บทที่ 35 เกิดเรื่องขึ้นที่ตระกูลซ่งอีกแล้ว 3
บทที่ 35 เกิดเรื่องขึ้นที่ตระกูลซ่งอีกแล้ว 3
ผู้คนหันไปมองหานฉิงอี้และผู้เฒ่าทั้งสองในตระกูลซ่ง ด้วยสายตาที่แปลกไป และคิดไปว่าคนบ้านซ่งยังจะคบหาได้อีกหรือไม่
“ลูกสาวฉันไม่ได้ทำอะไร”
หานฉิงอี้เถียงกลับไป เธอไม่ยอมให้คนอื่นมาพูดจาให้ร้ายลูกสาวของเธอ แม้ว่าซ่งเจียหนิงจะติดคุกอยู่ก็ตาม
“หานฉิงอี้ เธอรู้ว่าเรื่องราวทั้งหมดแท้จริงเป็นยังไง แต่ก็ยังใส่ร้ายเจียซินไม่หยุด เห็นทีเราคงต้องไปคุยกันที่สถานีตำรวจสักครั้ง” ซูฟางเฟยข่มขู่ออกไป
ในตอนนั้นมู่จวิ้นเต๋อก็มองไปยังซ่งจื้อเผิง ซึ่งอีกฝ่ายก็ทำเงียบราวกับไม่มีตัวตน
“ฉันไม่ไป ฉันไม่ได้ทำอะไร คนที่เอาเรื่องไม่เป็นเรื่องไปพูดก็คือหวูชุนฟางไม่ใช่ฉัน”
หานฉิงอี้เห็นท่าไม่ดีก็รีบโยนความผิดทุกอย่างไปที่หวูชุนฟางทันที
“พี่สะใภ้พูดแบบนี้ได้ยังไง เรื่องพวกนั้นก็เป็นพี่สะใภ้เล่าให้ฉันฟังเอง”
หวูชุนฟางเริ่มไม่พอใจหานฉิงอี้ที่โยนความผิดมาให้เธอคนเดียว
“ฉันไม่เคยพูด เธอไปได้ยินใครพูดมา” หานฉิงอี้เถียงกลับไป “ฉันไม่รู้เรื่อง”
หานฉิงอี้เห็นมู่จวิ้นเต๋อก็จำได้ เธอเคยเจอเขาที่ร้านบะหมี่ในตำบล เมื่อมีตำรวจอยู่ด้วย หานฉิงอี้ก็ไม่กล้าอวดเก่งอีก รีบปฏิเสธออกไปทันที
“พี่สะใภ้เป็นคนบอกฉันเอง ไม่อย่างนั้นฉันจะรู้เรื่องนี้ได้ยังไง ดูแล้วคนอื่นไม่มีใครรู้เรื่องนี้ด้วยซ้ำ” หวูชุนฟางว่า
ตอนแรกก็แค่โต้เถียงกัน สุดท้ายพี่สะใภ้กับน้องสะใภ้ก็เริ่มลงไม้ลงมือกัน เมื่อพูดจาไม่เข้าหู ไม่ต้องให้ซูฟางเฟยได้ลงมือเอง ผู้คนที่ก่อนหน้านั้นมาดูเรื่องเหม็นเน่าของซ่งเจิ้นกั๋ว ก็กลายเป็นว่าได้มาดูเรื่องสนุกของผู้หญิงสองคนนี้แทน
พวกเขามองผู้หญิงสองคนตบตีกัน แต่ไม่มีใครเข้าไปห้าม และในตอนนั้นก็มีเจ้าหน้าที่ตำรวจสามนายมาที่บ้านตระกูลซ่ง
“ใครคือหานฉิงอี้กับหวูชุนฟาง”
เสียงเรียกชื่อของตัวเอง ทำให้พี่สะใภ้กับน้องสะใภ้ที่กำลังตบตีกันอยู่ หยุดมือทันที
“คนไหนคือหานฉิงอี้กับหวูชุนฟาง” เจ้าหน้าที่ตำรวจถามอีกครั้ง ก่อนที่ทุกคนจะชี้ไปยังคนที่ตบตีกันอยู่บนพื้น
“หานฉิงอี้และหวูชุนฟาง ใส่ร้ายทหารกล้าและครอบครัว คนที่ร่วมมือกันปล่อยข่าวลือเสียหายได้ยอมรับผิดแล้ว และซัดทอดมาที่สหายทั้งสองคน ทางหน่วยงานทหารต้องการให้มีบทลงโทษกับคนผิด เพื่อที่จะได้ไม่มีใครเอาเป็นเยี่ยงอย่าง เชิญสหายทั้งสองไปกับเราด้วย”
“ฉันไม่ไป ฉันไม่เคยพูดอะไร” หานฉิงอี้ว่า
แม้ครอบครัวของทหารผู้นั้นจะได้ยินข่าวลือไม่จริงมาจากหวูชุนฟาง แต่หวูชุนฟางยืนยันว่าเรื่องพวกนี้มาจากพี่สะใภ้ของตน เชื่อถือได้ ทำให้วันนี้หานฉิงอี้จึงถูกจับไปด้วย
“เรามีทั้งพยานและหลักฐาน หากไม่ยอมไปดี ๆ เราก็คงต้องจับกุมตัวไป” เจ้าหน้าที่ตำรวจว่า
เรื่องกลายมาเป็นแบบนี้ สองผู้เฒ่าตระกูลซ่งก็รีบเดินหนีทันที ซ่งจื้อเผิงก็หลบไปอยู่หลังคนอื่น หวูชุนฟางกวาดสายตามองหาสามีกลับไม่เห็นเขา เธอก็ได้แต่นึกโกรธแค้นสามีและตระกูลซ่งอยู่ในใจ
สุดท้ายหานฉิงอี้ก็เป็นลมล้มพับไปตรงนั้น เจ้าหน้าที่ตำรวจก็จำต้องจับตัวเธอไปทั้งแบบนั้น และได้จับตัวหวูชุนฟางไปด้วย
สตรีทั้งสองถูกจับตัวไป เรื่องของซ่งเจิ้นกั๋วกับหานฉิงอี้ก็จำต้องหยุดไว้แค่นั้น ก่อนที่ทุกคนจะแยกย้ายกันกลับไป หัวหน้าหมู่บ้านก็เข้ามาพูดกับซ่งป๋อเฉิงและหูฮุ่ยหรูสองผู้ชราบ้านซ่ง
“หากยังปล่อยให้มีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอีก คราวหน้าคนที่ถูกจับคงเป็นพวกแกสองผู้เฒ่าแล้ว เลือกเอาว่าจะตายที่บ้าน หรือจะไปตายยังสถานที่ห่างไกล ที่ที่จะถูกพาตัวไปใช้แรงงาน”
หัวหน้าหมู่บ้านกล่าวอย่างไม่ไว้หน้าใครอีก เขามีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับซ่งป๋อเฉิง จึงสามารถพูดแบบนี้ได้ แล้วก็หันไปมองมู่จวิ้นเต๋อที่ยืนอยู่ ก่อนจะถอนหายใจออกมา จากนั้นก็หันมากล่าวกับซ่งจื้อเผิงที่เอาแต่ก้มหน้าอยู่หลังผู้เป็นแม่
“ผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างซูฟางเฟย เมื่อก่อนเขาเป็นหัวหน้าสถานีตำรวจในตำบล ตอนนี้ตำแหน่งของเขาเลื่อนสูงขึ้นแล้ว ไม่ใช่คนที่แกซ่งจื้อเผิงจะไปยุ่งด้วยได้ ยังไงก็ให้เหลือคนตระกูลซ่งไว้บ้าง ไม่ใช่พากันไปติดคุกหมด”
ซุยเล่อฉีกล่าวเตือน
“การที่แกไปสร้างข่าวลือในค่ายทหาร และเขาตามมาที่หมู่บ้านเล็ก ๆ นี้ได้ คนที่แกไปยุ่งด้วยตำแหน่งคงไม่ธรรมดา ถ้าแกยังไม่หยุดยุ่งกับสองแม่ลูก คราวนี้เขาคงไม่แค่เตือนแกอีก”
สิ่งที่ควรเตือนก็ได้เตือนไปแล้ว ซุยเล่อฉีก็ไม่มีอะไรจะพูดอีก ก่อนจะเดินออกจากบ้านตระกูลซ่งไป
“สิ่งที่เมียแกทำ ฉันไม่เชื่อว่าแกไม่รู้เรื่องด้วย วันนี้ตำรวจไม่จับแกไปด้วยถือว่าแกโชคดี แต่ถ้าแกยังคิดมาทำร้ายลูกสาวของฉันอีก คราวหน้าฉันจะให้แกติดคุกไปด้วย”
ซูฟางเฟยกล่าวด้วยความอาฆาต ซ่งจื้อเผิงไม่กล้าที่จะมองหน้าซูฟางเฟยด้วยซ้ำ เขายังหวาดกลัวกับคำพูดของซุยเล่อฉีอยู่ ครั้นเงยหน้าขึ้นมาเขาก็สบเข้ากับสายตาของมู่จวิ้นเต๋อ อีกฝ่ายเพียงแค่ยิ้มมุมปาก แต่นั่นก็ราวกับกำลังขู่เขาอยู่
ซ่งจื้อเผิงรู้สึกได้ว่าหากเกิดเรื่องขึ้นกับสองแม่ลูกอีก เขาคงมีจุดจบที่ไม่ดีแน่ เมื่อคิดแบบนั้นซ่งจื้อเผิงก็รู้สึกเย็นไปทั่วแผ่นหลัง
จากนั้นคนตระกูลซูก็จากไปโดยที่พวกเขาไม่ต้องลงมือทำอะไรเลย และก็ได้ยินเสียงร้องไห้คร่ำครวญของหูฮุ่ยหรูและเสียงด่าทอที่ไม่รู้ว่าด่าใคร ด้วยไม่มีใครสนใจตระกูลซ่งอีกแล้ว
ซ่งจื้อเผิงจากนี้ก็ต้องเลี้ยงดูคนแก่สองคน และคนพิการอีกสองคน ส่วนซ่งลี่หมิงก็กลายเป็นอันธพาลไปแล้ว หลานชายที่เขาหวังพึ่งพาตอนนี้พึ่งใครไม่ได้แล้ว เขาต้องพึ่งตัวเองซึ่งก็ไม่รู้ว่าจะทำได้อย่างไร เพราะเขาไม่เคยทำอะไรสำเร็จสักอย่าง
ฝากอีบุ๊กด้วยนะคะ มีทั้งหมด 39 บท + บทส่งท้าย (ประมาณ 117,800 คำ)
https://novel.dek-d.com/ebook/48908/
แวะไปดูนิยายลดราคาของจิณณ์ชญาได้นะคะ
