ซูเจียซินว่าปนขำ เพราะเซี่ยอี้เฉินเวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่น หรืออยู่ต่อหน้าครอบครัวของเขา จะเป็นคนที่นิ่งเงียบ พูดน้อยมาก ทว่าเวลาอยู่กับเธอ เขากลับพูดคำน่ารักพวกนี้ออกมาได้อย่างคล่องปาก
“ก็คุณสำคัญกับผม”
ชายหนุ่มบอก แล้วก็พลิกตัวไปจูบภรรยา เขาจะไม่ได้นอนกอดเธออีกหลายคืน ขอเก็บช่วงเวลานี้ไว้ก่อน
หลังจากนั้นภายในห้องนอนก็ร้อนระอุขึ้นมากกว่าเดิม กลิ่นอายความรักคละคลุ้ง ผสานกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อ เกิดเสียงดังอยู่ค่อนคืน ก่อนที่เซี่ยอี้เฉินจะยอมให้ซูเจียซินได้นอน เพราะพรุ่งนี้เธอต้องเดินทางไกล
ฝากนิยายเรื่องใหม่หน่อยนะคะ
https://writer.dek-d.com/suchanya2117/writer/view.php?id=2703487
ฝากอีบุ๊กด้วยนะคะ มีทั้งหมด 39 บท + บทส่งท้าย (ประมาณ 117,800 คำ)
https://novel.dek-d.com/ebook/48908/
แวะไปดูนิยายลดราคาของจิณณ์ชญาได้นะคะ
