บทที่ 36 เรื่องที่อยากบอกต่อ 1
บทที่ 36 เรื่องที่อยากบอกต่อ 1
ซูเจียซินได้รู้เรื่องของตระกูลซ่งก็ในวันถัดมา หลังจากที่ซูฟางเฟยกลับมาถึงที่บ้านแล้ว
“สะใภ้ทั้งสองคนของตระกูลซ่งถูกจับตัวไปแล้วล่ะ หวังว่าจากนี้จะไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอีก”
ซูฟางเฟยว่า ถ้าหานฉิงอี้ถูกจับตัวไปก็คงไม่มีใครมาพูดให้ร้ายลูกสาวของเธออีกแล้ว
การจัดการเรื่องราวคราวนี้ซูเจียซินรู้ว่าผู้ที่อยู่เบื้องหลังคงเป็นตระกูลเซี่ย
“แม่ไม่ต้องกังวลใจไปหรอกค่ะ ครั้งนี้สองคนนั้นคงได้บทเรียนแล้ว” ซูเจียซินไม่ได้พูดอะไรมากเพราะไม่อยากให้แม่ของเธอคิดมากอีก
และในตอนนั้นเธอก็หันไปสบตากับมู่จวิ้นเต๋อ ซึ่งทั้งสองคนก็รู้ดีว่าสะใภ้ของตระกูลซ่งจะได้บทเรียนที่หนักหนาแน่ อาจจะถูกส่งไปใช้แรงงานเพื่อปรับปรุงความคิดอีกหลายปี ชีวิตที่นั่นจะไม่ใช่เรื่องดีของหานฉิงอี้และหวูชุนฟาง
แม้คนที่ลงชนบทจะได้กลับถิ่นเดิมของตนแล้ว ทว่าสถานที่ที่จะถูกส่งไปใช้แรงงานดัดนิสัยก็ยังมีอยู่ ซึ่งอาจจะโหดร้ายกว่าการไปใช้แรงงานในชนบท
“แม่ก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น”
เมื่อเรื่องทุกอย่างจบแล้ว วันต่อมาซูเจียซินก็เดินทางกลับไปยังเมืองลู่ชิง เธอจะไปตรวจดูร้านค้า แล้วก็จะให้ช่างเริ่มซ่อมบ้านของเธอต่อ
ครั้นไปถึงเมืองลู่ชิง หญิงสาวไม่ได้กลับไปที่คฤหาสน์ตระกูลเซี่ยทันที เธอแวะมาดูที่ร้านก่อน มาถึงก็เห็นว่าร้านปรับปรุงเสร็จแล้ว ซูเจียซินเดินตรวจดูความเรียบร้อยของการทำงาน เมื่อไม่มีอะไรต้องแก้ไขแล้ว เธอก็ไปเบิกเงินสดมาจ่ายค่าแรงงวดสุดท้ายให้กับช่าง จากนั้นหญิงสาวก็กลับไปพักที่คฤหาสน์ตระกูลเซี่ย
วันรุ่งขึ้นซูเจียซินก็เรียกพนักงานทั้งสามคนมาช่วยกันทำความสะอาดร้าน แล้วก็ให้เซียวหลินอวี้ขับรถไปรับเสื้อผ้ามา
ระหว่างนั้นซูเจียซินก็พาฟางเหอกวงไปดูบ้านที่เธอต้องการจะปรับปรุง โดยรวมแล้วบ้านหลังนี้โครงสร้างยังดีอยู่ ที่ผ่านมามีคนเช่าอยู่ก็จริง แต่บ้านไม่ได้ทรุดโทรม หลังจากหมดสัญญาเช่าแล้ว เซี่ยอี้เฉินก็คอยให้คนมาทำความสะอาดอยู่ตลอด
แต่ถึงอย่างนั้นซูเจียซินก็ให้ซ่อมแซมบ้านอยู่หลายจุด เพราะเธออยากจะปรับปรุงให้เป็นไปในแบบที่เธอต้องการ เมื่อพูดคุยรายละเอียดกันเข้าใจแล้ว หญิงสาวก็ทำสัญญาว่าจ้างให้ปรับปรุงบ้าน และก็จ่ายเงินค่าแรงงวดแรกไปก่อน
ซูเจียซินกลับมาที่ร้านในตอนเย็น เซียวหลินอวี้ก็ขับรถขนเสื้อผ้ากลับมาถึงร้านพอดี จากนั้นซูเจียซินก็ให้ช่วยกันยกเสื้อผ้าเข้าไปเก็บในร้านก่อน แล้วก็บอกให้เซียวหลินอวี้ไปพักผ่อน ส่วนเธอก็อยู่สอนงานพนักงานทั้งสามคนว่าจะต้องตรวจรับสินค้ายังไง เมื่อนับสินค้าแล้วเสร็จ ก็แยกย้ายกันกลับ พรุ่งนี้ถึงจะมาจัดเรียงสินค้าในร้าน
เช้าวันต่อมาซูเจียซินก็มาที่ร้าน จากนั้นก็สอนพนักงานว่าต้องเรียงสินค้าแบบไหน ต้องขายสินค้ายังไง ราคาเท่าไหร่ จากนั้นก็มาสอนเรื่องทำบัญชีของร้าน และต้องนำเงินที่ขายได้ไปฝากธนาคารทุกวัน จะเก็บไว้ทอนลูกค้าจำนวนหนึ่งเท่านั้น
หญิงสาวสอนงานอยู่ที่นี่สามวัน เมื่อเห็นว่าพนักงานทำงานกันคล่องแล้ว เธอก็กลับไปที่เมืองเหอผิง ไปถึงที่นั่นร้านค้าก็ปรับปรุงเสร็จแล้วเช่นกัน ซูเจียซินก็จ่ายเงินค่าแรงที่เหลือจนครบ
และเซียวหลินอวี้ก็ต้องขับรถไปรับเสื้อผ้าอีกครั้ง ส่วนซูเจียซินก็เรียกพนักงานมาช่วยกันทำความสะอาดร้าน แล้วก็เริ่มสอนงาน
ระยะทางจากเมืองเหอผิงไปเมืองเซียงหยาง ในเวลาเดินทางไปกลับเกือบหนึ่งวันหนึ่งคืน เซียวหลินอวี้ไปถึงที่นั่นก็เป็นช่วงเย็นแล้ว เขาไปรับของที่โรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าก่อน จากนั้นก็ไปรับของที่โรงงานรองเท้าและร้านค้าส่งเข็มขัด แล้วก็หาที่พักค้างคืนที่เมืองเซียงหยางหนึ่งคืน
เช้ามืดวันต่อมาเขาก็เดินทางออกจากเมืองเซียงหยาง มาถึงร้านค้าที่เมืองเหอผิงก็เป็นช่วงเย็น ซูเจียซินให้พนักงานช่วยกันยกของลงจากรถ จากนั้นก็บอกให้เซียวหลินอวี้ไปพัก หญิงสาวก็สอนพนักงานตรวจนับสินค้า เสร็จแล้วก็ให้ทั้งสองคนกลับบ้านไปก่อน ส่วนเธอก็หาที่พักแถวนั้นพักในคืนนี้ไปก่อน
วันต่อมาซูเจียซินก็ได้สอนงานกับพนักงานทั้งสองคน และเธอก็อยู่ช่วยงานที่ร้านสามวัน เมื่อเห็นว่าพนักงานทั้งสองทำงานกันเองได้แล้ว ซูเจียซินก็กลับไปที่ค่ายทหาร เธอออกจากบ้านพักมาเกือบครึ่งเดือน ไม่รู้ว่าเซี่ยอี้เฉินจะเป็นยังไงบ้าง
ทว่าก่อนกลับไปยังค่ายทหาร หญิงสาวก็ได้ไหว้วานให้เซียวหลินอวี้ช่วยไปติดต่อกับเจ้าหน้าที่ ให้มาติดตั้งโทรศัพท์ที่ร้านทั้งสาขาในเมืองลู่ชิงและเมืองเหอผิง
ซูเจียซินไม่ได้ให้เซียวหลินอวี้มาส่งเธอที่ค่ายทหาร เพราะไม่อยากมีเรื่องให้ถูกนินทาอีก เธอจึงจะนั่งรถโดยสารประจำทางกลับไปเอง ก่อนจะไปรอรถกลับค่ายทหาร ซูเจียซินก็แวะไปที่ตลาดสดเพื่อหาซื้อเนื้อและผักกลับไปด้วย
ซื้อของเสร็จแล้วก็กลับมานั่งรอรถโดยสารประจำทาง ไม่นานรถก็มาจอดรับ หญิงสาวก็หอบหิ้วของขึ้นรถไป กระทั่งรถมาจอดที่หน้าค่ายทหาร ซูเจียซินก็เดินลงมาจากรถโดยสารประจำทาง จากนั้นก็รีบกลับไปที่บ้านพักทันที ทหารยามที่ยืนอยู่ในป้อมยาม ก็แอบนึกสงสัยว่าซูเจียซินหายไปไหนมาหลายวัน
เมื่อหญิงสาวเข้ามาในบ้านแล้ว ก็วางของที่ซื้อมาไว้บนโต๊ะ จากนั้นก็กวาดสายตามองไปรอบบ้าน บ้านยังคงปิดประตูหน้าต่าง ภายในบ้านมีฝุ่นเกาะเล็กน้อย ซูเจียซินก็รู้แล้วว่าเซี่ยอี้เฉินไปทำภารกิจยังไม่กลับมา หญิงสาวจึงเริ่มลงมือทำความสะอาดบ้านก่อน แล้วก็เปลี่ยนผ้าปูที่นอนใหม่ จากนั้นก็เอาเสื้อผ้ากับผ้าปูไปซัก
ทำความสะอาดบ้านแล้วเสร็จ ซูเจียซินก็ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เมื่อเซี่ยอี้เฉินไม่อยู่เธอก็ไม่อยากทำอาหาร หญิงสาวจึงจะไปซื้ออาหารที่โรงอาหารแทน แต่พอเปิดประตูออกมาที่หน้าบ้าน ก็บังเอิญเจอกับหวังลู่หลินที่เปิดประตูบ้านออกมาพอดี
“เจียซินกลับมาแล้วเหรอ หายไปหลายวันเลย” อีกฝ่ายเอ่ยถาม
“พี่ลู่หลิน ฉันไปเปิดร้านเสื้อผ้าในเมืองเหอผิงมา และก็ไปเปิดอีกสาขาที่เมืองลู่ชิงค่ะ รอจนร้านเข้าที่เข้าทางแล้ว จึงได้กลับมานี่แหละค่ะ”
ซูเจียซินบอก เธอไม่ได้อยากอวดแต่ถ้าไม่พูดทุกคนก็จะยิ่งสงสัย
ฝากอีบุ๊กด้วยนะคะ มีทั้งหมด 39 บท + บทส่งท้าย (ประมาณ 117,800 คำ)
https://novel.dek-d.com/ebook/48908/
แวะไปดูนิยายลดราคาของจิณณ์ชญาได้นะคะ
