บทที่ 34 ซื้อรถบรรทุก 1
บทที่ 34 ซื้อรถบรรทุก 1
เช้าวันต่อมาซูเจียซินก็ลุกขึ้นมาทำอาหารเช้าเช่นทุกวัน ครั้นเซี่ยอี้เฉินไปฝึกกลับมาหนุ่มสาวก็มานั่งกินข้าวด้วยกัน จากนั้นเซี่ยอี้เฉินก็เดินไปรอรถโดยสารประจำทางกับซูเจียซินที่หน้าค่ายทหารด้วย หญิงสาวจะนั่งรถโดยสารประจำทางเข้าไปในเมืองเหอผิงก่อน แล้วจึงจะนั่งรถไฟต่อไปยังเมืองลู่ชิง
กระทั่งเห็นรถโดยสารประจำทางมาซูเจียซินก็บอกลาสามี
“ฉันไปก่อนนะคะ คุณก็กลับเข้าไปข้างในได้แล้วค่ะ”
“ผมรอคุณขึ้นรถก่อน” ชายหนุ่มบอก
เมื่อรถโดยสารประจำทางจอดรับ ซูเจียซินก็โบกมือลาเซี่ยอี้เฉินอีกครั้งแล้วก็ขึ้นรถไป จนเมื่อรถโดยสารประจำทางลับสายตาไปแล้ว ชายหนุ่มจึงเดินกลับไปทำงาน
ภาพที่ซูเจียซินไปยืนรอรถโดยสารประจำทาง ทำให้หลายคนแอบนินทาว่าเธอเข้าไปในเมืองทุกวัน มีธุระอะไรนักหนา หรือแค่อยากแต่งตัวสวยทุกวัน ทว่าการพูดคุยนี้ก็แอบคุยกันเบา ๆ เพราะไม่อยากให้เกิดเรื่องขึ้นกับตัวเอง ด้วยรู้แล้วว่าคนที่ปล่อยข่าวลือไม่จริงเกี่ยวกับซูเจียซินได้รับโทษอะไรบ้าง
ซูเจียซินนั่งรถโดยสารประจำทางไปแล้ว จึงไม่ได้ยินเสียงตามสายภายในค่ายทหาร ซึ่งมีคนกำลังประกาศความผิดของตัวเองและกล่าวขอโทษซูเจียซิน ที่ได้สร้างข่าวลือไม่เป็นจริงเกี่ยวกับเธอ
ความจริงซูเจียซินก็ไม่ได้สนใจเรื่องนี้อยู่แล้ว และเธอก็ไม่ได้แก้ข่าวที่ผู้อื่นพูดถึงเรื่องของเธอสักเท่าไหร่ รวมไปถึงเรื่องการแต่งตัวของเธอ อีกไม่นานคนพวกนั้นก็จะรู้ความจริงเอง
หญิงสาวนั่งรถมาถึงตัวเมืองก็ไปซื้อตั๋วรถไฟ จากนั้นก็เดินทางต่อไปที่เมืองลู่ชิง มาถึงที่สถานีรถไฟก็เป็นช่วงเย็นแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นตระกูลเซี่ยก็ยังให้พ่อบ้านขับรถไปรอรับเธอ
ครั้นมาถึงคฤหาสน์ตระกูลเซี่ยก็เห็นพ่อสามีกับแม่เลี้ยงของสามี กำลังรอเธออยู่ที่ห้องรับแขก เห็นแบบนี้แล้วซูเจียซินก็นึกดีใจที่ทุกคนเอ็นดูเธอ
“คุณพ่อ คุณน้า” ซูเจียซินเอ่ยทักทายผู้ใหญ่ที่นั่งรอเธออยู่
“เดินทางเป็นยังไงบ้าง” เซี่ยเหว่ยกั๋วถามกับลูกสะใภ้
“เรียบร้อยดีค่ะ ทำให้คุณพ่อต้องเป็นห่วงแล้ว” หญิงสาวตอบกลับไปและรู้สึกผิดที่ทำให้ผู้ใหญ่ต้องมารอเธอแบบนี้
“ได้เห็นหนูมาถึงบ้านอย่างปลอดภัย พ่อถึงจะสบายใจ ไม่อย่างนั้นเจ้าเด็กนั่นได้โกรธพ่อแน่” เซี่ยเหว่ยกั๋วบอกกับลูกสะใภ้ แล้วก็พานบ่นไปถึงลูกชายคนโตด้วย
“กินอะไรมาหรือยัง น้าทำเกี๊ยวไว้ให้” กู้อวิ๋นซวงถาม เพราะเป็นห่วงกลัวว่าซูเจียซินจะหิว
ซูเจียซินไม่ได้หิวมาก เธอหาอะไรกินรองท้องบนรถไฟมาแล้ว ความจริงเธออยากจะพักผ่อนมากกว่า และไม่อยากให้อีกฝ่ายลำบาก ทว่ากู้อวิ๋นซวงก็เตรียมเกี๊ยวไว้ให้แล้ว ซูเจียซินจึงไม่กล้าปฏิเสธน้ำใจ
“ยังค่ะ” หญิงสาวบอกด้วยความเกรงใจ “ต้องรบกวนคุณน้าแล้วล่ะค่ะ”
“ไม่รบกวน คนกันเองไม่ต้องเกรงใจ” กู้อวิ๋นซวงเอ่ยออกไปแล้วก็ลุกไปเตรียมเกี๊ยวให้กับซูเจียซิน
เมื่อเห็นว่าหญิงสาวมาถึงอย่างปลอดภัยแล้ว เซี่ยเหว่ยกั๋วก็จะขึ้นไปพักผ่อนบ้าง
“ตามสบายนะ พ่อจะไปอ่านหนังสือสักหน่อย”
“ค่ะ” ซูเจียซินตอบรับอีกฝ่าย ก่อนจะหันไปบอกกับกู้อวิ๋นซวงบ้าง “คุณน้าไปพักผ่อนเถอะค่ะ ฉันกินเสร็จก็จะไปพักเหมือนกัน”
เพื่อไม่ให้ซูเจียซินรู้สึกอึดอัดกู้อวิ๋นซวงจึงจะไปพักผ่อนก่อน อย่างไรที่นี่ก็เป็นบ้านของเธอเหมือนกัน ไม่จำเป็นต้องเกรงใจกันเกินไป เธอจะได้ไม่รู้สึกเหมือนถูกจับผิดด้วย
“อย่างนั้นก็ได้จ้ะ ห้องนอนของเธอ น้าให้คนไปทำความสะอาดไว้แล้ว ส่วนคุณปู่ท่านนอนพักผ่อนไปแล้ว ไว้พรุ่งนี้ค่อยไปทักทายท่าน”
“ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะที่ช่วยจัดการทุกอย่างให้” หญิงสาวบอกขอบคุณกู้อวิ๋นซวง ที่ช่วยจัดเตรียมทุกอย่างไว้ให้
“ไม่เป็นไรจ้ะ เธอก็ลูกหลานคนหนึ่งของตระกูลเซี่ย ไม่ต้องคิดมาก เดินทางมาเหนื่อย ๆ ก็รีบกินแล้วก็รีบไปพักผ่อนล่ะ” กู้อวิ๋นซวงว่า
“ค่ะ” ซูเจียซินตอบรับ จากนั้นอีกฝ่ายก็ขอตัวไปพักผ่อนก่อน
หลังซูเจียซินกินเกี๊ยวหมดถ้วยแล้ว สหายเกาก็จะมาช่วยเก็บถ้วยไปล้างให้
“วางไว้เถอะค่ะ เดี๋ยวฉันทำเอง คุณเดินทางมาเหนื่อย ๆ รีบไปพักผ่อนเถอะค่ะ” สหายเกาบอกกับซูเจียซิน
“ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณนะคะ” ซูเจียซินเอ่ยขอบคุณสหายเกาไป
เกาชุนหลันเป็นแม่บ้าน ช่วยดูแลคฤหาสน์ตระกูลเซี่ยมาหลายปี และเธอรอที่จะเก็บถ้วยชามไปล้าง ก่อนจะตรวจดูความเรียบร้อยภายในบ้านอีกครั้ง แล้วจึงจะไปนอนพักบ้าง
“ไม่เป็นไรค่ะ” เกาชุนหลันว่า
เมื่ออีกฝ่ายบอกแบบนั้นซูเจียซินก็กลับเรือนหลังเล็กไปพักผ่อน เข้ามาในบ้านแล้วเธอก็จะโทรไปบอกเซี่ยอี้เฉินสักหน่อย ว่าเดินทางมาถึงคฤหาสน์ตระกูลเซี่ยแล้ว โชคดีว่าที่บ้านมีโทรศัพท์ติดตั้งไว้แล้ว จึงโทรหากันได้สะดวก และเธอเดาว่าเขาน่าจะรอรับโทรศัพท์ของเธออยู่
“สหายขอสายผู้พันเซี่ยหน่อยค่ะ”
(รอสักครู่นะครับ ไม่ต้องวางสาย) นายทหารผู้นั้นบอก ทำให้ซูเจียซินรู้ว่าเธอเดาไม่ผิด
(ซินซินไปถึงนานหรือยัง คุณปลอดภัยดีไหม)
“ฉันมาถึงสักพักแล้วค่ะ คุณน้าเตรียมเกี๊ยวไว้รอ ฉันจึงนั่งกินเกี๊ยวก่อน แล้วก็โทรมาหาคุณนี่แหละค่ะ”
(ปลอดภัยก็ดีแล้ว) ชายหนุ่มว่า (ซินซินวันพรุ่งนี้ผมต้องออกไปทำภารกิจ คงโทรหาคุณไม่ได้ มีอะไรก็บอกกับพ่อนะ)
“ค่ะ ฉันรู้แล้วคุณไม่ต้องเป็นห่วง ดูแลตัวเองดี ๆ นะคะ”
(ครับ)
คุยกันอีกสองสามคำเซี่ยอี้เฉินก็วางสายไป เพราะอยากให้ซูเจียซินรีบพักผ่อน
เมื่อวางสายแล้ว ซูเจียซินก็ไปอาบน้ำ กระเป๋าเสื้อผ้าของเธอถูกนำมาเก็บไว้ที่ห้องนี้แล้ว หญิงสาวจึงไปอาบน้ำก่อน แล้วก็มานอนพักเพราะเธอรู้สึกเพลียจากการเดินทางมาทั้งวัน
ฝากอีบุ๊กด้วยนะคะ มีทั้งหมด 39 บท + บทส่งท้าย (ประมาณ 117,800 คำ)
https://novel.dek-d.com/ebook/48908/
แวะไปดูนิยายลดราคาของจิณณ์ชญาได้นะคะ
